Unsplash@EleniKoureas
Για τις περισσότερες οικογένειες, η ώρα της σχολικής μελέτης είναι η πιο απαιτητική ώρα της ημέρας. Συχνά μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, γεμάτο φωνές, κλάματα, απειλές και μια διάχυτη ένταση που εξαντλεί τόσο τους γονείς όσο και τα παιδιά. Ειδικά την περίοδο των εξετάσεων, οι γονείς εγκλωβίζονται σε ένα δικό τους, εσωτερικό "πρέπει" για το διάβασμα στο σπίτι: "Πρέπει να τα γράψει τέλεια", "Πρέπει να διαβάσει τώρα", "Πρέπει να είμαι από πάνω του για να τα καταφέρει".
Η ψυχολόγος Καλλιόπη Κρανιώτη βάζει τα πράγματα στη σωστή τους βάση και μας υπενθυμίζει μια θεμελιώδη αλήθεια: Η σχολική μελέτη είναι υπόθεση του παιδιού.
Ο γονιός δεν έχει το ρόλο του δασκάλου στο σπίτι
Ο γονιός δεν έχει το ρόλο του δασκάλου στο σπίτι. Ο ρόλος του είναι καθαρά υποστηρικτικός. Πώς μπορεί, λοιπόν, ένας γονιός να διαχειριστεί το δικό του άγχος, να ξεφύγει από το ψυχαναγκαστικό "πρέπει" και να καλλιεργήσει στο παιδί ένα εσωτερικό κίνητρο για το διάβασμα;
1. Ενίσχυση της αυτονομίας με την κατάλληλη ενθάρρυνση
Το ζητούμενο δεν είναι να κάνει το παιδί τα μαθήματά του επειδή φοβάται τις συνέπειες, αλλά επειδή νιώθει ικανό. Αντί να εστιάζουμε στα λάθη και στους βαθμούς, χρειάζεται να ενισχύσουμε την αυτονομία του, επιβραβεύοντας την ίδια την προσπάθεια.
Τι να λες στο παιδί: "Κάνεις εξαιρετική δουλειά", "Τα καταφέρνεις πολύ καλά", "Είμαι περήφανος/η για την προσπάθειά σου".
2. Ο ρόλος του "σιωπηλού καθοδηγητή"
Ο γονιός δεν παρεμβαίνει διορθώνοντας κάθε λέξη, ούτε κάθεται δίπλα από το παιδί κρατώντας μια γόμα στο χέρι. Μένει κοντά του με υπομονή, λειτουργώντας ως σιωπηλός καθοδηγητής. Δημιουργεί ένα κλίμα ασφάλειας, λέγοντας απλώς: "Είμαι εδώ για ό,τι χρειαστείς να σε βοηθήσω". Δεν πετάει το παιδί στα βαθιά χωρίς προετοιμασία, αλλά του μαθαίνει να κολυμπάει, προσφέροντάς του το σωσίβιο όσες φορές κι αν χρειαστεί.
3. Δόμηση μιας σταθερής ρουτίνας
Η συνήθεια χτίζεται μέσα από την επανάληψη και το σαφές πλαίσιο. Είναι απαραίτητο να δομηθεί ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο για τη μελέτη, το οποίο δεν πρέπει να ξεπερνά τις δύο ώρες. Το παιδί έχει ανάγκη να γνωρίζει με ακρίβεια πότε ξεκινάει η μελέτη και πότε ολοκληρώνεται, ώστε να μην νιώθει ότι το διάβασμα είναι μια ατελείωτη τιμωρία που καταπίνει όλη του την ημέρα.
4. Σεβασμός στον προσωπικό ρυθμό
Κάθε παιδί είναι μοναδικό. Άλλα παιδιά χρειάζονται ένα μικρό διάλειμμα αμέσως μετά το σχολείο, ενώ άλλα θέλουν να ξεμπλέκουν αμέσως με τα μαθήματα. Σεβόμαστε τον ρυθμό του παιδιού, ξεφεύγουμε από το άκαμπτο "πρέπει" και εστιάζουμε στο πώς θα νιώθει το ίδιο υπεύθυνο για το χρόνο του.
5. Το "βραβείο" μετά τη μελέτη
Για να χτιστεί το εσωτερικό κίνητρο, η ημέρα δεν πρέπει να τελειώνει με το κλείσιμο των βιβλίων. Είναι εξαιρετικά σημαντικό, μόλις ολοκληρωθεί το διάβασμα, γονιός και παιδί να κάνουν κάτι μαζί! Κάτι όμορφο, χαλαρό, το οποίο όμως θα έχει επιλέξει αποκλειστικά το ίδιο το παιδί (π.χ. ένα επιτραπέζιο, μια βόλτα).
