Ξαναγυρνάτε στην τηλεόραση έπειτα από μία μεγάλη επιτυχία, τον Σασμό. Πώς σας βρίσκει η επιστροφή με τη σειρά Οι Αθώοι στο Mega, η οποία βασίζεται στον Κατάδικο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη; Ήταν πολύ ανακουφιστικό που ήξερα από την αρχή ότι Οι Αθώοι αποτελούνται από μόλις 16 επεισόδια. Στις καθημερινές σειρές γνωρίζεις από πού ξεκινάς, αλλά δεν έχεις απόλυτη επίγνωση και έλεγχο για το πού και πώς θα καταλήξεις. Εδώ ήξερα ότι είχα να κάνω με ένα σίριαλ με αρχή, μέση και τέλος. Αυτό μου δίνει τα κατάλληλα εργαλεία και την άνεση να κάνω την έρευνά μου ως ηθοποιός, να συνδεθώ, να δουλέψω, να ακολουθήσω μια ουσιαστική διαδικασία σε σχέση με την ηρωίδα μου. Επίσης, πρόκειται για μια παραγωγή όπου όλοι είχαμε περισσότερο χρόνο για πρόβες, για fittings, για να βρεθούμε με τους συμπρωταγωνιστές μας. Ήταν μια άλλη διαδικασία, πολύ κοντά σε μια κινηματογραφική παραγωγή. Υπήρχαν ημέρες που γυρίζαμε μόνο μία ή δύο σκηνές. Μιλάμε για άλλες ταχύτητες σε σχέση με ένα καθημερινό σίριαλ. Την είχα ανάγκη αυτή τη διαφορετική ποιότητα του χρόνου σε μια δουλειά. Βέβαια, εδώ υπήρχαν άλλα προβλήματα: γυρίσματα σε δύσκολες καιρικές συνθήκες, σε εξωτερικά locations, με βροχή ή αφόρητη ζέστη. Επίσης, θέλαμε να αποτυπώσουμε την εποχή και αυτό έκανε τα γυρίσματα πιο απαιτητικά από ό,τι στο στούντιο. Ήταν όμως μια απολαυστικά δύσκολη διαδικασία που αναζωογονεί έναν ηθοποιό. Είναι η χαρά του.
Πώς προκύπτει αυτή η απόλαυση; Ο Νίκος Κουτελιδάκης με είχε προσεγγίσει ήδη από την πρώτη χρονιά του Σασμού, οπότε ήταν κάτι που περίμενα πολύ καιρό και δουλευόταν μέσα μου για χρόνια. Με τον Νίκο και την Ελένη Ζιώγα, που υπογράφει το σενάριο, είχαμε κάνει πολλές συζητήσεις, ανταλλάξαμε απόψεις, διαφωνήσαμε, αλλά καταλήξαμε σε μια κοινή πορεία. Με αυτό τον τρόπο νιώθω ότι πήρα μέρος και στο δημιουργικό κομμάτι, πρότεινα πράγματα για τον ρόλο μου, μπήκα πιο βαθιά. Αυτό με γοήτευε πολύ. Δεν θεωρώ ότι ο ηθοποιός είναι ένα εκτελεστικό όργανο που απλώς βγαίνει είτε μπροστά στην κάμερα ή στη σκηνή και κάνει ό,τι του πουν. Εδώ, λοιπόν, ήμουν πολύ τυχερή γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία να συνδημιουργήσω. Με συνάρπαζε ακόμη και το σκηνικό: ο Γιώργος Γεωργίου έφτιαξε έναν χώρο που, από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα εκεί, με βοήθησε απίστευτα να βρω τη Μαργαρίτα, την ηρωίδα μου. Επίσης, για τις ανάγκες του ρόλου έκανα ιππασία. Πρώτη φορά ανέβηκα σε ζωντανό πλάσμα. Ο χρόνος που είχαμε μετέτρεψε αυτή τη δουλειά σε υπέροχη εμπειρία.
Σας ταιριάζει αυτή η "βραδύκαυστη" διαδικασία; Πολύ. Μου αρέσει να έχω χρόνο να ωριμάζουν τα πράγματα μέσα μου. Είναι και προσωπική στάση ζωής. Στην προσωπική ζωή μπορεί να είναι και επιλογή, αλλά στη δουλειά σπάνια σου δίνεται αυτή η πολυτέλεια. Αισθάνομαι τυχερή που εδώ τα πράγματα ζυμώθηκαν προτού βρεθούμε στο σετ, ώστε να είμαι και εγώ πιο έτοιμη.
Η εποχή μας ευνοεί τέτοιες διαδικασίες; Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: όλα τείνουν να γίνονται γρήγορα, ίσως για να μην τα καταλαβαίνουμε, να μην έχουμε επίγνωση, να μην πολυδίνουμε σημασία, και κάποιες φορές για να αντέχουμε τα πράγματα. Το να μην τους προσδίδουμε βάθος, τα κάνει ίσως πιο εύκολα. Αυτό εμένα δεν μου ταιριάζει καθόλου. Προτιμώ τη βραδύτητα.
Πείτε μας για τη Μαργαρίτα. Ποια είναι η σχέση της με την αθωότητα; Οι Αθώοι της Ελένης Ζιώγα βασίζονται στο πεζογράφημα Κατάδικος του Θεοτόκη, ένα βαθιά ανθρώπινο έργο. Όταν το διάβασα, συγκινήθηκα πολύ. Μου θύμισε τις Εκλεκτικές Συγγένειες του Γκαίτε. Ψάχνοντάς το, μάλιστα, βρήκα ότι ο Θεοτόκης ήταν ο πρώτος που είχε μεταφράσει Γκαίτε στα ελληνικά. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ερωτικό τρίγωνο, μιλάει για τον άνθρωπο, τη δικαιοσύνη, τις τάξεις, τη μνήμη. Έχει μια συγκινητική ανθρωπιά, την οποία οι δημιουργοί του σίριαλ δεν έχουν παραμελήσει. Η Μαργαρίτα οδηγείται σε κάποιες πράξεις από βαθύτερες ανάγκες που δεν είναι πάντα συνειδητές. Ο έρωτας είναι μια τέτοια δύσκολα ελέγξιμη δύναμη. Επίσης, δεν είναι καθόλου αθώα. Ο περισσότερο αθώος στην ιστορία είναι ο Τουρκόγιαννος.
Τι σας δυσκόλεψε στη Μαργαρίτα; Η μεγαλύτερη πρόκληση για εμένα ήταν η ηλικιακή διαδρομή: την πιάνω από τα δεκαεπτά της χρόνια και την αφήνω στην τέταρτη δεκαετία της ζωής της. Μπορεί δραματουργικά να ήταν πιο απαιτητικό το τέλος της ιστορίας, εκεί που όλα τελικά αποκαλύπτονται, αλλά για εμένα το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν η αρχή, η εφηβεία, όταν από παιδί γίνεται γυναίκα ή καλείται να αποφασίζει ως γυναίκα. Μια τέτοια ψυχολογία ήταν πλέον πολύ μακριά από εμένα. Αυτή η αθωότητα, η αποφασιστικότητα, η ορμή, αλλά και η άγνοια που έχει αυτή η ηλικία είναι πράγματα που καλώς ή κακώς τα ξεχνάμε. Παράλληλα, είχα να αντιμετωπίσω και μια έφηβη σε μια άλλη εποχή. Οι γυναίκες τότε είχαν διαφορετικές συναισθηματικές και ψυχολογικές λειτουργίες. Η Μαργαρίτα, δηλαδή, δεν βίωσε την ίδια ενηλικίωση με τη δική μου. Και αυτό ενείχε έναν επιπλέον βαθμό δυσκολίας, όσον αφορά την προσέγγιση του ρόλου.
Στο πέρασμα των χρόνων, αλλάζουν και οι έννοιες; Για παράδειγμα, ορίζουμε διαφορετικά την αθωότητα σήμερα; Ναι, συμβαίνει αυτό με έναν τρόπο, γιατί τέτοιοι ορισμοί μεταλλάσσονται μέσα σε διαφορετικά κοινωνικά πλαίσια, δεν προκύπτουν μόνο από το προσωπικό και το ατομικό. Από την άλλη, το DNA τους είναι διαχρονικό.
Πώς ορίζετε εσείς σήμερα την αθωότητα; Δεν πιστεύω πολύ σε αυτή. Οι άνθρωποι, εν δυνάμει, μπορούν να κάνουν και το καλό και το κακό. Δεν είναι ποτέ αθώοι. Πιστεύω περισσότερο στην ανθρώπινη αξία, γιατί η αθωότητα δεν ταυτίζεται με την πρόθεση. Μπορεί να έχεις καλή πρόθεση και πάλι να μην είσαι αθώος. Κάποια πράγματα είναι μεγαλύτερα από εμάς. Μας προσπερνάνε και δεν μπορούμε να πράξουμε ως αθώοι και έτσι η αθωότητα υπάρχει εκεί σαν μια μικρή, αγία ουτοπία. Σαν μια άφταστη αφετηρία. Γι' αυτό και στο έργο του Θεοτόκη ο πρωταγωνιστής είναι σχεδόν άγιος, για να μπορεί να είναι όσο πιο αθώος γίνεται, ώστε να είναι σαφές το πόσο και πώς οι υπόλοιποι γύρω του στροβιλίζονται από τα πάθη τους.
Οι Αθώοι είναι ακόμα μία σειρά εποχής στην ελληνική τηλεόραση. Από μια ιδιαίτερα μεγάλη παραγωγή σειρών, δεν νιώθετε ότι λείπουν πρωτότυπα σύγχρονα έργα; Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι οι παραγωγές γίνονται όλο και πιο άρτιες, ωστόσο παρατηρώ και κάτι ανησυχητικό. Ακριβώς επειδή οι κοινωνίες γίνονται πιο συντηρητικές, αυτό με έναν τρόπο αποτυπώνεται και στις τηλεοπτικές παραγωγές. Βλέπω σειρές των '90s και διακρίνω περισσότερη τόλμη στα σενάρια και τους χαρακτήρες. Σήμερα υπάρχει μια θεσμική λογοκρισία, αλλά και μια πρόθεση να την αποφύγουμε, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα συντηρητικές επιλογές. Ίσως οι ιστορίες εποχής να δίνουν την ψευδαίσθηση ότι δεν χρειάζεται τόλμη. Δημιουργούν μια ασφάλεια και ένα άλλοθι για να μην πειραματιζόμαστε. Αυτό, ως δημιουργό, με πιέζει, αλλά είναι η δουλειά μου και προσπαθώ να την κάνω όσο καλύτερα μπορώ. Προφανώς και συμβιβάζομαι για να μπορέσω να επιβιώσω. Όμως πιστεύω ότι υπάρχει μια πολύ κυνική λογοκρισία στις τηλεοπτικές παραγωγές και δεν μπορούμε να μην το παρατηρούμε και να μην το ομολογούμε. Εμένα προσωπικά με προβληματίζει βαθιά.
Οι Αθώοι δεν έχουν πέσει σε αυτή την παγίδα; Δεν σας κρύβω ότι στην αρχή είχα τις αμφιβολίες μου, αλλά —και δεν το λέω επειδή δουλεύω σε αυτή τη σειρά— οι Αθώοι, παρότι εποχής, έχουν μια τόλμη ως προς την προσέγγιση. Ο Νίκος και η Ελένη ήθελαν να σπάσουν τον καθωσπρεπισμό και τη σεμνοτυφία στην οποία θα μπορούσε να υποπέσει μια τέτοια μεταφορά.
Αυτή την περίοδο, συμμετέχετε στα γυρίσματα μίας ακόμη σειράς, του Camping. Πράγματι, είναι ένα σίριαλ που θα προβληθεί τον Οκτώβριο στο Mega. Πρόκειται για μια μαύρη, υπαρξιακή κωμωδία για την οποία έχω την αίσθηση ότι είναι μια επίσης φροντισμένη δουλειά. Εκεί υποδύομαι μια σεξεργάτρια, αλλά ας μην πούμε περισσότερα ακόμα. Αυτό που χρειάζεται ίσως να κρατήσουμε προς το παρόν είναι ότι πρόκειται για την πρώτη μου κωμωδία στην τηλεόραση με έναν κόντρα ρόλο και πολύ διαφορετικό σε σχέση με αυτά που έχω κάνει μέχρι τώρα. Είναι κάτι που το είχα ανάγκη. Νιώθω πολύ τυχερή γι' αυτές τις δύο τηλεοπτικές σειρές. Όχι μόνο γιατί κάνουν εμένα καλύτερη, αλλά και γιατί δεν υποτιμούν το κοινό. Γιατί αυτό που αναζητώ από μια τηλεοπτική παραγωγή δεν είναι απαραίτητα το διαφορετικό, αλλά το αληθινό. Να μην περιορίζεται στο τρίπτυχο "πατρίς - θρησκεία - οικογένεια", γιατί έτσι γινόμαστε σεμνότυφοι και το αποτέλεσμα καταλήγει χλιαρό και άνευρο.
Η κωμική υποκριτική πλευρά σας ανεβαίνει και στη σκηνή. Ναι, θα παίζω σε δύο παραστάσεις. Μόλις έκανε πρεμιέρα η Πιο Υπέροχη Χειρότερη του Κόσμου, μια επίσης υπαρξιακή κωμωδία σε κείμενο της Φωτεινής Αθερίδου (Θέατρο Ιλίσσια Βολανάκης). Εκεί γίνομαι η Αγάπη, μια γυναίκα στην ηλικία μου που έρχεται αντιμέτωπη με την απώλεια, το άγχος, τις δύσκολες στιγμές, το υπαρξιακό κενό, την αποτυχία, την επιτυχία, τη φιλοδοξία. Μέσα από το χιούμορ φροντίζουμε την Αγάπη που ζει ανάμεσά μας. Η άλλη παράσταση είναι ένας μονόλογος που επιστρέφει ξανά, αυτή τη φορά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Πρόκειται για το έργο Μαρί Αντουανέτ που βασίζεται στην ιστορία της περίφημης βασίλισσας και το οποίο εξελίχτηκε σε ένα προσωπικό άλμα για εμένα. Ήρθα αντιμέτωπη με τον εαυτό μου, μιας και ανεβαίνω μόνη μου στη σκηνή. Μαζί με τον Γρηγόρη Χατζάκη φτιάξαμε ένα έργο που με αφετηρία την τυχαιότητα μιλάει για την επανάσταση, τη δικαιοσύνη, την τάξη μέσα από την ιστορία μιας γυναίκας καθόλου αθώας, που είχε τα πάντα και δεν είχε τίποτα. Μια γυναίκα που δεν αγαπήθηκε και δεν αγάπησε. Μου άρεσε ο τρόπος που καταπιάστηκα με αυτά τα θέματα. Είναι μια "χειροποίητη" παράσταση και συμμετείχα σε όλα τα στάδια.
Έχετε ανάγκη να συμμετέχετε ενεργά στη διαδικασία, σωστά; Τεράστια. Και στην τέχνη και στη ζωή. Θέλω να συμμετέχω, να συμπεριλαμβάνομαι, να διεκδικώ την παρουσία μου, τη δημιουργικότητά μου. Μου είναι απαραίτητο.
Τι θεωρείτε απαραίτητο για τη νέα χρονιά; Θα ήθελα να γίνει ο κόσμος λίγο καλύτερος. Το ξέρω ότι είναι ουτοπία, αλλά θα συνεχίσω να εύχομαι έναν κόσμο με περισσότερη αγάπη και φροντίδα.
Η Χριστίνα Χειλά - Φαμέλη ζιβάγκο και παντελόνι, όλα DIMITRIS PETROU.
Φωτογράφος: Θάνος Πουλημένος
Styling: Βίβιαν Ρουβέλα
Μακιγιάζ- μαλλιά : Σοφία Σαρηγιαννίδου/ This Is Not Another Agency
Διαβάστε Επίσης
