Theo Wargo/Getty Images for FLC/ideal image
Η Julianne Moore είχε ένα μεγάλο όνειρο, κι αυτό δεν αφορούσε ούτε έναν ακόμα ρόλο, ούτε μια ακόμα βραύβευση του Hollywood. Ήταν ένα σπίτι που περίμενε υπομονετικά και για πολλά χρόνια να γίνει δικό της. Το ρετιρέ στην καρδιά της Νέας Υόρκης που πια βρίσκεται στην κατοχή της, είναι η απόδειξη ότι ακόμα και τα πιο τρελά όνειρα μπορούν να γίνουν αληθινά.
"Πάντα ήθελα αυτό το διαμέρισμα", εξομολογείται η 65χρονη ηθοποιός στο Architectural Digest, ανοίγοντας για πρώτη φορά τις πόρτες του πρόσφατα ανακαινισμένου σπιτιού της. Πρόκειται για μια διώροφη κατοικία με δύο υπνοδωμάτια, η οποία βρίσκεται στην κορυφή ενός ιστορικού ξενοδοχείου κατοικιών της δεκαετίας του 1920, στην καρδιά του Village.
Η Moore είχε προσέξει το συγκεκριμένο ακίνητο πολύ πριν γίνει δικό της. Το όνειρο της ζωής σε μια μεζονέτα υπήρχε εδώ και χρόνια, όμως οι ανάγκες μιας οικογένειας με δύο παιδιά απαιτούσαν περισσότερο χώρο. Τώρα που τα δύο της παιδιά, ο 28χρονος Caleb και η 24χρονη Liv έχουν μεγαλώσει, εκείνη και ο σύζυγός της, σκηνοθέτης Bart Freundlich, μπορούσαν επιτέλους να επιλέξουν ένα σπίτι διαφορετικό και εντελώς τους γούστου τους. Μικρότερο, πιο προσωπικό και απόλυτα προσαρμοσμένο στη νέα φάση της ζωής τους. Γιατί, όπως το συνοψίζει εύστοχα η ίδια, "οι ζωές αλλάζουν". Και μαζί τους αλλάζει συνήθως και η ιδέα που έχουμε για το ιδανικό σπίτι.
Ένα γαλήνιο καταφύγιο πάνω από τη Νέα Υόρκη
Το μεγάλο προνόμιο του διαμερίσματος βρίσκεται έξω από τους εσωτερικούς του χώρους. Οι απέραντες βεράντες ανοίγονται γύρω του, προσφέροντας θέα στις στέγες, στους πύργους νερού, στα διακοσμητικά τούβλα, στις καμάρες και στους μικρούς κήπους που εμφανίζονται ανάμεσα στα κτίρια.
Αυτός ο εξωτερικός χώρος ήταν καθοριστικός για τη Moore, η οποία είχε συνηθίσει τον καταπράσινο κήπο της προηγούμενης κατοικίας της στο West Village. Στο καινούργιο σπίτι δεν χρειάστηκε να ανταλλάξει το πράσινο με το τσιμέντο, απλώς το μετέφερε αρκετούς ορόφους ψηλότερα. Και, μεταξύ μας, ένας ιδιωτικός κήπος με θέα τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί συμβιβασμός.
Η ανακαίνιση που σεβάστηκε την ιστορία του κτιρίου
Η αισθητική ανακαίνιση διήρκεσε οκτώ μήνες και πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια του κουνιάδου της, αρχιτέκτονα Oliver Freundlich. Ευτυχώς, η προηγούμενη ιδιοκτήτρια, η οποία είχε ζήσει εκεί επί δύο δεκαετίες, είχε διατηρήσει το διαμέρισμα σε εξαιρετική κατάσταση.
Έτσι, δεν χρειάστηκαν θεαματικές κατεδαφίσεις ή αλλαγές στη διαρρύθμιση. Στόχος ήταν να γίνει ο χώρος πιο λειτουργικός χωρίς να χαθεί η μαγεία του: αφαιρέθηκαν περιττά μοτίβα, απλοποιήθηκαν ορισμένα στοιχεία και προστέθηκαν έξυπνοι αποθηκευτικοί χώροι.
Η Moore αγαπά τις μοντέρνες γραμμές, αλλά γνώριζε ότι ένα προπολεμικό διαμέρισμα δεν μπορεί και δεν πρέπει, να αντιμετωπιστεί σαν λευκός καμβάς. Γι’ αυτό συνδύασε σύγχρονα στοιχεία με αντικείμενα που ήδη είχαν ιστορία, όπως ένα φωτιστικό Paavo Tynell στην κουζίνα, κουρτίνες που δημιουργήθηκαν από παλαιότερα υφάσματα και καρέκλες τραπεζαρίας που είχε αγοράσει στο Παρίσι το 1995. Εξέτασε, μάλιστα, προσωπικά κάθε διακόπτη και κάθε πόμολο, γιατί η κομψότητα μπορεί να δείχνει αβίαστη, αλλά συνήθως έχει προηγηθεί πολλή σκέψη.
Το αποτέλεσμα δεν θυμίζει εντυπωσιακό celebrity showroom. Είναι ένα ήρεμο, πολυεπίπεδο σπίτι που συνδέει διαφορετικές εποχές της ζωής της. Ένα πραγματικό καταφύγιο πάνω από την πόλη και, κυρίως, η απόδειξη ότι το "σπίτι των ονείρων" δεν χρειάζεται να είναι και το μεγαλύτερο. Αρκεί να έρθει την κατάλληλη στιγμή για να το απολαύσεις με όλη σου την καρδιά.
