Είναι εύκολο να ερωτευτείς την Olivia Dean

Είναι το Σαββατοκύριακο του Super Bowl μέσα σε μια αποθήκη 18.500 τ.μ. σε μια προβλήτα του Σαν Φρανσίσκο, γεμάτη ασφυκτικά με κόσμο. Ανάμεσά τους πολλά από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του αθλητισμού και του θεάματος. Ο Russell Wilson (σ.σ.: Αμερικανός ποδοσφαιριστής) και η σύντροφός του Ciara περνάνε πιασμένοι χέρι χέρι μέσα από τη γεμάτη VIP zone. Κάπου μέσα στο πλήθος, η Cardi B, ο Jon Hamm και ο Ty Dolla$ign κινούνται ανάμεσα σε παρέες καλεσμένων. Διάσημοι αθλητές πηγαινοέρχονται γύρω μου.

Ο αγώνας απέχει ακόμη δύο μέρες και το συγκεκριμένο βράδυ Παρασκευής, η σταρ που όλοι έχουν έρθει να δουν είναι η Olivia Dean. "Αυτή είναι η πρώτη μου εμφάνιση από τότε που κέρδισα το Grammy", λέει η Dean ακτινοβολώντας πάνω στη σκηνή και κάνοντας μια στροφή γύρω από τον εαυτό της, ενώ το πλήθος ξεσπά σε επευφημίες για χάρη της. Στις πέντε μέρες που μεσολάβησαν από τότε που κέρδισε το βραβείο Grammy Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη, η Dean δεν πρόλαβε να πάρει ανάσα. Από το σημαντικότερο Σαββατοκύριακο για τη μουσική βιομηχανία στο Λος Άντζελες βρέθηκε στο πιο σπουδαίο Σαββατοκύριακο του ποδοσφαίρου στο Bay Area. Αυτή η εμφάνιση, σε ένα πάρτι έναρξης του Super Bowl που διοργανώνει η Uber, είναι η τελευταία της υποχρέωση πριν πετάξει πίσω στο σπίτι της στο Λονδίνο για ένα απαραίτητο διάλειμμα. Αλλά κανείς δεν θα καταλάβαινε την κούρασή της βλέποντάς την πάνω στη σκηνή να λάμπει σαν φάρος.

Λίγες ώρες πριν από την εμφάνισή της, συναντώ την 27χρονη τραγουδίστρια στη σουίτα της στο ξενοδοχείο The St. Regis για να μιλήσουμε γι' αυτή τη θριαμβευτική στιγμή της καριέρας της.

Ακόμη και εκτός σκηνής, εξακολουθεί να ξεχειλίζει από ενέργεια. Με χαιρετά με ένα πλατύ χαμόγελο και μια ζεστή αγκαλιά, ντυμένη casual με ένα φαρδύ τζην Levi’s, ασπρόμαυρες πουά γόβες Manolo Blahnik και ένα στενό μαύρο T-shirt. "Μου αρέσει να φτιάχνω ατμόσφαιρα", λέει, δείχνοντας τα αρωματικά κεριά Diptyque Baies που άναβε την ώρα που μπήκα. Είναι λίγο μετά τις 5:00 μ.μ. και από τα μεγάλα παράθυρα βλέπουμε ένα τέλειο ηλιοβασίλεμα πάνω από το Σαν Φρανσίσκο. Καθώς βολευόμαστε στον καναπέ, γελώντας σε μια σύντομη χαλαρή κουβέντα, γίνεται γρήγορα σαφές ότι η Dean ρομαντικοποιεί τη ζωή με τον ίδιο τρόπο που γράφει μουσική, μετατρέποντας τις συνηθισμένες στιγμές σε εμπειρίες που αξίζει να κρατήσουν λίγο παραπάνω.

Όταν μαθαίνει ότι είναι τα γενέθλιά μου, επιμένει να μου κάνει δώρο ένα

μπουκάλι σαμπάνια Veuve Clicquot. "Γιατί δουλεύεις τέτοια μέρα;", ρωτάει. "Εδώ που τα λέμε, εσύ ξέρεις ποια είσαι; Μόλις κέρδισες Grammy!", της απαντώ. Κουνάει το κεφάλι της, πιέζει τα χέρια στο πρόσωπό της γελώντας σιγανά, δείχνοντας ότι ακόμα δεν το πιστεύει.

"Η καρδιά μου είναι τόσο γεμάτη, που μου είναι δύσκολο ακόμη και να το περιγράψω", λέει και συνεχίζει: "Δεν πίστευα ποτέ ότι θα συνέβαινε αυτό. Και δεν θα πω ψέματα, δεν έχω κερδίσει ποτέ ξανά βραβείο για τη μουσική μου".

Το να δέχεσαι ένα από τα πιο περιζήτητα Grammy ως το πρώτο σου βραβείο είναι σημαντικό, αλλά είναι και το δίκαιο αποτέλεσμα της πορείας της Dean από την κυκλοφορία του The Art of Loving τον Σεπτέμβριο. Αν και δεν ήταν το ντεμπούτο της —είχε ήδη κυκλοφορήσει αρκετά EP και ένα studio album το 2023, το Messy, ήταν η πρώτη φορά που έκανε επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Το άλμπουμ έγινε γρήγορα πλατινένιο στο Ηνωμένο Βασίλειο και χρυσό στις ΗΠΑ, ενώ τραγούδια όπως τα So Easy (To Fall in Love), Man I Need και A Couple of Minutes έγιναν viral στο TikTok και το Instagram. Προσθέστε σε αυτά τις εξαιρετικές ζωντανές εμφανίσεις της, μια καμπάνια για τον οίκο Burberry και τις αποθεωτικές κριτικές, και έχετε μία πραγματική σταρ. Όταν, τελικά, η συνεχής εμφάνισή της στον μουσικό αλγόριθμό μου με έκανε να ακούσω το άλμπουμ της, έμεινα άναυδη από το πόσο γρήγορα έγινα φαν της. Ο δίσκος ήταν ένας στοχασμός πάνω στην αγάπη, τον ρομαντισμό και τη συμπόνια, σε μια χρονιά που έμοιαζε εντελώς κενή από τέτοια συναισθήματα. Μέσα σε τρεις μήνες, άκουσα το άλμπουμ τηςπερισσότερο από οποιοδήποτε άλλο την προηγούμενη χρονιά.

Η Dean μαζεύει το ένα πόδι κάτω από το σώμα της στον καναπέ και

τεντώνει το άλλο χαλαρά, πιάνοντας το κάτω μέρος της γόβας της, καθώς αρχίζει να αναπολεί με νοσταλγία τη στιγμή που μοιράστηκε τον ίδιο χώρο με τα μουσικά της είδωλα, μόλις μια εβδομάδα νωρίτερα. "Πρέπει να το εξηγήσω σωστά, ώστε να μπορέσετε πραγματικά να το συλλάβετε", λέει και συνεχίζει: "Βρίσκομαι εκεί, στα Grammy. Κοιτάζω τη Lauryn Hill που κάνει ένα εκπληκτικό αφιέρωμα στον D'Angelo. Πιστεύω ότι κι εκείνη με βλέπει. Δεν νομίζω ότι με πρόσεχε ιδιαίτερα, αλλά εγώ την παρατηρούσα επίμονα. Κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη τη χρονιά που γεννήθηκα — το μεσαίο μου όνομα είναι Lauryn προς τιμήν της... Ήταν η πιο τυχερή και συγκυριακή στιγμή και έκλεισε ένας κύκλος. Πριν από μερικές εβδομάδες καθόμουν απλώς στο σπίτι μου στο Λονδίνο, στον καναπέ μου. Και ξαφνικά, βρέθηκα να κρατάω στα χέρια μου ένα Grammy και την Queen Latifah να με κοιτάζει".

Κάπως έτσι, ανάμεσα στο δέος που ένιωθε δίπλα σε τόσους αστέρες και το σοκ της στιγμής, η Dean κατάφερε να εκφωνήσει έναν από τους πιο συγκινητικούς λόγους της βραδιάς, τον οποίο αφιέρωσε σε έναν πιο προσωπικό της ήρωα: "Βρίσκομαι εδώ ως η εγγονή μιας μετανάστριας. Ό,τι είμαι σήμερα είναι αποτέλεσμα γενναιότητας και πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν να τιμώνται... Δεν είμαστε τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλο". Για την Dean, η απόφαση να μιλήσει για τη γιαγιά της από την πλευρά της μητέρας της, η οποία μετανάστευσε στο Ηνωμένο Βασίλειο από τη Γουιάνα σε ηλικία 18 ετών, ήταν απολύτως φυσική. "Είχα μιλήσει με τη μαμά μου και τη θεία μου στο σπίτι και μου είπαν: "Είσαι η εκπρόσωπος αυτής της οικογένειας, αλλά και της γενναιότητας της γιαγιάς σου”. Ήμουν απόλυτα ειλικρινής εκείνη τη στιγμή. Χάρη σε εκείνη ζω τη ζωή που ζω σήμερα".

Αν αναρωτιέστε από πού αντλεί η Dean το κουράγιο και το σθένος της, δεν έχετε παρά να δείτε τις γυναίκες που τη μεγάλωσαν. Γυναίκες τις οποίες περιγράφει με αγάπη ως άφοβες, με έντονη προσωπικότητα. "Τις ακούτε πριν τις δείτε", λέει με ένα χαμόγελο και συνεχίζει: "Αλλά είναι αυθεντικές όταν δημιουργούν μια κοινότητα. Η κουζίνα της θείας μου ήταν ένας τέτοιος τόπος συνάντησης. Η μαμά μου κι εγώ ήμασταν πάντα εκεί. Εκείνες έπιναν το κρασί τους, ενώ ακούγαμε Angie Stone. Αυτή ήταν η μουσική μου παιδεία".

Η μητέρα της Dean, η Christine, είναι δικηγόρος και εργάστηκε στον τομέα του Οικογενειακού και Παιδικού Δικαίου, πριν γίνει η πρώτη μαύρη γυναίκα που ανέλαβε τη θέση της αναπληρώτριας αρχηγού του Women’s Equality Party στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενός κόμματος που αγωνίζεται για την ισότητα των φύλων. Μέσα από εκείνη, η Dean έμαθε

τη σημασία της σκληρής δουλειάς και της ενδυνάμωσης των γυναικών. "Η μαμά μου μου έλεγε: "Θα πρέπει να γίνεις πέντε φορές καλύτερη”. Αυτά τα λόγια παραμένουν μέσα μου. Δεν είμαι τεμπέλα σε ό,τι αφορά αυτό που κάνω. Όλα γίνονται με σκοπό. Δουλεύω σκληρά και δηλώνω φεμινίστρια μέχρι το μεδούλι".

Οι γονείς της της έδειξαν τι σημαίνει αγάπη. "Μου έμαθαν ότι η αγάπη είναι επιλογή και ότι απαιτεί δουλειά", λέει η Dean και συνεχίζει: "Δεν είναι πάντα όλα πεταλούδες και παραμύθια. Είναι συνέπεια. Είναι να επιλέγεις να αγαπάς αυτό τον άνθρωπο κάθε μέρα, αντί να επιλέγεις την απογοήτευση ή να φεύγεις μακριά. Μου έμαθαν τη συντροφικότητα". Η πίστη τους στην αγάπη χωρίς όρους φάνηκε επίσης από την ακλόνητη υποστήριξή τους στην απόφαση της κόρης τους να ασχοληθεί με τη μουσική. Μάλιστα, η μητέρα της Dean ήταν εκείνη που της πρότεινε να

κάνει αίτηση στην περίφημη σχολή BRIT απ' όπου αποφοίτησαν τραγουδίστριες όπως η Adele και η Amy Winehouse.

Για την Dean, η σχολή BRIT δεν ήταν απλώς το μέρος όπου καλλιέργησε το ταλέντο της ή ανακάλυψε την αγάπη της για τη σύνθεση. Εκεί βρήκε την αποδοχή και την πίστη στις ικανότητές της. "Μου επέτρεψε να απελευθερωθώ από την ντροπή γι' αυτό που ήμουν", εξηγεί και συνεχίζει: "Ήταν λυτρωτικό να περιβάλλομαι από ανθρώπους που πίστευαν ότι η μουσική ήταν cool και το να θέλεις να ξεχωρίσεις ήταν ΟΚ. Στο προηγούμενο σχολείο μου, οι άνθρωποι με έκαναν να νιώθω ότι

ήμουν υπερβολική. Αλλά εγώ σκεφτόμουν: "Όχι, για εσάς είμαι υπερβολική. Στην πραγματικότητα, δεν κάνω ακόμα αρκετά. Δεν έχω καν αρχίσει”".

Διστάζει να πει ότι δέχτηκε bullying σε προηγούμενα σχολεία. "Νομίζω ότι έκλεισα το γεγονός αυτό σε ένα κουτί σαν να μη συνέβη", αλλά παραδέχεται ότι μεγαλώνοντας δυσκολευόταν με τις γυναικείες φιλίες, μέχρι που συνάντησε τις καλύτερες πλέον φίλες της στην BRIT — η πιο στενή εκ των οποίων είναι συγκάτοικός της μέχρι σήμερα. "Γνωριστήκαμε την πρώτη μέρα στην BRIT και της είπα: "Έτρωγα το μεσημεριανό μου στην τουαλέτα. Θέλεις να γίνουμε φίλες;”", θυμάται η ίδια. Η Dean πιστεύει ότι οι φιλίες της είναι που την κρατούν προσγειωμένη μέσα σε αυτή την τόσο σουρεαλιστική περίοδο της ζωής της. "Επιστρέφω σπίτι από κάτι όπως τα Grammy και οι κουβέντες που κάνουμε είναι τρελές", λέει. "Η ζωή μου μπορεί να μοιάζει ακραία μερικές φορές, επειδή βιώνω στιγμές έντονης προβολής αλλά και παραλογισμού. Ξέρω πόσο εύκολο είναι να χαθούν και να μπερδευτούν οι άνθρωποι μέσα σε αυτή τη βιομηχανία. Πρέπει να είσαι δυνατός πνευματικά. Είμαι τυχερή που υπάρχουν πλαίσια όπου τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Οι φίλοι μου νοιάζονται, αλλά όχι περισσότερο από όσο νοιάζομαι εγώ για εκείνους. Η ζωή μου δεν είναι πιο σημαντική

από τη ζωή οποιουδήποτε άλλου. Είναι απλώς η δική μου".

Η αυτογνωσία που έχει αποκτήσει η Dean διατρέχει το έργο της. Έχει βαθιά πίστη στις ικανότητες και στην αισθητική της και βλέπει καθαρά τι είδους καλλιτέχνιδα γίνεται. "Ο σκοπός μου στη μουσική είναι να βοηθήσω τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου, να βρούμε συμπόνια και μια βαθύτερη σύνδεση μεταξύ μας. Πιστεύω ότι ο κόσμος πεινάει για κάτι αληθινό και ουσιαστικό, κάτι που τρέφει την ψυχή. Προσπαθώ να δημιουργώ ένα περιβάλλον όπου αυτού του είδους

η σύνδεση, η συζήτηση και η χαρά μπορούν να υπάρξουν".

Η προσήλωση της Dean σε αυτό τον στόχο είναι ιδιαίτερα εμφανής στο

The Art of Loving. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μαξιμαλισμό και αμεσότητα, η Dean στρέφεται προς τη λεπτότητα, επιτρέποντας στη φωνή της, στην αφήγηση και τις μουσικές της επιλογές να "αναπνεύσουν". Το άλμπουμ αποτελείται από 12 κομμάτια και διαρκεί μόλις 34 λεπτά, διασχίζοντας με ευκολία είδη όπως η R&B, η ποπ και η neo-soul, αλλά προχωρώντας και πέρα από αυτά.

"Μου αρέσει η ικανότητα της Olivia να κυριαρχεί πραγματικά σε έναν κλασικό ήχο που έχει τις ρίζες του στη μαύρη κουλτούρα και τη soul, και στη συνέχεια να τον εμποτίζει με το "είναι” της", λέει η τραγουδίστρια Ravyn Lenae, η οποία γνώρισε την Dean όταν οι δυο τους εμφανίστηκαν στο iHeartRadio Jingle Ball τον Δεκέμβριο του 2025 και γρήγορα ένιωσαν μια οικειότητα. "Οι ιστορίες της μοιάζουν βιωματικές— μπορείς να δεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτές. Αυτό καταφέρνουν οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες και είναι κάτι που προσπαθώ να κάνω και εγώ".

Στιχουργικά, το άλμπουμ αποκαλύπτει τη συναισθηματική νοημοσύνη της Dean. Τα τραγούδια της απορρίπτουν τις τοξικές, υποκινούμενες από τον πόθο και γεμάτες ανασφάλεια αφηγήσεις που κυριαρχούν σε μεγάλο μέρος της λίστας Hot 100 του Billboard. Αντίθετα, βρίσκει τρόπους να υμνεί την αυτοπεποίθηση: να αντιδράς απέναντι στην κακομεταχείριση (Let Alone the One You Love) ή να φεύγεις από κάποιον που ακόμα αγαπάς (A Couple Minutes), με αποτέλεσμα μια μουσική που κάνει καλό τόσο στη ψυχή, όσο και στα αυτιά μας. Είναι ένα άλμπουμ για "θεραπευμένα κορίτσια": εκείνα που έχουν κάνει ψυχοθεραπεία, αλλά εξακολουθούν να λαχταρούν έναν ρομαντισμό που

ευθυγραμμίζεται με την προσωπική τους εξέλιξη.

"Εκεί ακριβώς βρίσκομαι", λέει η Dean για την υγιή και γεμάτη αποχρώσεις οπτική του άλμπουμ για την αγάπη. "Κάνω ψυχοθεραπεία εδώ και πολύ καιρό. Μου επέτρεψε να αποκτήσω αυτογνωσία και να καταλάβω ότι δεν έχω χρόνο να αναλώνομαι σε αρνητικά συναισθήματα για την αγάπη και τους άντρες. Δεν μου προσφέρουν κάτι. Μπορεί να εκνευριστώ και να πληγωθώ, αλλά προσπαθώ να βρω προοπτική και συμπόνια, κάτι που ανακάλυψα στα βιβλία της bell hooks".

Περιγράφει τον "φεμινιστικό ρομαντισμό" της ως εκείνο το είδος που ενδυναμώνει τις γυναίκες να κάνουν ό,τι είναι καλύτερο γι' αυτές, ενώ ενθαρρύνει στοργικά τους άντρες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. "Το Man I Need είναι ένα κάλεσμα για δράση", εξηγεί η Dean. "Είναι σαν να λες "ξέρω ότι, αν προσπαθήσεις, μπορείς να γίνεις ο άντρας που χρειάζομαι. Άσε με να σε ενθαρρύνω”". Ωστόσο δεν είχε ιδέα ότι αυτό το single θα είχε τόσο μεγάλη απήχηση στον κόσμο. "Είχα φτιάξει ένα τραγούδι για το οποίο ήμουν πραγματικά περήφανη, αλλά αντιλαμβανόμουν ότι αυτό δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε επιτυχία", λέει και συνεχίζει: "Υπάρχει πολλή καταπληκτική μουσική εκεί έξω που δεν ακούγεται με τον ίδιο τρόπο, αλλά για κάποιον λόγο ο κόσμος είπε: "Ναι, μας αρέσεις, sister”, κι εγώ απάντησα "ευχαριστώ. Κι εσείς μου

αρέσετε”". Στους θαυμαστές της Dean περιλαμβάνεται η νικήτρια του Grammy Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης Καλλιτέχνιδας για το 2024, Victoria Monét. Λέει ότι η Dean "έχει μια ζεστασιά που αγγίζει τους πάντες. Εκπέμπει μια θετική ενέργεια που σε παρασύρει. Είναι αναζωογονητικό να βλέπεις κάποιον να ξεχωρίζει και να λάμπει με τους

δικούς του όρους. Είναι ακριβώς το είδος του καλλιτέχνη που θα ήθελα να έχει η κόρη μου ως πρότυπο".

Ενώ η αναγνώριση που έχει λάβει η Dean από την κυκλοφορία του άλμπουμ είναι σαν ένα όνειρο, η ίδια φροντίζει να μην επηρεαστεί η εικόνα που έχει για τον εαυτό της. Διέγραψε όλα τα social media από το τηλέφωνό της μετά τα Grammy. "Το σκεφτόμουν εδώ και καιρό. Παρόλο που η αγάπη του κόσμου είναι μεγάλη, μερικές φορές αυτό δεν είναι υγιές. Δεν χρειάζεται να ξέρω τι γνώμη έχει ο καθένας για εμένα, οπότε αποφάσισα να ζω σε μέσα σε μια γλυκιά άγνοια", παραδέχεται.

Η νίκη στα Grammy την τοποθέτησε στη στρατόσφαιρα του δημόσιου

διαλόγου — τη ζώνη όπου γίνεσαι "υπερβολικά αρεστή" για τα γούστα

κάποιων ανθρώπων. Είναι μια δυσάρεστη κατάσταση την οποία πολλές επιτυχημένες γυναίκες, ειδικά οι μη λευκές, καλούνται να διαχειριστούν. Η Dean καταλαβαίνει ότι, παραφράζοντας την Audre Lorde, πρέπει να ορίσει η ίδια τον εαυτό της, αλλιώς θα αναγκαστεί να ταυτιστεί με τις φαντασιώσεις των άλλων οι οποίοι θα τη "φάνε ζωντανή".

"Γίνεται πολύς θόρυβος γύρω από εμένα στο διαδίκτυο, κάτι που θεωρώ μη παραγωγικό. Ξέρω ποια είμαι και ξέρω ότι τραγουδάω και δημιουργώ

μουσική με αγνές προθέσεις. Όμως δεν μπορείς να τους ευχαριστήσεις όλους. Και νιώθω μεγάλη γαλήνη με αυτό". Η Dean, ωστόσο, ενθουσιάστηκε όταν είδε το όνομά της σε μια εφαρμογή που δεν θα διέγραφε ποτέ: τα παιχνίδια των New York Times. Συμπληρώνει το μίνι σταυρόλεξο τακτικά τα τελευταία τρία χρόνια και πρόσφατα πρόσεξε ότι εμφανιζόταν ως μία από τις λέξεις- κλειδιά. "Πέταξα το τηλέφωνό μου στην άλλη άκρη του δωματίου", λέει. Το στοιχείο ζητούσε μια λέξη για να περιγράψει το μουσικό είδος της Olivia Dean και του Daniel Caesar. "Δεν το βρήκα!", λέει γελώντας: "Υπέθεσα ότι ήταν η R&B. Δεν θα το έλεγα ακριβώς έτσι, παιδιά, αλλά εντάξει". Πέρα από τα αστεία, η Dean εξακολουθεί να συλλογίζεται πάνω στον ορισμό της επιτυχίας για την ίδια και τη διαχείριση της διασημότητας. Ποτέ δεν ήταν από τους ανθρώπους που παρασύρονται από βραβεία και επαίνους.

"Επιτυχία για εμένα είναι οι συναυλίες και το πόσους ανθρώπους μπορώ να συγκεντρώσω σε ένα μέρος. Πόσους ανθρώπους μπορώ να αγγίξω".

Εδώ οι προσδοκίες της Dean έχουν ξεπεραστεί. Τα εισιτήρια για την πρώτη της περιοδεία σε στάδια της Βόρειας Αμερικής εξαντλήθηκαν τόσο γρήγορα—πολλά από αυτά σε bots μεταπώλησης— που κάποιοι θαυμαστές της βρέθηκαν αποκλεισμένοι λόγω των υψηλών τιμών. Είναι ένα πρόβλημα που έχουν αντιμετωπίσει πολλοί δημοφιλείς καλλιτέχνες, αλλά η Dean ήταν από τους λίγους που απαίτησαν λύση από την

Ticketmaster, η οποία τελικά επέστρεψε χρήματα σε όσους υπερχρεώθηκαν από μεταπωλητές και συμφώνησε να θέσει ανώτατο όριο στις τιμές στο μέλλον. Η Dean ελπίζει ότι αυτό θα δημιουργήσει ένα προηγούμενο που θα βοηθήσει και άλλους καλλιτέχνες να αντιδράσουν, ειδικά εφόσον οι ίδιοι δεν μοιράζονται τα κέρδη που

προκύπτουν από τη μεταπώληση των εισιτηρίων. "Δεν υπάρχει περίπτωση να ανέβω σε αυτή τη σκηνή και να καταθέσω την ψυχή μου, ενώ κάποιος κάθεται σπίτι του και βγάζει 500 ή 600 δολάρια από εμένα κι από εσένα", λέει και συνεχίζει: "Θέλω οι άνθρωποι να έχουν την οικονομική δυνατότητα να έρθουν στο σόου. Δεν χρειάζεται να έχεις πολλά λεφτά για να απολαύσεις το αγαπημένο σου άλμπουμ. Τελεία και παύλα".

Η περιοδεία ξεκίνησε στις 22 Απριλίου από το Ηνωμένο Βασίλειο, με ημερομηνίες στη Βόρεια Αμερική καθ' όλη τη διάρκεια του Ιουλίου και του Αυγούστου. Η Dean λέει ότι οι φαν της μπορούν να περιμένουν μια εμπειρία όπου όλοι θα τραγουδήσουν και θα χορέψουν, μια δόση μόδας (κρατά κλειστά τα χαρτιά της για τις λεπτομέρειες, αλλά μου κλείνει το μάτι όταν ρωτάω αν σε κάθε πόλη θα φοράει διαφορετικά outfits) και τραγούδια που δεν έχει ερμηνεύσει ποτέ ξανά live. Οι ζωντανές εμφανίσεις ήταν πάντα το αγαπημένο κομμάτι της καλλιτεχνικής της πορείας. "Εκεί νιώθω τη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και άνεση", λέει. "Είναι το σημείο όπου αυτό που δημιούργησα μπορεί πραγματικά να "αναπνεύσει”, κι εμείς απλώς να παίξουμε μουσική. Ακούγεται φρέσκο και συναρπαστικό". Το παιχνιδιάρικο πνεύμα της Dean φαίνεται πιο καθαρά στη σκηνή. Βλέ-ποντας μια νεαρή μαύρη γυναίκα να κινείται με τέτοια ελευθερία, πραότητα και ακλόνητη αισιοδοξία, νιώθεις ότι συμβαίνει κάτι παρήγορο και ριζοσπαστικό.

"Μερικές φορές αισθάνομαι ότι είναι ευθύνη μου να δείξω ότι μπορούμε να είμαστε έτσι", λέει. "Η χαρά μου είναι πιο ισχυρή από οτιδήποτε κι αν πιστεύετε για εμένα ή για το πώς θα έπρεπε να παρουσιάζομαι. Θα επιλέγω πάντα τη χαρά. Θέλω να είμαι ευτυχισμένη. Αυτή η δουλειά είναι καταπληκτική και την απολαμβάνω. Θα ήταν πολύ άδικο να έχω δουλέψει τόσο σκληρά και αργότερα να συνειδητοποιήσω ότι δεν το

απολάμβανα. Είναι εξίσου σημαντικό να περνάω και εγώ όσο το δυνατόν καλύτερα". 

ΦΩΤΟΓΡΆΦΟΣ FELIX COOPER, STYLING ALEX WHITE

Μακιγιάζ: Celia Burton for Hourglass Cosmetics

Μαλλιά: Sophie Jane Anderson

Μανικιούρ: Ella Vivii for Essie

Παραγωγή: ΜΜΧΧ Artists