"Ήταν μια πολύ έντονη σεζόν για μένα. Όχι μόνο επαγγελματικά. Δεν έχω ξαναβρεθεί σε έναν τέτοιο ρυθμό με καθημερινά δεκάωρα γυρίσματα, πρόβες τον χειμώνα και θέατρο παράλληλα. Ήταν μια περίοδος πραγματικά απαιτητική αλλά, ταυτόχρονα, είμαι ευγνώμων για αυτές τις συναντήσεις, ειδικά για το Παιδί. Ωστόσο, όλη αυτή η ένταση με έφερε αντιμέτωπο με πράγματα που δεν μπορούσα πια να αγνοήσω. Φέτος αρρώστησα για πρώτη φορά σοβαρά, με μια γρίπη που με κατέβαλε. Παρότι και τα προηγούμενα χρόνια δούλευα πολύ (όχι όμως σε αυτόν τον βαθμό), τώρα κατάλαβα κάτι πολύ απλό και πολύ καθαρό: πρέπει να κάνω τα πράγματα πιο "μαλακά”, να αφήνω χώρο για να μπορώ και να τα απολαμβάνω. Αυτό βέβαια προϋποθέτει και μια οικονομική δυνατότητα ώστε να μην χρειάζεται να ασχολείσαι με όλα ταυτόχρονα –μια πολυτέλεια που δεν υπάρχει πάντα. Όταν ήρθε η πρόταση για το Παιδί είχα ήδη δεσμευτεί για το θέατρο και δεν μπορούσα να πω όχι και κάπως έτσι βρέθηκα με έναν συνωστισμό υποχρεώσεων. Μέχρι που το σώμα μου στην αρχή με τρόμαξε, αλλά μετά έγινε απολύτως σαφές ότι μου έλεγε ότι το έχω υπερφορτώσει, ότι δεν υπάρχει χρόνος να με φροντίσω. Έτσι, όμως, δεν είσαι συνεπής ούτε στη δουλειά ούτε στον εαυτό σου και αυτή τη δουλειά δεν θέλω να την κάνω εύκολα και βιαστικά. Όπως είπα και πριν, στο Παιδί δεν μπορούσα να πω όχι, αλλά αυτό με έμαθε κάτι σημαντικό: ότι κάθε φορά χρειάζεται να ξέρω γιατί λέω "ναι”, αν είναι από ανάγκη, αν είναι επιλογή ή αν είναι αδυναμία να αρνηθώ, γιατί μόνο έτσι μπορώ να διαχειρίζομαι τον συνωστισμό χωρίς να χάνω τον έλεγχο. Οπότε, ναι, ένα από αυτά που μου έμειναν από τους προηγούμενους μήνες είναι η συνειδητοποίηση του ότι η ταχύτητα σε παρασύρει, δεν ακούς το σώμα σου, δεν βλέπεις τα σημάδια και ότι χρειάζεται να το επικοινωνείς αυτό στους συνεργάτες σου, στους ανθρώπους γύρω σου, ότι δεν μπορείς να είσαι καλός κάθε μέρα και ότι πρέπει να υπάρχει ένας στοιχειώδης σεβασμός στην ψυχή και στο σώμα σου.
Διαβάστε Επίσης
Βγήκα θεωρητικά μεγάλος από τη σχολή, μπήκα στη δραματική του Εθνικού στα 23 και βγήκα στα 26 μέσα στον Covid. Σήμερα είμαι 33. Οπότε μπορεί να είχα στην αρχή αυτή την ανάγκη της ταχύτητας για να τα καταφέρω. Από την άλλη, το επάγγελμά μας είναι από τη φύση του επισφαλές, ειδικά στην Ελλάδα, γιατί ακόμα κι όταν κλείνεις μια δουλειά δεν έχεις ποτέ πραγματική ασφάλεια. Υπάρχει συνεχώς η αμφιβολία για το πώς θα βιοποριστείς και αυτό σε βάζει σε μια μόνιμη κατάσταση ανησυχίας. Με τα χρόνια κατάλαβα ότι για να μην καταρρεύσω πρέπει να αποδεχτώ πως αυτή η συνθήκη δεν σταματά και ότι, όταν έρθει η δυσκολία, θα τη διαχειριστώ τότε. Πολλές φορές νιώθω σαν να καίει μια μηχανή συνεχώς –φανταστείτε, με αποκαλώ μηχανή. Ακόμα και όταν πάω διακοπές πιάνω τον εαυτό μου να μην ξέρει τι να κάνει τον χρόνο του, να δυσκολεύεται με αυτό τον "άχρηστο” χρόνο –αφού έχουμε μάθει να είμαστε συνεχώς χρήσιμοι. Και όμως αυτός ο χρόνος που δεν παράγεις τίποτα είναι απαραίτητος, γιατί εκεί αρχίζεις να ακούς, να στοχάζεσαι, να βλέπεις τους ανθρώπους γύρω σου, να είσαι παρών και, όσο περνάει ο καιρός, καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να μοιράζεσαι χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπάς και με τον εαυτό σου, γιατί στο τέλος αυτό μένει, τίποτα άλλο.
Η επισφάλεια του επαγγέλματός μας είναι απόρροια ενός ευρύτερου συστήματος. Υπάρχουν πολλές σχολές, πολλοί ηθοποιοί, εξαιρετικά ταλαντούχοι άνθρωποι που συχνά αναγκάζονται να κάνουν και άλλες δουλειές για να ζήσουν. Η αγορά είναι μικρή και οι ηθοποιοί πολλοί οπότε αυτό δημιουργεί ανισορροπία. Δεν υπάρχει, επίσης, καμία ρύθμιση για ένα ελάχιστο όριο αμοιβής. Δεν υπάρχουν δηλαδή συλλογικές συμβάσεις. Ο καθένας παλεύει μόνος του και αυτό είναι πολύ δύσκολο, καθώς βγαίνεις στον χώρο και δεν ξέρεις τι να ζητήσεις, τι είναι σωστό, τι είναι "εντάξει”. Δυστυχώς δεν υπάρχει ούτε η στοιχειώδης σκέψη από την πλευρά του παραγωγού ότι ο ηθοποιός πρέπει να μπορεί να ζήσει από τη δουλειά του, όχι απλώς να την κάνει. Σε όλα αυτά προσθέστε και τις απρόβλεπτες συνθήκες (όπως αρρώστιες, τραυματισμοί, γονεϊκότητα), οι οποίες μπορούν να σε αφήσουν ξαφνικά εκτός, από τη στιγμή που είναι κάπως στον αέρα ορισμένα εργασιακά δικαιώματα. Ταυτόχρονα, οι επιχορηγήσεις για μικρές ομάδες μειώνονται συνεχώς. Δεν θεωρώ ότι η γενιά μου είναι αρκετά ενεργοποιημένη για να διεκδικήσει συλλογικά δικαιώματα. Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν από τη δική τους πλευρά αλλά δεν φτάνει, γιατί αυτό είναι κάτι μεγαλύτερο. Το Παιδί ξέραμε ότι θα συνεχιστεί. Αρχές Ιουνίου όμως μάς ενημέρωσαν ότι αυτό δεν θα συμβεί χωρίς να αναφέρουν τους λόγους. Ακόμη και πιο έμπειροι συνάδελφοι βρέθηκαν ξαφνικά στον αέρα. Ο εργαζόμενος είναι συχνά ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Υπάρχει πάντα η λογική ότι αν δεν μπορείς εσύ θα βρεθεί άλλος. Γι’ αυτό η διεκδίκηση δεν μπορεί να είναι ατομική. Μόνο συλλογικά μπορεί να συμβεί, και δεν νομίζω ότι είμαστε κοντά σε μια τέτοια συσπείρωση –και αυτό δεν το λέω απαισιόδοξα αλλά ως παρατήρηση– γιατί οι ρυθμοί είναι τέτοιοι και ο τρόπος ζωής τόσο μοναχικός που ενώ υπάρχει ανάγκη για σύνδεση, ο φόβος της επιβίωσης και της έκθεσης μας κρατά πίσω. Δεν πιστεύω ότι κάποιος μόνος του μπορεί να καταφέρει κάτι ουσιαστικό. Ναι, πρέπει να ξεκινάς από τον εαυτό σου, αλλά οφείλεις να πας προς το συλλογικό.
Προσπαθώ να επιλέγω δουλειές που θα έβλεπα κι εγώ ως θεατής –και τέτοιες δουλειές δεν βλέπω συχνά στην ελληνική τηλεόραση–, οπότε αυτός ήταν ένας από τους λόγους που είπα το "ναι” στο Παιδί. Ήταν ενδιαφέρον να προσεγγίσω κάτι που στην αρχή με τρόμαξε, δηλαδή έναν ήρωα που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού. Πρόκειται για ένα θέμα που δεν συζητάμε. Προσωπικά, με ενδιέφερε όχι το να είμαι εγώ "καλός” αλλά το να είμαι προσεκτικός, γιατί ακουμπάω μια ευαίσθητη περιοχή και ήθελα να δείξω σεβασμό. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν συγκινητική, με γονείς να μου λένε ότι βλέπουν έναν τύπο σαν το παιδί τους να υπάρχει, να ερωτεύεται, να γίνεται αποδεκτός. Αυτό το τελευταίο είναι από τα πιο πυρηνικά στοιχεία της σειράς: όλοι οι χαρακτήρες έχουν έναν πλουραλισμό, πράγμα που θα μπορούσε να τους απομονώσει, τελικά όμως τους ενώνει. Επιπλέον, δεν προσπαθούν να αλλάξουν ο ένας τον άλλον, επιχειρούν να συνυπάρξουν. Όλο αυτό μου φάνηκε συγκλονιστικό, σαν ένα μικρό γαλατικό χωριό. Ένα σουρεαλιστικό σύμπαν με πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες που δεν συνδέονται φαινομενικά αλλά τελικά συναντιώνται. Νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με την επικοινωνία των κόσμων που πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον και με το αν μπορείς να αποδεχτείς τον διπλανό σου όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι. Συνήθως ψάχνουμε κάτι σαν εμάς, ενώ δεν ξέρω αν υπάρχει ζωή χωρίς τον Άλλον. Αυτή η σειρά είχε ακριβώς αυτό το άνοιγμα, το "μαζί”, ακόμη κι αν τοποθετείται σε μια επαρχία που θεωρητικά τη θεωρούμε πιο κλειστή. Αυτή η ιστορία μάς θύμισε την κοινότητα των χωριών που οι περισσότεροι έχουμε. Και δεν λέω ότι εκεί γινόντουσαν ή γίνονται τα πράγματα καλύτερα –δεν θέλω να ρομαντικοποιήσω τίποτα. Προσπαθώ να μην ρομαντικοποιώ τα πράγματα, γιατί αλλιώς τα κοιτάς από απόσταση. Το κάνω βέβαια καμιά φορά στις σχέσεις μου. Πιάνω τον εαυτό μου να μικραίνει για να χωρέσει, και το ερώτημα είναι αν θα ρίξεις τον τοίχο σου ή αν θα τον πετάξεις πάνω στον άλλον. Ζούμε σε μια εποχή μοναχικότητας όπου μπορείς να κάνεις τα πάντα χωρίς να βγεις από το σπίτι, όμως χάνεται η κάθε μικρή ανθρώπινη επαφή.
Ρομαντικό δεν ξέρω πόσο μπορεί να είναι πια ένα βραβείο, όπως το Βραβείο Χορν που παρέλαβα για τους ρόλους μου στις παραστάσεις του 2024 Καταραμένος κόσμος και Βαδίζοντας. Η στιγμή δεν ήταν σίγουρα ρομαντική, ένιωθα άβολα, δεν ήξερα τι να πω. Για αυτό επέλεξα να μιλήσω για τις διεκδικήσεις και το τι οφείλει να κάνει το κράτος για το επάγγελμά μας. Γενικά όμως ήταν ένα "πάμε παρακάτω”, κάθε μέρα είναι διαφορετική και χρειάζεται συνέπεια. Τώρα που τελείωσε το Παιδί —θα είναι διαθέσιμο στο ERTFLIX—, θέλω τα επόμενα βήματά μου να με εκπλήσσουν, να υπάρχουν άνθρωποι με ανοιχτωσιά, να απολαμβάνω τη δουλειά χωρίς άγχος για το μετά και να είμαι παρών, γιατί η απόλαυση είναι βασικό αλλά δαιμονοποιημένο στοιχείο. Από αυτά που μπορώ να ανακοινώσω είναι ότι έχουμε ξεκινήσει κάποιες πρόβες για τους Ονειροπόλους σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου στο Σύγχρονο Θέατρο, ένα έργο βασισμένο στο ομώνυμο φιλμ. Υπάρχει ήδη ένα οικείο κλίμα, έχω ξανασυνεργαστεί με τον Κωνσταντίνο Ρήγο. Αλλά και με τους υπόλοιπους νιώθω απόλυτη ελευθερία να λέω αυτό που θέλω. Και παίρνω από εκείνους μια ελαφράδα που είναι σπάνια και πολύτιμη. Συνήθως μας ζητείται να παίρνουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και αυτό που κάνουμε πολύ πιο σοβαρά απ’ όσο χρειάζεται. Κάπως έτσι κλείνεσαι και χάνεις τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Οι Ονειροπόλοι είναι ένα έργο για την απόλαυση, την επιθυμία και τον έλεγχο, για το πώς φοβάσαι να αφεθείς και προσπαθείς να ελέγξεις τον άλλον. Ήδη από την πρώτη ανάγνωση ήταν ξεκάθαρο. Αυτό που θέλουν εδώ οι ήρωες είναι να κάνουν σεξ και να πειραματιστούν με την εξουσία του. Αν και είναι νωρίς ακόμα, το ερώτημα που θέλουμε να διατυπώσουμε είναι αυτό της ονειροπόλησης, του Μάη του ’68, της φαντασίας που άλλοτε σε ελευθερώνει και άλλοτε σε απομονώνει και τελικά δεν ξέρεις αν ζεις μέσα στη φαντασία ή μέσα στη ζωή. Εγώ το έχω ζήσει κυρίως στον έρωτα αυτό το δίλημμα, να φαντάζομαι κάτι και μετά να πρέπει να αποφασίσω αν θα ρισκάρω να συναντήσω τον άλλον ή αν θα μείνω στο ασφαλές μου σενάριο. Νομίζω ότι όλοι θέλουμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, αλλά κάτι μας κρατάει πίσω. Στην αγάπη, όμως, χρειάζεται να αφήσεις τον εγωισμό, να ξεγυμνωθείς, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει πραγματική συνάντηση. Η συντροφικότητα δεν πρέπει να είναι βασανιστήριο αλλά συνύπαρξη και πρέπει να μπορείς να πεις "είμαι εδώ” όπως και ο άλλος πρέπει να μπορεί να πει "αυτό με δυσκολεύει”. Στο τέλος το θέμα είναι να χαιρόμαστε λίγο περισσότερο τη ζωή και αν όλα είναι δύσκολα να το αναγνωρίζουμε. Και ίσως, o έρωτας τελικά να είναι αυτό το πέρασμα από την ονειροπόληση στην αγάπη. Nα είναι απλώς αυτό: η απόφαση να είσαι παρών στον άλλον, όπως και στον εαυτό σου, μέχρι τέλους".
Info: Η παράσταση Οι Ονειροπόλοι κάνει πρεμιέρα στις 3/10 στο Σύγχρονο Θέατρο.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: MARIOS KAZAKOS
STYLING: ΒΙΒΙΑΝ ΡΟΥΒΕΛΑ
GROOMING: ΑΝΝΑ ΜΠΑΚΑΤΣΑΚΗ / BEEHIVE ARTISTS
ΒΟΗΘΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ: ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΤΑΤΣΗ
Διαβάστε Επίσης
