Είναι η πρώτη φορά που δοκιμάζεστε στη φόρμα του κοινωνικού ρεαλισμού μέσα από την παράσταση Οι Άγριοι. Πώς είναι αυτό το είδος; Ο ρεαλισμός, όσον αφορά την ερμηνεία, μου είναι γνώριμος. Εδώ όμως έχει να κάνει με τον τρόπο που ο σκηνοθέτης επέλεξε να αφηγηθεί την ιστορία. Μια αφήγηση πιο κινηματογραφικού τύπου. Η αίσθηση είναι σαν αυτό που παρακολουθεί ο θεατής να το βλέπει μέσα από μια κλειδαρότρυπα. Να μην υπάρχει καμία θεατρικότητα, να αποφεύγονται οι θεατρικές συμβάσεις. Δεν μπορώ να πω ότι δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα. Ο σκηνοθέτης μας Γιώργος Παλούμπης έχει φτιάξει ένα πλαίσιο ασφάλειας και ελευθερίας μέσα στο οποίο μπορώ να υπάρξω. Να φύγω έξω από αυτό που ξέρω, να δοκιμάσω κι άλλους δρόμους που δεν είναι γνώριμοι, αλλά να νιώθω ασφάλεια να επιχειρήσω νέα πράγματα. Αυτή είναι η ιδανική συνθήκη να δουλεύεις. Να δοκιμάζεις, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα βγαίνει πάντα κάτι που αξίζει. Επίσης, να μη νιώθεις ότι κρίνεσαι. Αυτό αισθάνθηκα πολύ έντονα: ότι δεν είχα να αποδείξω κάτι σε κανέναν, και αυτό με έκανε περισσότερο μεταβλητό, με την έννοια ότι μπορούσα να μετακινηθώ πέρα από αυτά που νομίζω ότι ξέρω.
Αυτός είναι και ένας ορισμός του safe place, όχι μόνο καλλιτεχνικά. Ναι, κάπως έτσι. Οτιδήποτε άλλο σε κλειδώνει. Ειδικά έναν ηθοποιό, με την ανασφάλεια που κουβαλάμε. Προσπαθούμε να αποδείξουμε κάτι. Κρινόμαστε σε κάθε παράσταση, κάθε μέρα. Στις πρόβες, όμως, από κάτω δεν πρέπει να βρίσκεται κάποιος που σε κρίνει, αλλά κάποιος που σε καθοδηγεί. Γιατί την κριτική δεν θα τη γλιτώσεις. Στο θέατρο αυτό συμβαίνει κάθε δευτερόλεπτο. Στις πρόβες, όμως, που είναι μια ελεύθερη και δημιουργική διαδικασία, νιώθω ότι κάθε σκηνοθέτης οφείλει να αφήνει την ελευθερία να τρέχει σε ένα παράλληλο κανάλι με την καθοδήγηση. Να μπορείς να δοκιμάζεις χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ποιος είναι ο ήρωάς σας; Σε αυτή την ιστορία όλοι οι πρωταγωνιστές είναι εν δυνάμει άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Μπορεί να είναι γείτονες, συγγενείς, φίλοι μας, γνωστοί μας, φίλοι των φίλων μας. Άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά. Ο δικός μου ήρωας είναι ένας τύπος που έχω συναντήσει στη ζωή μου, πιστεύω όλοι μας. Ένας άνθρωπος που θέλει να σταθεί στα πράγματα με πρόφαση το χιούμορ, με έναν γλοιώδη τρόπο, με μια χυδαιότητα που συναντάμε καθημερινά. Το βασικό χαρακτηριστικό του είναι η τεράστια άνεση και ευκολία να παριστάνει πως τα ξέρει όλα. Δεν έχει κανέναν ηθικό φραγμό. Δεν τον αφορά τίποτα, δεν έχει καμία αξία που να τον δεσμεύει. Είναι έτοιμος να καταπατήσει ακόμα και τις αξίες που λέει ότι έχει. Το χειρότερο στοιχείο του όμως είναι το πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει προκειμένου να γίνει αρεστός.
Αυτή είναι και η δική του αγριότητα; Νομίζω ναι. Πυρηνικά, βαθιά, το να αλλάζω και να μην παίρνω καμία θέση, ώστε να είμαι αρεστός ανάλογα με τη συνθήκη, το βρίσκω άγριο. Γενικά με τρομάζουν οι άνθρωποι που το κάνουν αυτό, που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους. Αυτό είναι για εμένα το πιο σκοτεινό κομμάτι του ήρωά μου που τον κάνει τόσο σιχαμένο.
Τι ακριβώς σας εξαγριώνει σε σχέση με αυτό το χαρακτηριστικό; Ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία αξία. Κανένα στεγανό. Καμία σταθερά. Έχω συναντήσει τέτοιους τύπους και κάθε φορά αντιλαμβάνομαι ότι αυτό με απωθεί. Το να μη θέλεις να συγκρουστείς, να τα έχεις καλά με όλους, με ανατριχιάζει. Θεωρώ ότι η σύγκρουση είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο εξέλιξης, αναζήτησης και αναστοχασμού, και σε επαγγελματικό και σε προσωπικό επίπεδο.
Ποια είναι η δική σας πιο άγρια στιγμή; Μια μικρή ή μια μεγάλη. Και πώς συμπορεύεστε μαζί της; Η αλήθεια είναι πως αναγνωρίζω ότι μεταλλάσσομαι όταν είμαι στον δρόμο, όταν οδηγώ. Θεωρώ δεδομένο ότι έχω επηρεαστεί από τον τρόπο που οδηγούσε και συμπεριφερόταν στο τιμόνι ο πατέρας μου. Σίγουρα υπάρχει ένας αυτοματισμός μίμησης. Το παρατηρώ και εγώ και οι φίλοι μου. Ότι όταν οδηγώ συμβαίνει μια μεταστροφή. Από τη στιγμή που το αναγνώρισα, θέλησα να το αλλάξω. Κάπου μέσα μου αντιλαμβάνομαι ότι στον δρόμο εμφανίζεται ένα ζώο που δεν το συναντώ στην υπόλοιπη καθημερινότητά μου.
Σήμερα τι νιώθετε ότι είναι το πιο άγριο εκεί έξω; Είμαστε σε μια εμπόλεμη κατάσταση και παρ’ όλα αυτά πρέπει να συνεχίζουμε τη ζωή μας. Δεν με εξαγριώνει τόσο το κακό που συμβαίνει, όσο το ότι όλο αυτό το κακό, από έναν πόλεμο μέχρι έναν λιμό, κανονικοποιείται μέσα από την καθημερινότητα. Αυτό, όταν το συλλαμβάνω, μου φαίνεται άγριο: ό,τι κι αν γίνει, στο τέλος ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει.
Τι το εξημερώνει μέσα σας; Σαν πολιτική πράξη, ασχολούμαι με μια δουλειά, όπως το θέατρο, η οποία σκέφτομαι ότι μπορεί να μετακινήσει έναν άνθρωπο. Αλλά πέρα από αυτό, τίποτα δεν με ησυχάζει ιδιαίτερα. Στο πλαίσιο όλων αυτών, αναρωτιέμαι πολύ συχνά αν έχει νόημα να ανεβάσω ένα στόρι ή κάτι άλλο στα social. Είναι τόσο σύνθετα αυτά που συμβαίνουν, που το να ποστάρω εγώ κάτι, θα είναι για εμένα και δεν θα βοηθήσει κάπου. Υποψιάζομαι ότι υπάρχουν περιπτώσεις που ο διαδικτυακός ακτιβισμός καθησυχάζει, ώστε να ηρεμήσει ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί. Όμως αυτό μας εξημερώνει, ενώ για κάποια θέματα πρέπει να παραμένουμε αγριεμένοι και ετοιμοπόλεμοι. Το να δείχνω ανενεργός, για παράδειγμα, στα social μπορεί να έχει κάποιο κόστος. Είναι μεγάλη αγριότητα ο διχασμός για το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε, το πώς θα αντιμετωπίσει ο καθένας τα πράγματα συνολικά και ποιος θα ορίσει το ηθικά σωστό και το πραγματικά σωστό. Είναι μια πολύ άγρια συνθήκη ζωής και συνειδητοποίησης. Και το έργο είναι πολύ κοντά σε αυτό: στο πώς ο καθένας δικαιούται να ορίσει τι είναι σωστό και τι λάθος. Γι’ αυτό και δεν μπορείς εύκολα να πάρεις θέση για την παράσταση. Για εμένα, εκεί έγκειται η επιτυχία της. Οι άνθρωποι βγαίνουν και αντιπαραθέτουν απόψεις κι αυτό είναι δημιουργικό. Δεν είναι μόνο αν σου αρέσει μια παράσταση ή όχι. Επιτυχία είναι ότι η παράσταση σε βάζει σε αυτή τη διαδικασία, ακόμη και με τυχόν δραματολογικές αστοχίες. Έχει νόημα η τέχνη που σε κάνει να αναλογιστείς πώς στέκεσαι απέναντι στα πράγματα, με ποιον είσαι και αν χρειάζεται να είσαι τελικά με κάποιον. Αυτό είναι πολύ σημαντικό όταν πετύχει σε μια παράσταση.
Φέτος είστε σε δύο σίριαλ του Alpha. Στο καθημερινό Να μ' Αγαπάς και στη σειρά O Γιατρός. Έχει μια φοβερή κούραση το καθημερινό και οι ρυθμοί είναι συγκεκριμένοι. Αλλά επειδή μου αρέσει να παρατηρώ τον εαυτό μου, παρά τη γρηγοράδα που απαιτείται, παρακολουθώντας τις σκηνές παραμένω χαρούμενος. Λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες, με βλέπω να αναγνωρίζω τη δουλειά μου, να ξέρω τι κάνω. Δεν με έχει καταπιεί η συνθήκη. Προσπαθώ για το καλύτερο, με πλήρη επίγνωση των ορίων ενός καθημερινού σίριαλ.
Το καθημερινό το αντιμετωπίσατε ως πιο έμπειρος αυτή τη φορά, αλλά και πιο ήσυχος μιας και το έχετε ξανακάνει στο παρελθόν; Ήσυχος δεν είμαι ποτέ. Δεν έχω επαναπαυτεί ποτέ σε μια παλιότερη εμπειρία. Προσπαθώ να μπαίνω σε κάθε συνθήκη από το μηδέν. Και ο ρόλος στο Να μ' Αγαπάς το επιτρέπει: υποδύομαι έναν άνθρωπο που αλλάζει ριζικά, κάνει μια μεγάλη διαδρομή.
Η συμμετοχή σας στον Γιατρό είναι διαφορετική εμπειρία; Παρόλο που εγώ δεν μπορώ να δω σίριαλ που εκτυλίσσονται σε νοσοκομεία, δεν αντέχω καν τα αίματα, στα γυρίσματα και στην ενασχόλησή μου με το συγκεκριμένο ένιωσα πιο ελεύθερος. Δεν χρειάστηκε να αποδείξω τίποτα σε κανέναν και ανακάλυψα μια κωμική διάσταση που δεν την είχα παρατηρήσει πριν. Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον το πώς είμαι σε αυτή τη σειρά. Βλέπω κάτι ανεξέλεγκτο που έχω αφήσει να συμβεί και σχεδόν με ενθουσιάζει. Στον Γιατρό μού αρέσω πολύ γιατί αναγνωρίζω για τον εαυτό μου κάτι που δεν ήξερα.
Σας παρατηρείτε πολύ... Ναι. Είναι μέρος της δουλειάς, της ίδιας της ανάλυσης του έργου, που δεν ολοκληρώνεται με την ολοκλήρωσή του. Εννοείται ότι με ενδιαφέρει η άποψη των άλλων, εκείνων που αγαπώ και εκτιμώ, αλλά πρώτα θέλω να πείθω εμένα ότι τα έχω καταφέρει. Αν δεν γίνει αυτό, δεν με νοιάζει η άποψη κανενός.
Τι άλλο παρατηρείτε; Τις συμπεριφορές των ανθρώπων — τόσο πολύ που μπορεί να γίνω λίγο "creepy" καμιά φορά. Τους μιμούμαι κιόλας. Το έκανα από μικρός με τις δασκάλες και τους καθηγητές μου. Μου αρέσει να παρατηρώ και τα ζώα, τις γάτες. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αξιοπερίεργο από τη συμπεριφορά μιας γάτας. Και, φυσικά, παρατηρώ ηθοποιούς που θαυμάζω, τι κάνουν σε μια ταινία. Βλέπω καρέ καρέ πολλές φορές μεγάλους ερμηνευτές σε σημαντικές ταινίες. Θέλω να βλέπω τι κάνουν με το σώμα, το πρόσωπό τους, τη φωνή τους.
Επιστρέφοντας στους Άγριους, πώς αντιλαμβάνεστε την ημέρευση; Μόνο μέσα από την αγάπη φαντάζομαι ότι μπορεί να συμβεί. Το πόσο έχει αγαπηθεί ένας άνθρωπος καθορίζει το πώς εξελίσσεται και πού τον οδηγούν οι πράξεις του. Μόνο μέσα από εκεί μπορεί να υπάρξει καλυτέρευση. Και λέω "καλυτέρευση" γιατί η εξημέρωση μου μοιάζει ουτοπία.
Τους άγριους τους χρειαζόμαστε; Όχι. Δεν χρειαζόμαστε κανέναν άγριο.
Το έργο Οι Άγριοι παίζεται στο Θέατρο Τζένη Καρέζη.
Στην κεντρική φωτογραφία ο Μιχαήλ Ταμπακάκης σακάκι και t-shirt, SAINT LAURENT, και παντελόνι, BRIONI, όλα luisaworld.com.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: KOSTAS SAPI
STYLING: ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
GROOMING: ΣΟΦΙΑ ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΟΥ/THIS IS NOT ANOTHER AGENCY
Διαβάστε Επίσης
