Τι πραγματεύεται το έργο Εκείνος που Έκλεψε τη Μέρα και Πλήρωσε τη Νύχτα, το οποίο έχει γραφεί στις αρχές του προηγούμενου αιώνα; Τι μπορείτε να μας πείτε γι' αυτό; Δεν είναι από τα έργα για τα οποία μπορώ να πω πολλά. Χρειάζεται να το δει κανείς. Ο ήρωας, ένα πρωί κλέβει χρήματα από την τράπεζα στην οποία δουλεύει, μετά την ταραχή που του προκαλεί η συνάντησή του με μια γυναίκα. Με αυτά τα λεφτά νομίζει ότι μπορεί να βρει το νόημα της ζωής, να το αγοράσει, κάτι που φυσικά δεν γίνεται. Και αυτό το πληρώνει. Το έργο είναι γραμμένο από τον Georg Kaiser το 1910, πριν από τον πόλεμο, μέσα στον γερμανικό εξπρεσιονισμό. Σε πρώτη ανάγνωση, αυτή είναι η ιστορία. Δεν έχω ξανακάνει κάτι αντίστοιχο. Παρότι το κείμενο κουβαλάει όλη εκείνη την εποχή και την αισθητική, η παράσταση δεν βασίζεται στο είδος του γερμανικού εξπρεσιονισμού, αλλά σε αυτό που θέλει να αφηγηθεί ο Θωμάς Μοσχόπουλος, ο σκηνοθέτης μας, ο οποίος έχει κάνει μια υπέροχη διασκευή. Είναι ένας δάσκαλος. Ποτέ ξανά δεν είχα τέτοια εμπειρία, οπότε δεν αγχώθηκα για το πώς θα προσεγγίσω αυτό που κλήθηκα να κάνω. Υπάρχουν γραμμές εξπρεσιονισμού, σκοτεινιά, σκιές, εικόνες που θυμίζουν βωβό κινηματογράφο, αλλά οι ερμηνείες δεν εγκλωβίζονται σε αυτά. Είναι ένα πάντρεμα. Δυσκολεύομαι να το περιγράψω, γιατί κάποια πράγματα δεν μεταφέρονται. Όπως είπα και πριν, είναι μια παράσταση την οποία πρέπει να δει κανείς.
Και μέσα σε αυτό καλείστε να υποδυθείτε τέσσερις διαφορετικές γυναίκες. Ναι, είναι κάτι πολύ απαιτητικό, αλλά εξαιρετικά συναρπαστικό. Αυτές οι τέσσερις φιγούρες είναι ταυτόχρονα σαν μία γυναίκα. Τη δουλεύουμε με τον σκηνοθέτη μου ως "τη Γυναίκα", με όλες τις εκφάνσεις της. Με εξιτάρει η ιδέα ότι μπροστά μας υπάρχει μια γυναίκαάβαταρ, που την κοιτάμε από διαφορετικές πλευρές. Η γυναίκα στην οποία έχουν φορεθεί πολλά στερεότυπα. Η γυναίκα τότε και σήμερα. Είναι όλα όσα σκεφτόμαστε ενστικτωδώς γι’ αυτήν άπαξ και εμφανίζεται σε έναν χώρο. Εμένα με συγκινεί να την αντιμετωπίζω ως την Εύα —την πρώτη γυναίκα— και να παρακολουθώ νοερά την πορεία της μέσα στους αιώνες. Με λίγα λόγια, είναι "η Γυναίκα". Και κατ’ επέκταση η ζωή. Είναι ένας καθρέφτης για τον ήρωα. Σε κάθε φάση που τον επισκέπτεται, άλλοτε εμπλεκόμενη και άλλοτε όχι, εκείνος αλλάζει, μετατοπίζεται.
Εσείς όμως τι βλέπετε στον πυρήνα του έργου; Το αρχικό φιλοσοφικό ερώτημα: Ποιο είναι το νόημα της ύπαρξης; Τι αναζητάμε, τι κυνηγάμε; Ποιος είναι ο σκοπός μας, τι είναι αυτό που ψάχνουμε όταν έχουμε εξασφαλίσει τα βασικά και απαραίτητα; Αυτός νιώθω ότι είναι ο πυρήνας του έργου. Τι μας κάνει ευτυχείς, πλήρεις, ισορροπημένους, ήρεμους και γαλήνιους. Η ουσία όμως είναι ότι όλοι κάτι ψάχνουμε. Το μοτίβο της αναζήτησης είναι κοινό στην ανθρωπότητα. Το πού ψάχνει ο καθένας διαφέρει. Στα υλικά αγαθά, στο σεξ, σε μια συντροφική σχέση, στον τζόγο, στην αδρεναλίνη, στη διασκέδαση, στην επιτυχία, σε κάτι που μας συναρπάζει. Τι είναι αυτό που μας λείπει; Τι μας κάνει να νιώθουμε ζωντανοί; Είναι κάτι που όλοι αναζητούμε. Λόγω των δυσκολιών της ζωής, βλέπουμε πόσο εύκολο είναι να παραμένουμε κολλημένοι σε ρουτίνες, σε οικείες και ρηχές καταστάσεις. Να γινόμαστε, δηλαδή, ασυνείδητοι και να λειτουργούμε αυτοματοποιημένα. Όταν το συνειδητοποιούμε αυτό, ταραζόμαστε. Η γυναίκα είναι η αφορμή για να ξυπνήσει ο ήρωας του έργου μας.
Έχετε ζήσει τέτοιες στιγμές που είχατε την ανάγκη να ξυπνήσετε; Είναι μια ανησυχία που ταράζει την ψυχή μου πολύ συχνά. Πάντα επιδιώκω να αφυπνίζομαι. Είμαι φύσει ανήσυχη, περίεργη για τη ζωή και πλέον, όσο μεγαλώνω, μου είναι όλο και πιο δύσκολο να βαλτώνω. Ωστόσο, η ζωή, με την ορμή της, μπορεί πάντα να το κάνει αυτό. Έχω μπει σε ρουτίνες, σε προγράμματα και για πολύ καιρό σε γνώριμα μονοπάτια, αλλά αυτό με φρικάρει. Θέλω να μην είναι κάτι μόνιμο. Δεν μπορώ να αποδέχομαι τα πάντα χωρίς να τα αμφισβητώ. Έχω βρεθεί πολλές φορές σε αυτή την κατάσταση να νιώθω ότι κάτι βαλτώνει μέσα μου και να αναρωτιέμαι γιατί. Όχι απαραίτητα σε κάτι βαρύ. Μπορεί να είναι και σε κάτι απλό. Αν, για παράδειγμα, καταλάβω ότι εδώ και πολύ καιρό πάω στο σπίτι μου από τον ίδιο δρόμο, θα προσπαθήσω να αλλάξω διαδρομή. Αυτό που θέλω είναι να μη γίνομαι αυτό που είπα πριν, ασυνείδητη. Με φοβίζει η ασυνειδησία. Είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις, βέβαια. Τα περισσότερα πράγματα που κάνουμε καθημερινά είναι αυτοματισμοί, αλλά αναζητώ τις στιγμές που ενεργώ απόλυτα συνειδητά. Οπότε λέω "άλλαξε δρόμο για να σκεφτείς. Μην είσαι ρομπότ".
Τι είναι αυτό που μας κρατάει ασυνείδητους; Δεν φταίει η εποχή. Η ευθύνη είναι προσωπική: πόσο συνειδητός επιλέγεις να είσαι. Η εστίαση της σκέψης στο τώρα απαιτεί πρόθεση και προσπάθεια.
Θα είστε και φέτος στη σειρά Έχω Παιδιά στο Mega. Σας εξέπληξε η επιτυχία που είχε την προηγούμενη σεζόν; Ήμουν σίγουρη ότι είναι ένα ωραίο, κεφάτο κείμενο, αλλά όχι ότι θα είχε τέτοια απήχηση και επιτυχία. Είμαι ευγνώμων γι' αυτή τη δουλειά, γιατί ήταν μια από αυτές τις πολύ συνειδητές μετακινήσεις μου. Για να έρθει αυτό το σίριαλ είπα "όχι" σε πολλές δραματικές σειρές που έμοιαζαν με τα προηγούμενα πράγματα που είχα κάνει. Ήθελα κάτι διαφορετικό, και σαν ηθοποιός και σαν άνθρωπος.
Τι πιστεύετε ότι έχουν οι οικογενειακές σειρές και γίνονται συνήθως τόσο αγαπητές; Είναι σαν τις τηγανιτές πατάτες και τα μακαρόνια με κιμά. Έχουν κάτι comfort. Κάτι μαμαδίσιο και γιαγιαδίσιο. Έχουν γλύκα, μια δημιουργική οικειότητα. Λειτουργούν σαν αγκαλιά. Αυτό υπάρχει και για εμάς που δουλεύουμε σε αυτές τις σειρές.
Για εσάς πώς μοιάζει η οικογένεια; Μια ανοιχτή συνθήκη: οι άνθρωποι που επιλέγουμε να πορευόμαστε μαζί. Φίλοι, σύντροφοι, σχέσεις κάθε μορφής. Για εμένα η οικογένεια είναι πιο ευρεία και πιο βαθιά από τη βιολογική της έννοια.
Μιλήσατε πριν για συνειδητές επιλογές. Είπατε ότι μετά τον Σασμό θέλατε να κάνετε κάτι διαφορετικό και ότι έχετε ανάγκη την αμφισβήτηση. Στην πραγματικότητα, πίσω από όλα αυτά υπάρχει η ανάγκη της μετακίνησης. Σωστά; Ναι, θεωρώ ότι η μετακίνηση είναι η ίδια η ζωή. Η καθήλωση, η κακώς εννοούμενη ασφάλεια -με την αίσθηση της σκληρής, άκαμπτης σταθερότητας- για εμένα σημαίνει θάνατο. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου σε ένα σημείο στάσιμο, όπου τίποτα δεν μετακινείται. Μου αρέσει η ζωή και θέλω να τη ζω. Οπότε τη μετακίνηση δεν την επιλέγω απλώς, μου είναι απαραίτητη. Παρ' όλα αυτά, ως ένας άνθρωπος που έχω θέμα με τον έλεγχο, που στο παρελθόν είχα έντονα την ανάγκη του -αλλά όχι πια, μετακινούμαι και σε σχέση με αυτό- προσπαθώ να μην ορίζω τις μετακινήσεις μου. Ακούω τις επιθυμίες μου, επιλέγω τους προορισμούς μου, αλλά αφήνω και τη ζωή να μου δείξει. Δεν λέω θα πάω από το Α στο Β. Αυτό εμπεριέχει μια προσπάθεια ελέγχου που δεν κάνει τη μετακίνηση αρμονική. Την κάνει επιτελεστική και βεβιασμένη. Αυτό συμβαίνει αν κοιτάς και αναζητάς συνέχεια και εμμονικά το Β. Προσπαθώ να έχω στο μυαλό μου ότι η πορεία προς αυτό μπορεί να με πάει και κάπου αλλού, όπου μπορεί να είναι καλύτερα ή και όχι. Οι άνθρωποι νομίζουμε καμιά φορά ότι ξέρουμε τι θέλουμε, αλλά -μεταξύ μας- τίποτα δεν ξέρουμε. Ονειρευόμαστε κάτι τώρα, αλλά τα "τώρα" και τα "θέλω" αλλάζουν. Εγώ που σημειώνω πράγματα ανατρέχοντας σε παρελθοντικά γραπτά, αναφωνώ πολλές φορές ότι αποκλείεται να το ήθελα αυτό. Με έναν τρόπο, πιστεύω ότι η ζωή ξέρει πού θα με πάει. Γνωρίζει περισσότερα από εμένα.
Είναι αυτό μια ψύχραιμη αποδοχή της ροής της ζωής; Ναι, θα ήθελα πολύ να υπάρχω αρμονικά με αυτή την ορμή της ζωής. Να μην έχω διαρκώς τον έλεγχο. Να αφήνομαι στη ροή. Όσο το κάνω, είμαι πολύ πιο γαλήνια και ευτυχής. Έχω μια άλλη πίστη που με κάνει πιο ψύχραιμη, όπως είπατε. Γίνομαι όλο και καλύτερη παρατηρήτρια της ζωής μου. Βγαίνω λίγο έξω από το δράμα του βιώματος. Γιατί θα έρθουν και άσχημα. Ας έρθουν και αυτά. Δεν πειράζει, έτσι είναι η ζωή. Αλλά είμαστε εδώ και τη ζούμε.
Και αν σας ρωτούσα σήμερα ποιο είναι το νόημά της για εσάς; Αν έπρεπε να απαντήσω θα έλεγα πως είναι η εξέλιξη του εαυτού μου, το να δέχομαι τα πράγματα με μεγαλύτερη ψυχραιμία, με τη δυνατότητα να τα παρατηρώ παράλληλα και όχι μόνο να τα βιώνω. Να αφήνω τα πράγματα να με εκπλήσσουν, να παίρνω τα μαθήματά μου, να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, να βλέπω τι δεν είναι λειτουργικό, να δοκιμάζω κάτι άλλο μέχρι να βρω το πιο λειτουργικό, ακόμη και αν δεν καταφέρω να βρω το πιο σωστό.
Στην κεντρική φωτογραφία η Ευγενία Σαμαρά φοράει οικολογική γούνα, DSQUARED2, attica. Σκουλαρίκια, H&M. Καλσόν, CALZEDONIA, calzedonia.com. Γόβες, TSAKIRIS MALLAS.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: KOSTAS SAPI
STYLING: ΒΙΒΙΑΝ ΡΟΥΒΕΛΑ
Μακιγιάζ-μαλλιά: Σοφία Σαρηγιαννίδου/This Is Not Another Agency
Διαβάστε Επίσης
