istock
"Όταν γίνεις μητέρα θα με καταλάβεις" έλεγε η μαμά και πόσο τσαντιζόμασταν! Σκεφτόμασταν "δεν χρειάζεται" να γίνουμε γονείς για να καταλάβουμε, αλλά ήδη ξέρουμε πως κάνουμε λάθος. Αλλιώς ήμασταν κι εμείς πριν τα παιδιά, αλλιώς είμαστε τώρα. Κι όχι μόνο καταλάβαμε τη δική μας μαμά, την συγχωρήσαμε, την πονέσαμε, της ζητήσαμε συγγνώμη, αλλά συνειδητοποιούμε ότι όλα όσα μας πρόσφερε μας έκανε την μαμά που είμαστε κι εμείς σήμερα.
Χρόνια Πολλά μαμά, σήμερα, και κάθε μέρα!
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε γυναίκας που γίνεται μητέρα, όπου ο κόσμος μοιάζει να αναποδογυρίζει. Δεν είναι μόνο η άφιξη του μωρού που αλλάζει τις προτεραιότητες, αλλά μια ξαφνική, σχεδόν αποκαλυπτική κατανόηση για τη δική της μητέρα. Εκεί που κάποτε υπήρχε κριτική, αντιπαράθεση ή ίσως και μια δόση υπεροψίας για το "πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα", ξαφνικά εμφανίζεται μια βαθιά ενσυναίσθηση.
Όταν κρατάς το δικό σου παιδί στην αγκαλιά, αρχίζεις να διαβάζεις το παρελθόν σου με ένα εντελώς νέο λεξικό, συνειδητοποιώντας ότι η μητέρα σου δεν ήταν απλώς ένας "ρόλος", αλλά μια γυναίκα που προσπαθούσε να ισορροπήσει σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις.
Η κατανόηση της μητέρας
Το πρώτο και ίσως σημαντικότερο μάθημα είναι η συνειδητοποίηση της κούρασης και της αθόρυβης προσφοράς. Ως παιδιά, θεωρούσαμε δεδομένο ότι το φαγητό θα είναι στο τραπέζι, τα ρούχα καθαρά και η αγκαλιά πάντα ανοιχτή. Μόνο όταν βρισκόμαστε εμείς στην ίδια θέση, με τα μάτια βαριά από την αϋπνία και το μυαλό γεμάτο λίστες με υποχρεώσεις, καταλαβαίνουμε το μέγεθος της ενέργειας που κατέβαλε η δική μας μαμά.
Μαθαίνουμε ότι πίσω από κάθε "όχι" που μας έλεγε, υπήρχε συχνά μια προσπάθεια προστασίας ή μια οικονομική στενότητα που δεν θέλησε ποτέ να μας μεταφέρει.
Η μητρότητα μας διδάσκει ότι η αγάπη της δεν μετριόταν με μεγάλα λόγια, αλλά με τις χιλιάδες μικρές, καθημερινές κινήσεις που εξασφάλιζαν τη δική μας ηρεμία, συχνά εις βάρος της δικής της.
Η αποδοχή της ανθρώπινης πλευράς της
Μεγαλώνοντας, τείνουμε να εξιδανικεύουμε ή να δαιμονοποιούμε τους γονείς μας, περιμένοντας από αυτούς να είναι αλάνθαστοι οδηγοί. Όταν γινόμαστε κι εμείς μητέρες, το πέπλο αυτό πέφτει. Μαθαίνουμε ότι η μαμά μας ήταν ένας άνθρωπος με φόβους, ανασφάλειες και προσωπικά όνειρα που ίσως έμειναν στο περιθώριο.
Κατανοούμε τις στιγμές που έχασε την υπομονή της ή τις μέρες που φαινόταν απόμακρη, γιατί πλέον γνωρίζουμε και εμείς τι σημαίνει να νιώθεις ότι "δεν αντέχεις άλλο" και όμως να πρέπει να συνεχίσεις.
Αυτή η διαπίστωση μας κάνει να θέλουμε να της ζητήσουμε μια ετεροχρονισμένη συγγνώμη για κάθε φορά που την κρίναμε αυστηρά, συνειδητοποιώντας ότι έκανε το καλύτερο που μπορούσε με τα εφόδια που διέθετε εκείνη την εποχή.
Η νέα σχέση με τη μαμά
Η σχέση μητέρας-κόρης αλλάζει και γίνεται μια σχέση συνοδοιπόρων σε ένα κοινό ταξίδι. Μαθαίνουμε να ζητάμε τη συμβουλή της όχι πια από ανάγκη, αλλά από σεβασμό στην εμπειρία της. Ακόμα κι αν επιλέγουμε να ακολουθήσουμε διαφορετικές μεθόδους ανατροφής, υπάρχει ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας που μόνο οι μητέρες μοιράζονται.
Μαθαίνουμε ότι η κληρονομιά που μας άφησε δεν είναι μόνο οι συνταγές ή οι τρόποι συμπεριφοράς, αλλά η ανθεκτικότητα και η ικανότητα να αγαπάμε χωρίς όρους.
Όταν γινόμαστε μαμάδες, δεν ανακαλύπτουμε μόνο το παιδί μας, αλλά ανακαλύπτουμε ξανά τη δική μας μητέρα, εκτιμώντας την για όλα όσα είναι και όλα όσα μας χάρισε.
