Έλενα Λεώνη: "Η λαχτάρα με ενεργοποιεί"

Πρόσθεσε το elle.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

Το πρώτο σας άλμπουμ, 1., περιέχει ένα μπουκέτο από διαφορετικά τραγούδια, είδη και αναφορές. Ποιο είναι το κοινό τους σημείο;

Το πάντρεμα φαινομενικά αταίριαστων στοιχείων. Λυρικών οργάνων όπως η άρπα και το τσέλο με drum machine και σύγχρονα beats, έντεχνων, λαϊκών και παραδοσιακών μελωδιών με pop παραγωγές. Ακόμη και υπαρξιακών αναζητήσεων με το χιούμορ και το τσιφτετέλι, όπως στο Βαριέμαι πολύ. Ήθελα να βρω έναν κοινό τόπο που να χωράει όλα όσα μου αρέσουν και με απασχολούν.

Έχετε αγωνία για το πού και πώς θα σας κατατάξουν;

Μου αρέσουν πολλά ετερόκλητα είδη μουσικής και τέχνης. Πάντα πάλευα ανάμεσα στο δίπολο της "κουλτουριάρας" και της "όχι κουλτουριάρας". Σπούδασα στην Καλών Τεχνών, το πρωί δούλευα γλυπτά στο εργαστήριο και το βράδυ χόρευα στη σκηνή με τη Μαρίνα Σάττι. Έμαθα από νωρίς να αποδέχομαι ότι είμαι πολλά διαφορετικά πράγματα. Όταν ξεκίνησα να δουλεύω το 1. με απασχόλησε ξανά η ταυτότητά μου ως δημιουργού. Γι’ αυτό και ο δίσκος ξεκινά με μια φράση του Ζαμπέτα: "Και τι πάει να πει έντεχνο δηλαδή;". Δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες.

Είναι αυτό μια μορφή καλλιτεχνικής ελευθερίας;

Ίσως. Νιώθω ότι κάνω αυτό που θέλω χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτήσω σε κανέναν. Γι’ αυτό και επέλεξα να παραμείνω ανεξάρτητη καλλιτέχνιδα στο πρώτο μου δισκογραφικό βήμα.

Το ότι κυκλοφορήσατε μόνη σας τον δίσκο ήταν μια επιλογή ελέγχου ή ελευθερίας;

Και τα δύο. Ήθελα να ορίσω εγώ την ταυτότητα του πρότζεκτ χωρίς διασπάσεις και να εξερευνήσω τι με ενδιαφέρει καλλιτεχνικά χωρίς να σκέφτομαι ότι πρέπει να ευχαριστήσω κάποιον άλλον. Είμαι αρκετά συγκεντρωτική ως άνθρωπος και θέλω να έχω τον τελευταίο λόγο. Έτσι προέκυψε ένας πολύ χειροποίητος δίσκος: έγραψα στίχους και μουσική, έπαιξα τσέλο και άρπα, τραγούδησα, ενορχήστρωσα, δούλεψα την παραγωγή μαζί με συνεργάτες και επιμελήθηκα το εξώφυλλο.

Είναι σκληρή εποχή για να κυκλοφορήσει κάποιος έναν δίσκο;

Είναι σκληρή εποχή γενικά. Η ταχύτητα των social media έχει επηρεάσει το songwriting γιατί έχει επηρεάσει συνολικά τους ανθρώπους. Ακόμη κι εγώ δεν έχω πια πάντα την υπομονή να ακούσω έναν ολόκληρο δίσκο. Παρ’ όλα αυτά, μου αρέσει να υπάρχει μια ολοκληρωμένη δουλειά με αρχή, μέση και τέλος. Οι δίσκοι λειτουργούν πλέον σαν σειρές στο Netflix: κάποιους τους ακούω ένα "επεισόδιο" τη φορά και άλλοι με συνεπαίρνουν και τους ακούω μονοκοπανιά.

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία για έναν καλλιτέχνη σήμερα;

Για μένα είναι οικονομική. Ένας καλλιτέχνης πρέπει να στηρίζει και να χρηματοδοτεί συνεχώς το πρότζεκτ του, ακόμη κι αν ξέρει ότι χτίζει παλάτια στην άμμο. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ουσιαστική στήριξη από φορείς, ενώ στο εξωτερικό υπάρχουν επιχορηγήσεις και οργανισμοί που βοηθούν νέους καλλιτέχνες να προωθήσουν τη δουλειά τους εντός και εκτός συνόρων.

Στο Βαριέμαι πολύ λέτε "όλο ποτίζεις το μέλλον αλλά δεν φροντίζεις το τώρα". Με τι θα θέλατε να ποτίζετε το σήμερα;

Με ανεμελιά. Με ξεγνοιασιά. Νομίζω πως αυτό λείπει από όλους μας. Λείπει από τον κόσμο η αίσθηση ασφάλειας, μέσα του και γύρω του.

Το ότι θα ανοίξετε τις συναυλίες των Suede και των Florence and the Machine με τι θα σας "ποτίσει";

Με συγκίνηση. Νιώθω δέος γι’ αυτό που θα συμβεί. Πριν πολλά χρόνια είχα πάει πρώτη φορά στο Ejekt και είχα πει στην αδερφή μου: "αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου". Είναι πολύ σημαδιακό ότι το πρώτο μεγάλο φεστιβάλ με το προσωπικό μου πρότζεκτ είναι το Ejekt.

Στο τραγούδι Γιατί αναρωτιέστε "γιατί μεγαλώνεις και λες ότι τίποτα δεν τελειώνεις". Το 1. πώς θέλετε να μεγαλώσει;

Μέχρι πρόσφατα θα έλεγα πως θέλω να με φέρει σε επαφή με περισσότερο κόσμο και να με οδηγήσει σε περισσότερες συναυλίες. Από παιδί αυτό είναι το όνειρό μου. Τώρα, όμως, νιώθω ότι αυτός ο δίσκος με ωρίμασε πολύ. Κι αυτό που θέλω τελικά είναι να με διδάξει να απολαμβάνω τα όμορφα που μου συμβαίνουν και να μη τρέχω διαρκώς πίσω από το μέλλον.

Πώς φαντάζεστε το 2.;

Έχω φανταστεί πολλά. Λαχταράω να δοκιμάσω νέα πράγματα. Η λαχτάρα είναι αυτή που με ενεργοποιεί πάντα, σε όλους τους τομείς της ζωής.