Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους του ασθενή που πρόκειται να μπει στο χειρουργείο είναι μήπως ξυπνήσει κατά λάθος την ώρα της επέμβασης. Πλέον, ωστόσο, όλο και περισσότεροι επιλέγουν να έχουν τις αισθήσεις τους στη διάρκεια μιας τέτοιας διαδικασίας, σύμφωνα με άρθρο των New York Times.
Αυτή η απόφαση μπορεί να μοιάζει μαζοχιστική, αλλά κάθε ασθενής έχει τους λόγους του: κάποιοι ανησυχούν για τις -σπάνιες αλλά υπαρκτές- επιπλοκές της ολικής νάρκωσης, άλλοι θέλουν να γνωρίζουν πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα την ώρα του χειρουργείου, ενώ υπάρχουν και εκείνοι που έχουν την περιέργεια να παρακολουθήσουν τι θα κάνουν οι γιατροί, για παράδειγμα, με τα οστά και τους συνδέσμους τους.
Από τη μία, η επιλογή της τοπικής αναισθησίας είναι, πράγματι, πιο ασφαλής. Κρύβει όμως και ένα μειονέκτημα: οι γιατροί δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να συμπεριφερθούν σε κάποιον που βρίσκεται σε πλήρη εγρήγορση πάνω στο χειρουργικό τραπέζι. «Το πρωτόκολλο γιατρού-ασθενή δεν έχει προλάβει να προσαρμοστεί στη νέα πρακτική», σχολιάζει η εφημερίδα. «Οι ασθενείς μπορεί να ανησυχήσουν από μια φαινομενικά δυσοίωνη σιωπή ή να απογοητευτούν από ένα σχόλιο ιατρικού χιούμορ. Οι γιατροί μόλις έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι όταν ένας ασθενής είναι ξύπνιος, καλό θα ήταν να αποφύγουν να πουν: “Ουπς!” ή “Αυτό δεν το περίμενα” ή, επίσης, “Θεέ μου, τι κάνεις;”».
Υπάρχει όμως και ένα ακόμα, μάλλον αναπάντεχο πρόβλημα με την τοπική νάρκωση. Στην πραγματικότητα μια χειρουργική επέμβαση δεν είναι τόσο συναρπαστική όσο φαίνεται στην τηλεόραση. Αντίθετα μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά χρονοβόρα, με αποτέλεσμα ο ασθενής να βαρεθεί να… βλέπει τους χειρουργούς και τους νοσηλευτές να παλεύουν με τα σωθικά του. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι γιατροί «μπορεί να χρειαστεί να πιάσουν κουβεντούλα μαζί του», σχολίασε στους New York Times ο καθηγητής αναισθησιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο David Dickerson. «Κι αυτό δεν διδάσκεται στην ιατρική σχολή».
[gallery td_select_gallery_slide="slide" ids='138690']
