
«Παραδόξως είμαι ένα ευτυχισμένο παιδί. H ευτυχία είναι επιλογή. Κι εγώ, όντως, έχω επιλέξει να είμαι ευτυχισμένη. Αληθινά και βαθιά ευτυχισμένη. Να ψάχνω παντού το φως. Να ψάχνω για εκείνη τη μικρή γιορτή. Και να τη στολίζω με υφασμάτινα σημαιάκια βαμμένα από αβοκάντο, κεντήματα και λαχταριστά pancakes. Και κάπως έτσι είναι η κάθε μέρα μου. Αν με αναζητήσετε, θα με βρείτε κάπου ανάμεσα στις 4 γάτες μας, τα 98 φυτά μας, κάπου να κεντάω πλάι στον αγαπημένο μου ή πάνω από μία κατσαρόλα να βράζω αβοκάντο για να δω το ροδοκόκκινο χρώμα να βγαίνει από το κουκούτσι του. Θα με βρείτε πάντα με τα χέρια απασχολημένα. Θα με βρείτε με μια ιδέα. Θα με βρείτε παιδικά ενθουσιασμένη γι' αυτή την ιδέα. Θα με βρείτε μέσα σε μια μικρή και ιδιαίτερη γιορτή. Κι αν δεν με βρείτε, είναι επειδή θα έχω πάει βόλτα με το ποδήλατο! Και θα παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου και θα φαντάζομαι εικόνες. Γιατί είναι κι εκείνες οι στιγμές που γιορτάζω δημιουργώντας εικόνες. Αν με ρωτήσετε αν είμαι φωτογράφος, θα σας πω πως δεν είμαι. Μου αρέσει να φτιάχνω εικόνες, να διαλέγω τον τόπο, τα υλικά, τα πρόσωπα. Να μοιράζομαι μαζί τους τη στιγμή που έχω στο μυαλό μου ότι θέλω να αποτυπώσω. Βάζω πάντα τις φίλες μου να ζουν μια συνθήκη συνήθως παράδοξη. Αγαπώ το παράδοξο. Γιατί μέσα από αυτό βλέπω την ελπίδα. Βλέπω ότι μπορούμε. Μπορούμε κι έτσι. Το όνειρό μου είναι κάπως παιδικό και απλό. Ονειρεύομαι μια ηλιόλουστη Κυριακή, σε μια αυλή με ριγέ καρέκλες, σπιτική λεμονάδα και αγαπημένους φίλους που όλοι κάτι φτιάχνουν... Ετοιμάζουν μια γιορτή... Τη γιορτή της ίδιας της ζωής! Και δουλεύω γι' αυτό το όνειρο. Εργάζομαι σκληρά»





