Ian West/PA Images via Getty Images/ideal image
Ο Giorgio Armani συνήθιζε να λέει ότι δεν αγόραζε Picasso. Αγόραζε σπίτια. Τα θεωρούσε τις σημαντικότερες επενδύσεις του, όχι μόνο για την οικονομική τους αξία αλλά επειδή του επέτρεπαν να δημιουργεί ατμόσφαιρες που έκαναν τους ανθρώπους να θέλουν να μείνουν. Ο σχεδιαστής πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 2025, σε ηλικία 91 ετών, στο σπίτι του στο Μιλάνο, περιτριγυρισμένος από αγαπημένα του πρόσωπα. Παρέμεινε ενεργός έως τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, δουλεύοντας στις συλλογές και στα μελλοντικά σχέδια του οίκου που ίδρυσε το 1975.
Διαβάστε Επίσης
Πριν γίνει ο "Re Giorgio" της μόδας, είχε εγκαταλείψει τις σπουδές Ιατρικής, είχε εργαστεί ως διακοσμητής βιτρινών στο πολυκατάστημα La Rinascente και είχε σχεδιάσει ανδρικά ρούχα για τον Nino Cerruti. Η μεγάλη επανάστασή του ήρθε με το αποδομημένο σακάκι, αφού αφαίρεσε τη βαριά επένδυση και τη σκληρή δομή, επιτρέποντας στο ύφασμα να ακολουθεί φυσικά το σώμα.
Τα κοστούμια που φόρεσε ο Richard Gere στην ταινία American Gigolo το 1980 τον έκαναν παγκοσμίως γνωστό. Η ίδια χαλαρή γραμμή πέρασε σύντομα στη γυναικεία γκαρνταρόμπα, δημιουργώντας ένα νέο power dressing που πρόσφερε δύναμη χωρίς αυστηρότητα και αισθησιασμό χωρίς υπερβολή. Αυτή ακριβώς η φιλοσοφία καθόριζε και τα εννέα σπίτια του.
Το ηφαιστειακό καταφύγιο της Παντελλερίας
Στο άγριο νησί ανάμεσα στη Σικελία και την Τυνησία, ο Armani ανακάλυψε τη δεκαετία του 1980 εγκαταλειμμένα dammusi, παραδοσιακά κτίσματα από μαύρη ηφαιστειακή πέτρα με λευκές θολωτές στέγες. Τα μετέτρεψε σε ένα σχεδόν απόλυτα απομονωμένο καταφύγιο, περιτριγυρισμένο από φοίνικες και κάκτους δημιουργώντας τον δικό του ιδιωτικό παράδεισο.
"Είναι το μοναδικό μέρος όπου μπορώ πραγματικά να απενεργοποιηθώ", είχε εξομολογηθεί. Εκεί ζούσε κυρίως έξω, κοντά στη θάλασσα, μακριά από το πρόγραμμα και την πειθαρχία του Μιλάνου.
Το παλάτσο των 400 ετών
Η βασική κατοικία του βρισκόταν σε ένα ιστορικό μιλανέζικο palazzo. Με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα Peter Marino, τρεις όροφοι μεταμορφώθηκαν σε ένα αριστούργημα ήσυχης πολυτέλειας με τοίχους από περγαμηνή και δρυ, δέρμα, μετάξι και χαμηλά έπιπλα που άφηναν τα επιβλητικά ταβάνια να πρωταγωνιστούν. Ο χώρος ήταν αυστηρός αλλά όχι απρόσωπος. Προσωπικές φωτογραφίες και μεταξωτά μαξιλάρια αποκάλυπταν μια πιο ευάλωτη πλευρά του ανθρώπου πίσω από το τέλεια ελεγχόμενο δημόσιο προφίλ.
Το "Σπίτι της Πολικής Αρκούδας"
Κοντά στο Σεν Μόριτζ, το Chesa Orso Bianco έμοιαζε εξωτερικά με παραδοσιακό ελβετικό σαλέ. Πίσω από την πρόσοψή του, όμως, έκρυβε ένα σκοτεινό, σχεδόν κινηματογραφικό σύμπαν με γυαλισμένο μαόνι, χρωματιστά βελούδα, σουέτ και ιαπωνικές επιρροές. Στο Σεν Τροπέ δημιούργησε ένα περισσότερο χαλαρό σπίτι με αντίκες από υπαίθριες αγορές, σκούρο teak και έναν προστατευμένο κήπο. Στο Forte dei Marmi της Τοσκάνης συνδύασε έπιπλα Art Deco με ιαπωνικά χαλάκια, ενώ στην Αντίγκουα ένωσε δύο βίλες πάνω σε βράχο σε ένα λευκό συγκρότημα που κατέβαινε μέχρι τα τιρκουάζ νερά.
Κάθε κατοικία προσαρμοζόταν στο τοπίο, χωρίς ποτέ να χάνει την υπογραφή του. Όπως και τα εμβληματικά κοστούμια του, τα σπίτια του Giorgio Armani δεν επεδίωκαν να εντυπωσιάσουν με την πρώτη ματιά. Αποκάλυπταν την πολυτέλειά τους αργά και σταθερά, μέσα από τις αναλογίες, τα υλικά και την απόλυτη απουσία οτιδήποτε περιττού.
Διαβάστε Επίσης
