Raymond Hall/GC Images/ideal image
Η Drew Barrymore μέσα από την ταρχώδη ζωή της δεν ήταν ποτέ η celebrity που κρύβεται πίσω από φίλτρα και ίσως γι’ αυτό παραμένει τόσο αγαπητή. Σε μια εποχή όπου το wellness συχνά μεταφράζεται σε τέλειες ρουτίνες και άψογα σώματα, η ίδια έρχεται να υπενθυμίσει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό! Ότι η πραγματική φροντίδα ξεκινά από την αποδοχή.
Μιλώντας στην εκπομπή της, The Drew Barrymore Show, η ηθοποιός άφησε για λίγο στην άκρη το χαμόγελο και μοιράστηκε μια πιο ευάλωτη πλευρά του εαυτού της. Έχοντας βιώσει δύο εγκυμοσύνες και τις αλλαγές που αυτές φέρνουν στο σώμα, παραδέχτηκε κάτι που πολλές γυναίκες νιώθουν αλλά σπάνια λένε δυνατά, ότι δεν αναγνωρίζει πάντα το σώμα της όπως παλιά.
Και όμως, αυτή η παραδοχή δεν ήρθε ως παράπονο, αλλά ως αφετηρία για κάτι πιο βαθύ.
Γιατί το wellness σήμερα δεν αφορά μόνο τη διατροφή, τη γυμναστική ή τα beauty rituals. Αφορά και τη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Τον τρόπο που του μιλάμε, τον τρόπο που τον κοιτάμε στον καθρέφτη, ακόμη και τον τρόπο που τον συγχωρούμε για τις αλλαγές του.
Η Barrymore περιέγραψε εκείνη τη γνώριμη, σχεδόν καθολική στιγμή, να περπατάς στον δρόμο και να αισθάνεσαι εκτεθειμένη μέσα στο ίδιο σου το σώμα. Όχι επειδή έχει αλλάξει αλλά επειδή εσύ δεν έχεις προλάβει να συμφιλιωθείς με αυτή την αλλαγή.
Κι εδώ βρίσκεται η ουσία του σύγχρονου wellness. Δεν χρειάζεται να επιστρέψεις σε μια παλιά εκδοχή σου, αλλά επείγει να αγκαλιάσεις τη νέα.
Η ίδια μίλησε ανοιχτά για το πώς η μητρότητα, η ηλικία και η καθημερινότητα μεταμορφώνουν το σώμα όχι απαραίτητα προς κάτι καλύτερο ή χειρότερο, αλλά προς κάτι διαφορετικό. Και αυτή η διαφορετικότητα δεν είναι εχθρός.
Αντίθετα, είναι εμπειρία.
Σε μια βιομηχανία που εξακολουθεί να προωθεί την τελειότητα ως στόχο, η Drew Barrymore επιλέγει να μιλήσει για τη φθορά χωρίς φόβο. Όχι για να τη δραματοποιήσει, αλλά για να την κανονικοποιήσει. Για να μας θυμίσει ότι το σώμα δεν είναι στατικό είναι μια ιστορία που εξελίσσεται. Η δική μας ιστορία στην πορεία του χρόνου.
Και ίσως το πιο δυνατό σημείο της εξομολόγησής της δεν ήταν η ευαλωτότητα, αλλά η συνειδητοποίηση που τη συνόδευε. Ότι η αυστηρότητα προς τον εαυτό μας δεν έχει θέση σε μια ζωή που θέλουμε πραγματικά να απολαύσουμε.
Γιατί, τελικά, το wellness δεν είναι να διορθώνεις κάθε ατέλεια. Είναι να σταματάς να βλέπεις τις αλλαγές σου με αρνητική οπτική και να μάθεις να τον φροντίζεις.
Και σε έναν κόσμο που συνεχώς μας λέει τι πρέπει να αλλάξουμε, ίσως η πιο επαναστατική πράξη είναι απλώς να πούμε...είμαι ήδη αρκετή.

