"Είμαι από πέρσι το καλοκαίρι σε γυρίσματα για το σίριαλ Κάμπινγκ του MEGA, με μια μεγάλη ομάδα. Για να μπει κανείς σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να φανταστεί ένα camping κάπου κοντά στην Αθήνα, αλλά ταυτόχρονα απομονωμένο. Είναι ένα σύμπαν με τους δικούς του κανόνες, γι’ αυτό και λέγεται "Άλλος Κόσμος”. Δεν πρόκειται για ένα camping με παραθεριστές. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν εκεί είναι μόνιμοι κάτοικοι. Εκεί καταφεύγει και ο Ιορδάνης, ο χαρακτήρας που υποδύομαι, μαζί με τα παιδιά του. Θεωρεί ότι είναι η ιδανική κρυψώνα –μια παράλογα καλή ιδέα που πιστεύει ότι έχει μόνο ο ίδιος. Έχει κλέψει ένα τεράστιο ποσό από τη μαφία, θεωρώντας ότι δεν θα τον βρουν, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχει σχεδιάσει τίποτα σωστά. Από εκεί ξεκινάει όλη η ιστορία.
Διαβάστε Επίσης
Η σειρά είναι μια κωμωδία με έντονα αστυνομικά στοιχεία. Δεν προσπαθεί να αποδείξει διαρκώς ότι πρέπει να είναι αστεία. Αυτή η ελευθερία είναι που την κάνει ξεχωριστή. Αν το δούμε συμβολικά, το camping δεν είναι ένας παράλληλος σουρεαλιστικός κόσμος, αλλά μια απάντηση στον κόσμο που ζούμε. Δεν διαθέτει τις ανέσεις στις οποίες ήταν συνηθισμένοι οι ήρωες πριν βρεθούν εκεί. Κι όμως, παρότι η ζωή στο camping είναι γεμάτη τρέλα, υπάρχει κάτι σε αυτή την απλή, κρυμμένη κάτω από τα δέντρα πραγματικότητα που απαντά στη σύνθετη ζωή έξω από εκεί. Οι άνθρωποι έχουν λιγότερα, αλλά ζουν καλύτερα. Στην αρχή οι ήρωες σοκάρονται. Σιγά-σιγά, όμως, αυτό το σύμπαν επιβάλλει τους δικούς του ρυθμούς και κανόνες. Και στο τέλος δεν θα ήθελαν να βρίσκονται πουθενά αλλού.
Τέτοιοι εναλλακτικοί χώροι δεν χρειάζεται να υπάρχουν έξω από τον κόσμο που ζούμε. Από τη στιγμή που κάποιος επιλέγει να ζήσει σε μια πόλη και να ακολουθήσει τους ρυθμούς της, υπάρχει ένας τρόπος να βρίσκεται ταυτόχρονα και εδώ και… στο camping. Αυτός ο τρόπος είναι η συνείδηση. Να ξέρεις πού βρίσκεσαι, χωρίς να ταυτίζεσαι απαραίτητα με αυτό. Μπορώ να ζω σε μια πόλη που μου επιβάλλει ταχύτητα, νεύρωση και αγωνία, χωρίς να πιστεύω ότι αυτή είναι η εσωτερική μου αλήθεια. Αυτό συμβαίνει μέσα από την παρατήρηση, που σου χαρίζει ψυχραιμία. Το Κάμπινγκ συμβολίζει έναν τόπο όπου μπορείς να πάρεις ανάσες, να έρθεις σε επαφή με τον εαυτό σου, χωρίς να αισθάνεσαι διαρκώς πιεσμένος. Δεν χρειάζεται να ονειρεύομαι ότι βρίσκομαι κάπου αλλού. Γιατί τότε βγαίνω από την πραγματικότητα και ζω μέσα στην επιθυμία μιας άλλης πραγματικότητας. Μεγάλο μέρος της δυστυχίας μας συσσωρεύεται ακριβώς από αυτό: από την αδυναμία μας να κατοικήσουμε το παρόν.
Η παρατηρητικότητα είναι θέμα εξάσκησης. Όπως γυμνάζεις το σώμα σου, έτσι πρέπει να γυμνάζεις και την παρατηρητικότητά σου. Αν δεν βλέπουμε πού σκοντάφτουμε, τι μας πιέζει και ποια λάθη επαναλαμβάνουμε, δύσκολα μπορούμε να προχωρήσουμε. Επίσης, οι άλλοι άνθρωποι λειτουργούν ως καθρέφτες μας και βοηθούν σε αυτή τη διαδικασία. Ένας σύντροφος ή ένας άνθρωπος με τον οποίο μοιραζόμαστε τη ζωή μας μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε πράγματα που εμείς δεν παρατηρούμε. Κι όμως, αυτή η δεξιότητα μοιάζει όλο και πιο δύσκολη σε μια εποχή όπου η προσοχή διασπάται διαρκώς. Δεν πιστεύω όμως στη λογική ότι κάποιοι μας κλέβουν την προσοχή. Έχουμε προσωπική ευθύνη για όσα επιλέγουμε να αφήσουμε να μπουν στη ζωή μας και να καταλάβουν χώρο μέσα μας. Έχει νόημα να ασχολούμαστε με όσα πραγματικά μας αναλογούν. Εκεί βρίσκεται η ουσία της συλλογικότητας: στο τι κάνω εγώ στην πράξη. Πώς δουλεύω, πώς συμπεριφέρομαι στους ανθρώπους γύρω μου, πώς διαχειρίζομαι τη μικρή εξουσία που έχω καθημερινά. Ένας άνθρωπος που δεν σταματά ποτέ να είναι ευγενικός είναι πολύ πιο χρήσιμος από κάποιον που μιλά συνεχώς για την αξία της ευγένειας. Η στάση του γίνεται παράδειγμα. Εγώ, λόγου χάρη, επειδή δεν μπορώ να διαχειριστώ τη διάσπαση της προσοχής και δεν θέλω να μου αποσπούν συνεχώς τη συγκέντρωσή μου, δεν έχω social media. Καταλαβαίνω τη χρησιμότητά τους επαγγελματικά, αλλά μέχρι εκεί. Ξέρω ότι μπορεί να χάνω χρήματα εξαιτίας αυτής της επιλογής, όμως αναλαμβάνω την ευθύνη και επιλέγω να μένω εκτός. Και διατηρώ έναν άλλο κόσμο χωρίς social media για μένα.
Έναν πολύ δικό του κόσμο έχει και ο Άρης Μπινιάρης όσο αφορά τη σκηνοθεσία, με τον οποίο συνεργαζόμαστε από πέρσι για τη Δίκη. Ο Άρης είναι ένας από τους ελάχιστους επαγγελματίες σκηνοθέτες που ξέρουν ακριβώς τι κάνουν και τι θέλουν να πουν κάθε φορά. Ανεξάρτητα από το αν αυτό που φτιάχνει είναι του γούστου σου ή όχι, έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που δεν λειτουργεί τυχαία. Έχει ξεκάθαρο όραμα. Νομίζω ότι στον χώρο μας υπάρχει συχνά έλλειμμα εκπαίδευσης και επαγγελματισμού, παρότι υπάρχουν άνθρωποι με πολύ μεγάλες δυνατότητες. Yπάρχουν όμως νέοι σκηνοθέτες που ξέρουν τι θέλουν να κάνουν και το κάνουν. Και μόνο αυτό είναι πολύ σημαντικό. Φτιάχνουν έργα που αντέχουν στη κριτική. Για μένα έτσι δοκιμάζεται ένα έργο. Μπορεί να μη μου αρέσει ένας καλλιτέχνης, αλλά να αναγνωρίζω καθαρά την πρόθεσή του, τη σκέψη του, το καλλιτεχνικό του όραμα. Διαχωρίζω το προσωπικό γούστο από την κρίση. Άλλο το τι μου αρέσει κι άλλο το να αναγνωρίζω ότι κάποιος είναι σοβαρός δημιουργός. Ο Άρης είναι ένας τέτοιος δημιουργός. Είτε σου αρέσει είτε όχι αυτό που κάνει, οφείλεις να αναγνωρίσεις τη σοβαρότητα και τη συνέπεια της τέχνης του. Στη δουλειά μας υπάρχει συχνά μια ασάφεια. Είναι πιο εύκολο να κρυφτεί κανείς πίσω από την έλλειψη οράματος ή τεχνικής. Εγώ δεν αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου τόσο ως καλλιτέχνη όσο ως τεχνίτη. Ως έναν άνθρωπο που φτιάχνει πράγματα και μέσα από αυτά προσπαθεί να εκφραστεί. Με τον ίδιο τρόπο, δεν αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως επαγγελματία σκηνοθέτη. Ως ηθοποιός, αν μου αναθέσεις έναν ρόλο, μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα τον φτιάξω. Το αν θα είναι καλός ή κακός θα το κρίνουν άλλοι. Ως σκηνοθέτης, όμως, το κάνω επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Θέλω να πω κάτι και αυτός είναι ο μόνος τρόπος που έχω. Για αυτό δεν μου αρέσουν οι παραστάσεις μου. Τις κάνω όπως ακριβώς θέλω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μου αρέσουν. Δεν αντέχω να τις βλέπω. Συνήθως λέω "είναι δυνατόν να έχω κάνει αυτό το χάλι;”. Το γνωρίζουν αυτό οι συνεργάτες μου. Όμως για μένα όλα τελειώνουν όταν βρίσκω έναν τρόπο να πω αυτό που με πιέζει, όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτό που είχα μέσα μου. Για όλα τα παραπάνω αγαπώ τον ήρωά μου στη Δίκη με τον οποίο θα επιστρέψω τον Οκτώβρη. Τον συμπονώ, γιατί σε μεγάλο βαθμό είμαι κι εγώ αυτός. Είναι ένας άνθρωπος που δεν καταλαβαίνει πώς η κοινωνία ή το σύστημα τον πιέζει. Δεν καταφέρνει να αναλάβει την προσωπική του ευθύνη και τελικά δεν αποφασίζει να αλλάξει κάτι. Από τη στιγμή που κάποιος αναλαμβάνει την ευθύνη, κάτι αρχίζει να αποκτά νόημα. Από την ανάληψη της ευθύνης ξεκινά η αλλαγή. Διαφορετικά μένει για πάντα ένα αναπάντητο ερώτημα: "τι έχω κάνει;”. Όμως δεν υπάρχει κάτι να απαντηθεί πέρα από την ανάθεση της ευθύνης.
Η επόμενη σκηνοθετική ευθύνη μου είναι ένα έργο βασισμένο στο Οι Τυφλοί του Maurice Maeterlinck και θα λέγεται Το Σκοτάδι. Αντλεί έμπνευση από αυτό που εγώ αποκαλώ "το κενό”, η αίσθηση δηλαδή μιας εκκρεμότητας, η ανάγκη κάτι να έρθει, η επιθυμία κάτι να γίνει. Αυτό το κενό κατοικεί συνήθως στο στομάχι μας και αν δεν βουτήξουμε μέσα του εμείς οι ίδιοι ώστε να μας περιέχει πια, θα μείνει για πάντα εκεί. Αυτή την αίσθηση εγώ την έχω όλη μου τη ζωή. Νιώθω αυτό το κενό που δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από τους φόβους μας, τον φόβο μας για το θάνατο, για το σκοτάδι. Για αυτό η παράσταση θα διαδραματίζεται στο απόλυτο σκοτάδι. Σκοπός είναι ο θεατής να νιώσει και όχι να δει. Να αναμετρηθούμε όλοι μαζί με αυτό που αδυνατούμε να αντικρίσουμε".
Το σήριαλ Κάμπινγκ θα κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο στο MEGA. Το Σκοτάδι θα κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Αργώ στις 21/10 και η Δίκη στο θέατρο Ark στις 28/10.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΕΛΛΗ ΜΠΑΛΑΤΣΟΥΡΑ
STYLING: ΒΙΒΙΑΝ ΡΟΥΒΕΛΑ
Διαβάστε Επίσης
