Πώς εξελίσσεται η συμμετοχή σας στην παράσταση Barcelona; Η "Βαρκελώνη" δρα μέσα σου κα ταλυτικά. Είναι από τα έργα που δεν μπορείς να τα παίξεις μηχανικά. Κάθε βράδυ είναι σαν να μπαίνεις σε μια διαφορετική σχέση που δεν ξέρεις τι κατάληξη θα έχει. Το να παίζουν δύο ηθοποιοί στη σκηνή είναι τρομερή ευθύνη. Δεν υπάρχει περίπτωση να κρυφτείς και να μη συμμετέχεις. Αυτή η συνθήκη με κρατάει σε εγρήγορση και ταυτόχρονα με συγκινεί σε αυτή την παράσταση. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη συναντιόμαστε με την Ηλιάνα Μαυρομάτη στο Πτι Παλαί και απο λαμβάνουμε αυτή τη συνθήκη.
Τι θα βάζατε στον πυρήνα του έργου; Χωρίς δεύτερη σκέψη, τον φόβο. Τον φόβο να εκτεθείς, να αγαπήσεις, να παραδεχθείς τι πραγ ματικά πιστεύεις. Το έργο ξεκινάει σαν μια ερωτική συνεύρεση, αλλά πολύ γρήγορα γίνεται αναμέτρηση ταυτότητας. Δύο άνθρωποι νομίζουν ότι συναντήθηκαν τυχαία, αλλά στην πραγματικότητα παλεύουν με τους κόσμους που κουβαλάνε μέσα τους. Αυτό αποτελεί και μια έκπληξη για το κοινό, γιατί η παράσταση αρχικά μοιάζει σαν ρομαντική ιστορία, με αρκετά κωμικά στοιχεία μάλιστα, στα διακά όμως μετατρέπεται σε κανονικό θρίλερ, με απρόσμενες ισορροπίες, εντάσεις και διλήμματα.
Η ιστορία καταλήγει σε μια πο λωμένη σύγκρουση. Κάτι που συμβαίνει εκεί έξω σήμερα, όχι πιο πολύ από ποτέ, αλλά σίγουρα με μεγαλύτερη ένταση. Σαν να μην έχουμε ανοχή στις απόψεις των άλλων. Σαν να προηγούμαστε των απόψεών μας. Τι πιστεύετε; Νομίζω ότι πολλές φορές φοράμε τις από ψεις μας σαν στολή. Δεν τις έχουμε "δουλέψει" πραγματικά. Είμαστε πιο έτοιμοι να απαντήσουμε παρά να ακούσουμε. Αυτό είναι εμφανές και στο έργο. Οι χαρακτήρες, ο Ισπανός γόης Μανουέλ και η Αμερικανίδα αυθόρμητη Ιρέν, δεν συγκρούονται μόνο πολιτικά, αλλά και γιατί δεν αντέχουν να αμφισβητηθεί η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Είναι σύγκρουση κόσμων, κοσμοθεωριών και αυτοεικόνων.
Ο ήρωάς σας έχει την ευθύνη της άποψής του; Πόσο εύκολο είναι να την έχουμε και να παραμένουμε συνεπείς; Ο χαρακτήρας που ενσαρκώνω, ο Μανουέλ, όντως έχει την ευθύνη των απόψεών του. Αλλά στο έργο δεν είναι εντελώς ξεκάθαρο, και αυτό είναι και η μαγεία του: ότι βάζει τον θεατή στη διαδικασία να αναρωτηθεί και να αποφασίσει μόνος του, καθώς προχωρά η παράσταση. Η ευθύνη της άποψης είναι βαριά υπόθεση. Σημαίνει ότι αντέχεις τις συνέπειες. Και αυτό σπάνια είναι βιώσιμο. Ο Μανουέλ παλεύει ανάμεσα στο τι πιστεύει και στο τι τον βολεύει να πιστεύει. Εκεί νομίζω συναντιόμαστε πολλοί. Είναι μια στάση ζωής που δυστυχώς αφορά πολλούς ανθρώπους, ιδιαίτερα στις μέρες μας.
Επίσης, το παιχνίδι μεταξύ σιω πής και ελέγχου είναι έντονο στην παράσταση. Ποια σύνδεση υπάρχει ανάμεσά τους; Δεν πιστεύω ότι η σιωπή είναι ουδέτερη. Μπορεί να είναι και προστασία. Προσωπικά έχω περάσει φάσεις που χρησιμοποιούσα τη σιωπή σαν άμυνα. Μεγαλώνοντας, όμως, καταλαβαίνω ότι αν δεν μιλήσεις, κάποιος άλλος θα ορίσει το αφήγημα για εσένα. Και αυτό είναι μια μορφή ελέγχου που επιτρέπεις να έχει ο άλλος πάνω σου. Με τρομάζει περισσότερο η συνήθεια αυτών των δυναμικών. Όταν, δηλαδή, ο έλεγχος γίνεται πλέον κανονικότητα. Και σήμε ρα, για πολύ κόσμο, η σιωπή συχνά καταλήγει να είναι πιο βολική από την τοποθέτηση πάνω σε ένα ζήτημα.
Το Barcelona αγγίζει θέματα όπως η μοναξιά, η αποξένωση, η ανάγκη για σύνδεση. Πώς τα αντιλαμβάνεστε εσείς, ως ηθοποιός, μέσα από τη δράση του έργου; Αυτό που καταφέρνει να δείξει το έργο, και δεν είναι τυχαίο που γι’ αυτό γνώρισε τόση επιτυχία στο εξωτερικό, είναι ότι μπορείς να είσαι γυμνός δίπλα σε κάποιον και παρ’ όλα αυτά να είσαι μόνος. Αυτό είναι ένα πολύ ισχυρό μήνυμα και πολύ βασική κατεύθυνση για την ερμηνεία του ρόλου μου. Η σύνδεση μεταξύ δύο ανθρώπων, πέρα από το σωματικό-φυσικό μέρος της, μπορεί να μην υπάρχει σε τίποτα άλλο. Και οι δύο χαρακτήρες του έργου φοβούνται να πάνε ένα βήμα παραπέρα και να συνδεθούν, να πάρουν αυτό το ρίσκο. Κάτι που νομίζω πως συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους που συνδέονται ερωτικά με κάποιον άλλο.
Ανάμεσα στα παραπάνω υπάρχει και η πολιτική. Ναι, όλα είναι πολιτική. Από το ποιος παίρνει χώρο μέχρι το ποιος ζητάει συγγνώμη. Οι σχέσεις είναι πολύ συχνά μικρογραφία της κοινωνίας. Το πολιτικό στοιχείο δεν εντοπίζεται μόνο στα κόμματα και τη Βουλή. Πολιτική είναι και ο τρόπος που κοιτάς τον άλλο, αν τον βλέπεις ως ίσο ή ως πεδίο επιβολής.
Η Βαρκελώνη δεν είναι απλώς ένας τόπος. Τι συμβολίζει για τον ήρωά σας; Και τι είναι για εσάς μια ιδανική Βαρκελώνη; Πόσο απέχετε από αυτή; Η Βαρκελώνη για τον ήρωα είναι μια υπόσχεση. Ένας τόπος διαφυγής. Για εμένα, η "ιδανική Βαρκελώνη" δεν είναι γεωγραφία, δεν έχει σύνορα. Είναι μια κατάσταση όπου μπορείς να είσαι ειλικρινής χωρίς να φοβάσαι ότι θα τιμωρηθείς γι’ αυτό.
Η συνύπαρξη δύο προσώπων επί σκηνής είναι πιο δύσκολη από εκείνη σε έναν πολυπληθή θίασο; Σε έναν μεγάλο θίασο η ενέργεια μοιράζεται. Αντιθέτως, όταν υπάρχει μόνο άλλος ένας συμπρωταγωνιστής επί σκηνής, νιώθεις εντελώς εκτεθειμένος. Κινεί σαι σαν να περπατάς σε τεντωμένο σκοινί. Αν χαθεί η σύνδεση για ένα δευτερόλεπτο, φαίνεται αμέσως στην πλατεία, το εισπράττουν οι θεατές πολύ έντονα. Οπότε, ναι, μπορεί σε ένα πολυπληθή θίασο να υπάρχουν αυξημένες απαιτήσεις συντονισμού, ρυθμού κ.λπ., αλλά ανάμεσα σε δύο ηθοποιούς υπάρχει διαφορετική δυσκολία. Ωστόσο, νομίζω πως με την Ηλιάνα έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε μια πολύ όμορ φη συνεργασία, μέσα στην οποία αισθανόμαστε και οι δύο ασφαλείς ως ερμηνευτές. Απολαμβάνουμε την κάθε παράσταση!
Σας βλέπουμε και στο Γιατί Ρε Πατέρα; στον AΝΤ1. Τι διαφορετικό έχει αυτό το τηλεοπτικό concept; Εντοπίζω μία βασική διαφορά σε αυτή τη σειρά: Το χιούμορ της δεν είναι φτηνό. Έχει αμηχανία, έχει αλήθεια. Δεν γελάς με τον χαρακτήρα, γελάς γιατί τον αναγνωρίζεις. Και για εμέ να ήταν ωραίο να κινηθώ σε έναν τόνο που έχει φως, χωρίς να είναι επιφανειακός.
Μόλις ανακοινώθηκε ότι η σειρά θα προβληθεί στο Netflix. Πώς ακού στηκε στα αυτιά σας αυτό; Είναι μια άλλη κλίμακα! Ξαφνικά, μια δουλειά που ξεκίνησε τοπικά, αποκτά άλλη διάσταση. Δεν το σκέφτεσαι όταν παίζεις, αλλά όταν συμβαίνει, σου θυμίζει ότι η ιστορία που αφηγείσαι με τη δουλειά σου μπορεί να ταξι δέψει, να αφορά πολύ περισσότερο κόσμο απ’ όσο νόμιζες, και αυτό το συναίσθημα είναι πολύ όμορφο.
Στην αρχή της σεζόν σάς είδαμε και σε μία ακόμη κωμική σειρά, το Hotel Ελβίρα. Η σχέση με πιο κωμικούς ήρωες προέκυψε ή ήταν επιλογή; Δεν ήταν στρατηγική επιλογή, αλλά είχα ανάγκη να δοκιμαστώ και σε κάτι άλλο. Το χιούμορ είναι δύσκολη πίστα. Θέλει ρυθμό και αλήθεια. Και, φυσικά, με ενδιαφέρει να μην επα ναλαμβάνομαι ως ηθοποιός, αλλά να ενσαρκώνω ήρωες με διαφορετική ψυχοσύνθεση.
Είναι μια πολύ έντονη επαγγελματικά χρονιά για εσάς, σωστά; Υπάρχουν άλλα μελλοντικά σχέδια; Είναι μια γεμάτη και απαιτητική χρονιά. Αυτή τη στιγμή με ενδιαφέρει να κρατήσω ποιότητα και όχι ποσότητα στη δουλειά μου. Να κάνω πράγματα που με μετακινούν από τη θέση μου, τις βολές μου, τις ευκολίες μου. Όχι απλώς να γεμίζω το πρόγραμμά μου. Έτσι δεν εξελίσσεσαι, απλώς εργάζεσαι. Κι εμένα μ’ ενδιαφέρει η εξέλιξη.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΘΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ
STYLING: ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
GROOMING: ΣΟΦΙΑ ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΟΥ/THIS IS NOT ANOTHER AGENCY
Διαβάστε Επίσης
