Έκθεση:
Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης παρουσιάζει την έκθεση Jeff Koons: Αφροδίτη του Lespugue, μια τολμηρή αφήγηση που ενώνει την παλαιολιθική τέχνη με το σήμερα. Στο επίκεντρο, το εμβληματικό έργο Balloon Venus Lespugue (Orange) του Jeff Koons που συνομιλεί με δέκα παλαιολιθικές "Αφροδίτες". Ένας διάλογος 40.000 χρόνων που επαναφέρει τη γυναικεία μορφή ως διαχρονικό σύμβολο δημιουργίας, δύναμης και επιθυμίας. Έως 31/8 στο Μέγαρο Σταθάτου. cycladic.gr
Σινεμά:
Έχουμε πραγματική περιέργεια για τη συνύπαρξη των Zendaya και Robert Pattinson στο φιλμ The Drama, τo οποίο οι ίδιοι περιγράφουν ως μια σκοτεινή, ρομαντική ιστορία που ξεκινά από τον έρωταγια να καταλήξει στην αμφιβολία της αγάπης. (2/4)
Τhe comeback:
Η Kim Gordon, συνιδρύτρια των Sonic Youth, επιστρέφει με ένα ακόμα σόλο άλμπουμ. Το Play Me αναδομεί τον ήχο της με ρυθμική ενέργεια, τα κομμάτια είναι έντονα εστιασμένα στα beats και φέρουν στοιχεία από trap και trip-hop. Και εκεί που νομίζεις ότι με αυτά τα δεδομένα η φωνή της θα ακούγεται μονότονη, εκείνη βρίσκει τρόπο να είναι εκφραστική με μια σαρκαστική ορμή προς οτιδήποτε την ενοχλεί.
Κλείστε θέση:
Η συνεργασία του Γιάννη Αγγελάκα με τη Στέγη συνεχίζεται με τη μουσική παράσταση Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα σε σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Γούση. Με αναφορές στον Παύλο Σιδηρόπουλο και ποιητική αφήγηση, η παράσταση επιδιώκει να γίνει για τους θεατές ένα ταξίδι ανάμεσα σε κόσμους: του παιδιού και του ενήλικα, της μνήμης και της επιθυμίας. Έως 26/4 στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση.
Ακούστε:
Η Mitski με το νέο της άλμπουμ Nothing’s About to Happen to Me αποδεικνύει ξανά ότι είναι από τις πιο συνεπείς τραγουδοποιούς των τελευταίων χρόνων που ξέρουν να γράφουν στίχους οι οποίοι γλιστρούν —με γλύκα, πίκρα, χιούμορ και μια σχεδόν ανεξήγητη αλήθεια— πάνω σε μελωδίες που μοιάζουν να έρχονται από την "καπνισμένη" δεκαετία του ’70. Μελωδίες που δεν έχουν ανάγκη να "χτίσουν" ατμόσφαιρα, γιατί έχουν αισθητική. Έχουν το όμορφο με το μέρος τους. Τη Mitski δεν δείχνει να την αφορά το να αρέσει τώρα και αμέσως. Δεν γράφει για να σε κερδίσει, αλλά σαν να ψάχνει για κάτι νέο, σαν να ξετυλίγει τις ανησυχίες της, ίσως και τους φόβους ή τις νευρώσεις της. Όχι την ταυτότητά της. Πάει πιο βαθιά από αυτή, σε αντίθεση με πολλές συναδέλφισσές της. Και ενώ όλα ακούγονται σχεδόν απαλά, μια ανησυχία υποβόσκει παντού. Μια υπόγεια ένταση: απαίτηση, διεκδίκηση για απομόνωση. Μια φυγή που δεν είναι ποτέ ακριβώς φυγή, αλλά μια μορφή εσωτερικής απώλειας.
Στο If I Leave, για παράδειγμα, αυτή η αποχώρηση δεν είναι πιθανότητα, είναι σχεδόν υπόσχεση. Ένα νανούρισμα χωρισμού από εκείνα που σπάνια γράφονται με τέτοια γενναιοδωρία, σκληρή καθαρότητα και κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης. Αν ακούσετε το άλμπουμ, ίσως μετά να μη θυμάστε σε ποιο κομμάτι λέει τι, αλλά δεν έχει σημασία. Γιατί αυτό που μένει είναι κάτι ενιαίο και ακριβές. Ένα έργο συνεπές από την αρχή μέχρι το τέλος του. Όποιο τραγούδι κι αν "επισκεφτείτε", κουβαλά και τα υπόλοιπα μαζί του. Σαν ένα φορτίο. Και δεν είναι πάντα ευχάριστο να ξέρεις ότι κάποιος κουβαλά αυτό το φορτίο ή ότι το έχεις κουβαλήσει κι εσύ. Αλλά υπάρχει μια παράξενη ανακούφιση στο να αναγνωρίζεις το βάρος του. Να ακούς σαν να διαβάζεις ένα μικρό μυθιστόρημα για την ένταση μιας γυναίκας που θέλει να εξαφανιστεί, μπας και καταφέρει έτσι να γίνει πιο παρούσα. Που θέλει την επαφή, αλλά την ίδια στιγμή την απορρίπτει.
Που ξέρει ότι αγαπά, αλλά και ότι αυτό δεν φτάνει.
