Δημήτρης Καπουράνης: Χαράζει τη δική του πορεία

Το "Θέλω να φύγω" είναι μια φράση που ο Δημήτρης Καπουράνης συνάντησε στο Ρομπέρτο Τσούκκο πριν από δέκα χρόνια. Στο ίδιο έργο γυρίζει σήμερα. Με αφορμή αυτό μιλήσαμε για τις ταυτότητες και την ανάγκη των ανθρώπων να ορίσουν την προσωπική τους, ελεύθερη διαδρομή.

Δημήτρης Καπουράνης: Χαράζει τη δική του πορεία
Πρόσθεσε το elle.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

Ήταν την περσινή χρονιά που νιώσατε περισσότερο από ποτέ ότι η δουλειά σας αναγνωρίζεται;

Σίγουρα είχα περισσότερες προτάσεις. Ομολογώ ότι κάθε χρόνο νιώθω ότι επιβεβαιώνομαι όλο και περισσότερο μέσα από τη δουλειά μου και αισθάνομαι μεγαλύτερη ασφάλεια –κάτι που είναι και το ζητούμενο. Πέρσι ένιωσα ένα βήμα πιο ασφαλής και πιο δημιουργικός. Η συνεργασία μου με τον Δημήτρη Καραντζά, αλλά και το ότι η επαφή μας θα είχε συνέχεια, ήταν κάτι που μου έδωσε ελπίδα. Επίσης, πέρυσι γνώρισα τον Σύλλα Τζουμέρκα και συνεργάστηκα με τον Αλέξανδρο Βούλγαρη, οι οποίοι μου άνοιξαν έναν πιο μεγάλο δρόμο προς τον κινηματογράφο, τον οποίο είχα ανάγκη. Οπότε, ναι, ήταν μια χρονιά που βοήθησε πολύ την επαγγελματική μου αυτοπεποίθηση, αλλά και εμένα προσωπικά.

Διαβάστε Επίσης

Δεν μπορώ να μη σας ρωτήσω για το Cleansed και το αποτύπωμα αυτής της πολυσυζητημένης παράστασης.

Το Cleansed αφήνει σημάδια στο σώμα, στη μνήμη και στις σχέσεις. Αυτή η παράσταση άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την επαφή και τα σώματα των άλλων. Μας βοήθησε πολύ να σκεφτούμε τι σημαίνει η αποσεξουαλικοποίηση του σώματος. Μας έμαθε τι σημαίνει στην πράξη να αγγίζεις ένα σώμα, να εξετάζεις τα όριά του. Το κείμενο της Σάρα Κέιν είναι υπερβατικό και χρειάστηκε να είμαστε και εμείς ανοιχτοί για να δεχτούμε αυτό που έχει να μας πει.

Με ποια δυναμική περνάτε στο Ρομπέρτο Τσούκκο;

Είναι πολύ διαφορετικά έργα, τόσο ως προς τα υλικά και τη σκηνική τους γλώσσα όσο και ως προς τη δραματουργία, τη δομή και τη φόρμα τους. Το Cleansed είναι ένα ιδιαίτερο έργο, πραγματικά ξεχωριστό. Νομίζω ότι και τα δύο θα γίνουν ακόμη πιο κλασικά με το πέρασμα του χρόνου, θα αποκτήσουν μια ακόμη πιο οικουμενική διάσταση.

καπουράνης 2
ΤΖΙΝ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΚΑΙ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ, ΟΛΑ AMI PARIS, ATTICA. SNEAKERS, MAISON MARGIELA, KALOGIROU STORES

Τι είναι αυτό που κάνει το Ρομπέρτο Τσούκκο οικουμενικό;

Το ότι στον πυρήνα του υπάρχει η ατέρμονη ανάγκη του ανθρώπου να χαράξει τη δική του πορεία. Να σκοτώσει όσα τον καθορίζουν, για να μπορέσει να φτιάξει τον δικό του δρόμο.

Έτσι αντιλαμβάνεται ο Τσούκκο την ελευθερία;

Ναι, αλλά μέσα από την αδυναμία και την ευαλωτότητα ενός ανθρώπου που χρειάζεται να παραδεχτεί καταστάσεις όπως: "Φοβάμαι να πεθάνω", "Θα πεθάνω", "Θέλω βοήθεια, βοήθησέ με". Εκεί, νομίζω, συναντιούνται αυτά τα δύο έργα. Σε αυτή την κραυγή για βοήθεια. Στο "βοήθησέ με" που εκκωφαντικά ουρλιάζουν χωρίς λόγια οι ήρωές τους.

Πώς θα μας συστήνατε τον Ρομπέρτο Τσούκκο; Πώς τον συναντήσατε εσείς;

Το θέατρο είναι πάνω απ’ όλα συνειδητοποιήσεις. Η δική μου διαδρομή με τον Τσούκκο έχει ξεκινήσει από πολύ παλιά. Είχα διαβάσει το έργο όταν προετοιμαζόμουν για τις δραματικές σχολές και είχα γραπωθεί θυμάμαι τότε από μια φράση: το "Θέλω να φύγω", όχι όμως με κάποια συνειδητή αντίληψη ελευθερίας και φυγής. Ήταν περισσότερο μια βίαιη παρόρμηση, ένα "δεν αντέχω άλλο". Σχεδόν δέκα χρόνια μετά, αισθάνομαι ότι η αρχή του έργου –αυτό που συμβαίνει πριν ξεκινήσει η δράση στην πραγματικότητα–, έχει μέσα της την ίδια ταραχή που ένιωθα τότε. Ο Τσούκκο έχει σκοτώσει, έχει παραβιάσει τον νόμο, έχει κάνει κάτι και βρίσκεται σε μια κατάσταση ταραχής και επιτακτικότητας. Κι εγώ, μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια, έμαθα να δαμάζω εκείνη την ορμή που με καθόρισε τότε και διαμόρφωσε και αυτό που είμαι τώρα. Κρατάω εκείνη τη δύναμη, αλλά πλέον μπορώ να την ελέγχω και να επιλέγω πώς θα κινούμαι κάθε φορά. Για μένα, ο Ρομπέρτο Τσούκκο είναι σαν να δίνει υλική υπόσταση σε όλα αυτά που μόλις περιέγραψα. Μου δίνει τον χώρο να υπάρξω και ως εκείνο το παιδί που, πριν από δέκα χρόνια, ακολουθούσε την παρόρμηση να φύγει από μια θέση, αλλά και μέσα από τη σημερινή, πιο ώριμη συνειδητοποίηση εκείνης της ορμής. Μέσα από αυτή τη διαδρομή έχω αποκτήσει την ικανότητα να βλέπω τα πράγματα πιο φωτεινά και να επιλέγω και τον πιο φωτεινό δρόμο, εκείνον που με φέρνει πιο κοντά στους ανθρώπους. Έτσι, η αρχή και το τέλος του έργου είναι σαν να περιγράφουν την πρώτη μου συνάντηση με τον Τσούκκο και τη σημερινή μου επιστροφή σε αυτόν.

καπουράνης 3
ΣΑΚΑΚΙ ΚΑΙ ΖΙΒΑΓΚΟ, ΟΛΑ AMI PARIS, ATTICA. ΤΖΆΚΕΤ, THE FRANKIE SHOP.

Ο Τσούκκο παλεύει επίσης να απαλλαγεί από τις ταυτότητες που του έχουν φορεθεί. Σε μια κοινωνία που ασχολείται διαρκώς με τις ταυτότητες, με κίνδυνο αντί της αποδοχής τους τον διαχωρισμό μας από τους άλλους, εσείς πώς αντιμετωπίζετε τις δικές σας; Του άντρα, του γιου μεταναστών, του ηθοποιού μεταξύ άλλων;

Δεν ξέρω. Συνήθως οι άλλοι περιμένουν από εμάς να επιτελέσουμε τις ταυτότητές μας και να έχουμε με αυτές σχέση ουσιοκρατική. Είναι οι άλλοι που τις σκέφτονται για εμάς. Αισθάνομαι ότι το να αποδίδουμε ταυτότητες μπορεί να υπογραμμίσει (ή να πηγάζει από) την ανάγκη εξουσίας, ελέγχου και ερμηνείας. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους απόδοσής τους στους ανθρώπους. Εγώ δεν σκέφτομαι έτσι τον εαυτό μου. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να επαληθεύω τις ταυτότητες, όπως αυτές που αναφέρατε. Αυτές δρουν από μόνες τους έτσι κι αλλιώς. Ωστόσο, πιστεύω ότι είναι ένα εξελικτικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου να κατηγοριοποιεί τους άλλους, να τους εντάσσει σε ομάδες, ώστε να μην χάνει τον έλεγχο –αλλά όχι για να τους ελέγξει όπως κάποιες φορές συμβαίνει σήμερα. Νομίζω επίσης ότι είμαστε πιο προχωρημένοι στον τρόπο με τον οποίο τις αντιμετωπίζουμε. Παλαιότερα η αντίληψή μας ήταν μονοδιάστατη, ακόμα και αν σήμερα παρατηρείται το φαινόμενο κάποιες ταυτότητες να προβάλλονται περισσότερο και κάποιες να μένουν στο περιθώριο για πολύ συγκεκριμένους λόγους.

Στο Instagram σας αναρτήσατε ένα απόσπασμα από το κείμενο του Ρομπέρτο Τσούκκο. Μεταξύ άλλων λέει "Πιστεύω πως δεν υπάρχουν λέξεις, δεν υπάρχει τίποτα να πούμε. Πρέπει να σταματήσουμε να διδάσκουμε τις λέξεις". Τι είναι αυτό που σας έκανε να το ξεχωρίσετε;

Υπάρχουν στιγμές που φτάνεις σε ένα σημείο όπου κομπιάζεις, όπου οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγράψουν αυτό που συμβαίνει. Φέρνουν στο τραπέζι τη λογική, ένα επιχείρημα, το οποίο όμως μπορεί να μην φτάνει ή να μην είναι χρήσιμο μια δεδομένη στιγμή. Ίσως σε μια τέτοια στιγμή να χρειάζεται μια σιωπή για να αφομοιώσεις αυτό που θέλεις να πεις. Ή μπορεί να αρκεί η σιωπή για να επικοινωνήσουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Το να αποδέχεσαι ότι δεν υπάρχει τίποτα να πεις είναι όμορφο. Απελευθερωτικό. Το να καθίσουμε απλώς μαζί χωρίς να μιλάμε. Αυτό διαβάζω πίσω από το συγκεκριμένο απόσπασμα.

Εκτός από τη σταθερή θεατρική παρουσία σας, υπάρχει και μια μόνιμη σχέση με το σινεμά.

Μου αρέσει το σινεμά, μου αρέσει να βλέπω ταινίες, αλλά κυρίως μου αρέσει να βρίσκομαι σε κινηματογραφικά σετ, γιατί επιτρέπουν στους ηθοποιούς και στους υπόλοιπους συντελεστές να έχουν τον χρόνο να υπάρξουν όσο πιο δημιουργικά γίνεται. Επίσης, οι άνθρωποι του σινεμά είναι ονειροπόλοι, ιδεολόγοι. Οι αναφορές τους δεν είναι πάντα προφανείς, έχουν κριτική σκέψη και αντιμετωπίζουν με σεβασμό τον εαυτό τους και τη δουλειά τους. Από την άλλη, δεν μπορείς εύκολα να ζήσεις από το σινεμά. Είναι σαφές ότι πρόκειται για μια πολυτέλεια και εύχομαι να υπάρξει κρατική υποστήριξη και πρόθεση να αλλάξει αυτό. Το σινεμά και η τέχνη δεν μπορούν να λειτουργούν αποκλειστικά με όρους αγοράς και κέρδους, όπως συνήθως συμβαίνει. Φυσικά, οι διανομείς και οι παραγωγοί πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά όλη η δημιουργική διαδικασία που προηγείται δεν μπορεί να λειτουργεί με αυτούς τους όρους. Προφανώς υπάρχουν άνθρωποι στον κινηματογραφικό χώρο που κάνουν όσο πιο σωστά γίνεται τη δουλειά τους. Δεν είναι όλοι λογιστές. Παρ’ όλα αυτά θέλω να έρθω πιο κοντά σε αυτή τη φόρμα. Γράφω σενάρια, ιστορίες, και σκέφτομαι μήπως κάνω μια πρώτη απόπειρα να σκηνοθετήσω μια ταινία μικρού μήκους.

καπουράνης 4
ΤΖΙΝ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΚΑΙ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ, ΟΛΑ AMI PARIS, ATTICA. SNEAKERS, MAISON MARGIELA, KALOGIROU STORES.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Το επόμενο διάστημα (24/12) θα κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες το Σουέλ του Αλέξανδρου Βούλγαρη, το οποίο βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη, και πολύ αργότερα μια ταινία που έκανα επίσης πέρυσι με τον Σύλλα Τζουμέρκα. Από τον Φεβρουάριο της νέας χρονιάς θα ανέβει ξανά στο θέατρο Πορεία το έργο Άμλετ (machine). Είναι μια προσωπική δουλειά από έναν μικρό πυρήνα ανθρώπων. Ήταν μια πολύ ανάλαφρη διαδικασία. Μια τέτοια δουλειά σε ανταμείβει με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση όταν καταφέρνεις κάτι με τον δικό σου κόπο και αυτός ο κόπος φέρνει καρπούς. Με ελάχιστα χρήματα, καταφέραμε να έχουμε όλα όσα χρειαζόμασταν.

Κάπως έτσι πρέπει να μοιάζει και η ασφάλεια την οποία είπατε ότι αναζητάτε στην αρχή.

Ναι, κάπως έτσι. Την ασφάλεια που μπορεί να σου προσφέρει και η δυναμική που ανέφερα και στο Ρομπέρτο Τσούκκο. Αυτή που σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα πιο φωτεινά και που στο τέλος σε οδηγεί πιο κοντά στους ανθρώπους.

Info: Το έργο Ρομπέρτο Τσούκκο παίζεται στο θέατρο Προσκήνιο. Ο Δημήτρης Καπουράνης πρωταγωνιστεί επίσης στη σειρά Η Σύγκρουση που προβάλλεται στο MEGA. 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: KOSTAS SAPI

STYLING: ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

Διαβάστε Επίσης