ΘΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ
Έχετε μια σταθερή και σημαντική παρουσία στο θέατρο και στην τηλεόραση, αλλά και στον κινηματογράφο έχοντας κερδίσει φέτος και ένα βραβείο Iris. Είναι κάτι που προέκυψε ή ήταν στόχος;
Δεν το σκέφτηκα στρατηγικά για να καταφέρω κάτι τέτοιο. Δεν ήταν ακριβώς μελετημένο. Πολλές φορές προκύπτουν πράγματα ταυτόχρονα και έρχονται συνεργασίες στις οποίες δεν μπορώ να πω "όχι". Για εμένα, πάντως, το σινεμά έχει πάντα μια προτεραιότητα. Είναι σαν μια σημαδούρα, σαν ένας φάρος. Με κάποιον τρόπο στοχεύω προς τα εκεί και οργανώνω τα πάντα γύρω από αυτό. Λειτουργεί σχεδόν "πυρηνικά" στη δουλειά μου, αν και δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες. Αν μπορούσα να κάνω μία ταινία τον χρόνο, αυτό θα ήταν το ιδανικό. Χωρίς να θέλω να κρυφτώ, η τηλεόραση μου εξασφαλίζει τα προς το ζην. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να μην είμαι κάθε χρόνο παρών. Οι Αθώοι (Mega), για παράδειγμα, ήταν μια σημαντική δουλειά που την περίμενα τέσσερα χρόνια. Όσον αφορά την τηλεόραση, προσπαθώ να κρατάω μια σωστή απόσταση, να ελέγχω τις συνθήκες και τους χρόνους, να διεκδικώ κάποια στάνταρ. Επίσης, διαθέτει τη δική της τελετουργία με την κάμερα, όπως συμβαίνει και στο σινεμά, οπότε δημιουργώ μέσα μου μια μικρή "ψευδαίσθηση" ότι εξοικειώνομαι με αυτήν. Επιπλέον, η τηλεόραση, λόγω των ρυθμών της, βοηθάει να παίρνεις γρήγορες αποφάσεις σε σύντομο χρόνο. Το θέατρο, από την άλλη, είναι οι συνεργασίες. Αν οι άνθρωποι δεν "συναντηθούν" ιδανικά πάνω στη σκηνή, προκύπτει μια ψυχοφθόρα διαδικασία. Είναι μια δύσκολη μορφή τριβής, που δεν αφορά μόνο το αποτέλεσμα.
Αν δεν επικοινωνείς με τον απέναντί σου, μπορεί να "κρυφτείς" μία, δύο φορές μέσα στην επαναληπτικότητα, αλλά κάποια στιγμή θα σε πετάξει έξω. Η θεατρική συνθήκη είναι πιο ισχυρή από εσένα, δεν την ξεγελάς εύκολα. Απαιτεί μια ιδιαίτερη ψυχική διαδικασία για να παραμείνεις με συνέπεια μέσα σε ένα έργο.
Φέτος, σας παρακολουθούμε στη σειρά Να μ’ Αγαπάς (Alpha). Τι σας άρεσε περισσότερο σε αυτόν το ρόλο;
Με ενδιαφέρει η αμεσότητα του χαρακτήρα. Αυτό προσπαθώ να κάνω σαφές. Άλλες φορές γίνεται επιπόλαιος, άλλες αιχμηρός, άλλες θερμοκέφαλος. Είναι πρόκληση για εμένα να τον επαληθεύω και να τον δικαιολογώ στην πορεία της πλοκής. Σε μια καθημερινή σειρά, με τόσο μεγάλο αριθμό επεισοδίων, δεν μπορείς να γνωρίζεις την εξέλιξη του ήρωα. Συχνά, προτεραιότητα έχει η πλοκή και όχι η συνέπειά του. Είναι σχεδόν άγνωστο τι θα γραφτεί. Αυτό που προσπαθώ να κρατήσω είναι μια εσωτερική συνέπεια. Θέλω, επίσης, να τον κρατάω "ελαφρύ", ανθρώπινο μέσα από τη σωματικότητα, τον λόγο, τις αντιδράσεις μου. Δεν με ενδιαφέρει μόνο η ατάκα.
Βρίσκεστε στις τελευταίες ημέρες της παράστασης Μια Αχόρταγη Σκιά στην οποία συμπρωταγωνιστείτε με τον Γιάννη Νιάρρο και έναν…καθρέφτη.
Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη δουλειά. Μιλάμε για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, οι οποίες τελικά συναντιούνται και γίνονται ένα. Σε αυτό το έργο εκτίμησα την απλότητα. Είχε μια πιο "παλιά" θεατρική προσέγγιση, χωρίς εφέ, χωρίς μεγάλες εντάσεις και συγκρούσεις. Διέθετε μια ησυχία που λείπει σήμερα. Μια καθαρή αφήγηση, που επιτρέπει στην ιστορία να ειπωθεί όπως είναι. Στο νόημά του όμως υπάρχουν και οι "καθρέφτες" του παρελθόντος: ποιος ήσουν, ποιος νόμιζες ότι ήσουν και ποιος είσαι τελικά. Από πού προέρχεσαι, ποιοι ήταν οι γονείς σου. Καθρέφτες που σε καλούν να επαναπροσδιορίσεις τα πρότυπα που σε διαμόρφωσαν, για να ορίσεις τον εαυτό σου στο παρόν.
Έχετε έρθει αντιμέτωπος με τέτοιους "καθρέφτες";
Εκεί που νομίζεις ότι έχεις τελειώσει μαζί τους, επιστρέφουν. Στην πραγματικότητα δεν φεύγουν ποτέ και ίσως δεν χρειάζεται για να τους χρησιμοποιείς όταν τους χρειάζεσαι. Ωστόσο, είναι μια επίπονη διαδικασία. Σε αναγκάζει να επαναπροσδιορίζεις, να απαντάς σε ερωτήματα, να παίρνεις αποφάσεις.
Τι είναι τελικά αυτοί οι "καθρέφτες";
Πολλά μπορεί να είναι. Οι άνθρωποι, οι γονείς σου, ο ίδιος σου ο εαυτός, αλλά και το παρόν. Αυτό είναι ένας τεράστιος καθρέφτης. Το πώς βλέπεις τη ζωή στο "τώρα", τη ροή της, την οποία αν αμελήσεις, δεν ξέρω πού μπορεί να βρεθείς.
Στον καθρέφτη του "τώρα", τι σας τρομάζει;
Αυτή την περίοδο αναμετριέμαι ξανά με την έννοια του θανάτου.
Πώς φτάσατε εκεί;
Έχω φτάσει από πολύ μικρός. Από την πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπος μαζί του. Τώρα επιστρέφει με άλλη γνώση, άλλη αφετηρία, άλλες αφορμές, άλλους φόβους. Μιλώντας για τον θάνατο, στην ουσία μιλάς για τη ζωή. Κάνοντας σκέψεις γύρω από τον θάνατο, τελικά, με τη ζωή ασχολείσαι. Όσο τον κατανοείς, τόσο κατανοείς και τη ζωή. Μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία για να ζήσω καλύτερα. Να διεκδικήσω τη ζωή. Να μην είμαι απλώς περαστικός. Να υπάρξω.
Σε όλες αυτές τις σκέψεις έχει παίξει ρόλο το παιδί σας; Μπορεί το παιδί να λειτουργήσει σαν καθρέφτης;
Όλα ξεκινούν από εκεί. Ένα παιδί δεν σε καθρεφτίζει απλώς. Κάνει κάτι πιο σημαντικό. Σε αναγκάζει να δεις τους καθρέφτες σου. Μέσα από την αθωότητά του, θέλοντας και μη βλέπεις ποιος είσαι πραγματικά. Παρατηρώ, για παράδειγμα, πώς μαθαίνει να περπατάει. Για εκείνο είναι κάτι τεράστιο. Σηκώνεται, ανοίγει τα "φτερά" του, πηγαίνει προς τα εκεί που θέλει. Και σκέφτομαι ότι έτσι ξεκινάμε όλοι.
Θα επιστρέψετε στην Επίδαυρο, με το έργο Άλκηστις του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά,σε παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου.
Ναι, υποδύομαι τον Απόλλωνα, που ανοίγει το έργο. Βρίσκεται σε μια "συνδιαλλαγή" με τον θάνατο, κάτι που έρχεται και συναντά και εμένα προσωπικά αυτή την περίοδο. Ο Απόλλωνας προσπαθεί να προστατεύσει τον Άδμητο, να τον σώσει από τον θάνατο. Ξεγελά τις Μοίρες, με αντάλλαγμα να πάρουν κάποιον άλλο. Οι γονείς του αρνούνται, και τότε έρχεται η Άλκηστις, η οποία δέχεται να πεθάνει. Είναι μια πράξη ευθύνης, αλλά και μια πράξη αποκάλυψης: να δείξει στους άλλους τι σημαίνει πραγματικά ζωή και θάνατος.
Είμαι ακόμα στη μελέτη, αλλά νιώθω ότι αυτό ήθελε να κάνει και ο Ευριπίδης. Να δείξει πως οι άνθρωποι παραβλέπουμε τη σημασία των εννοιών.
Νιώθετε ότι σήμερα έχουμε χάσει το νόημα αυτών των εννοιών;
Ναι. Μέσα σε όλη αυτή την παραπληροφόρηση, νιώθουμε ότι μπορούμε να τις "κοροϊδέψουμε". Το ίδιο συμβαίνει και με έννοιες όπως η αγάπη, που συχνά γίνεται εγωιστική, ανταλλακτική. Το ίδιο ισχύει για τη συλλογικότητα, την αφοσίωση, το "μαζί". Έννοιες που αντί να πάμε εμείς προς αυτές, προσπαθούμε να τις φέρουμε στα μέτρα μας. Να τις "μικρύνουμε", να λειάνουμε τις γωνίες τους για να μας βολεύουν.
Ο Απόλλωνας είναι ο θεός του φωτός. Ο δικός σας Απόλλωνας τι θέλετε να κουβαλήσει;
Τον εξερευνώ ακόμα. Αλλά τον συνδέω με την ειλικρίνεια. Στις "μέρες του φωτός" νιώθω κάτι καθαρό, ευθύ, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Κάτι ανοιχτό. Αυτό θα ήθελα να φέρει και ο Απόλλωνας μέσα από τη συνδιαλλαγή του με τον θάνατο: καθαρότητα, ειλικρίνεια. Και κάπως έτσι όλα δένουν.
Info: Η Άλκηστις του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη
Καραντζά θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο της
Επιδαύρου 17-18/7 σε παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΘΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ, STYLING ΒΙΒΙΑΝ ΡΟΥΒΕΛΑ, GROOMING: ΣΠΥΡΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ/D TALES CREATIVE AGENCY
Διαβάστε Επίσης
