Κατερίνα Ευαγγελάτου: "Το ελληνικό θέατρο βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο"

Η σκηνοθέτρια επιστρέφει στον Σαίξπηρ με τον Μακμπέθ, ένα έργο για την άκρατη φιλοδοξία, τη διάβρωση της αγάπης και την απώλεια των ηθικών φραγμών. Με αφετηρία την παράσταση, μοιράζεται τις σκέψεις της για την εξουσία, τη δημιουργική ελευθερία και την ανάγκη ενός διαφορετικού πλαισίου στήριξης του πολιτισμού.

Κατερίνα Ευαγγελάτου: "Το ελληνικό θέατρο βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο"
Πρόσθεσε το elle.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

Ποια ήταν η έλξη που σας άσκησε ο Μακμπέθ;

Με ενδιαφέρει ο ίδιος ο Μακμπέθ, αλλά κυρίως με απασχολεί αυτό που ξυπνά μέσα του η προφητεία των μαγισσών. Τόσο σε εκείνον όσο και στη Λαίδη Μακμπέθ. Η προφητεία πυροδοτεί κάτι που υπήρχε ήδη μέσα του, ίσως σε μια πιο ήσυχη κατάσταση. Ο Μακμπέθ ήταν ένας φιλόδοξος άνθρωπος. Δεν είναι ότι δεν είχε σκεφτεί ποτέ να γίνει βασιλιάς. Απλώς δεν φαινόταν διατεθειμένος να κινήσει ο ίδιος τα γρανάζια, να αναλάβει δράση. Θα άφηνε τον χρόνο και την τύχη να κάνουν τη δουλειά τους. Από τη στιγμή, όμως, που συναντά αυτές τις τρεις παράξενες γυναίκες και ακούει ότι θα γίνει βασιλιάς, μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο. Το ίδιο συμβαίνει και με τη Λαίδη Μακμπέθ. Αυτή η αλλαγή, η στιγμή που ένας άνθρωπος επιβιβάζεται ξαφνικά στο άρμα μιας φιλοδοξίας χωρίς ηθικούς φραγμούς, με απασχολεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Παρατηρώ και μελετώ τέτοιες συμπεριφορές γύρω μου και νομίζω ότι εκεί βρίσκεται ο βασικός πόλος έλξης του έργου για μένα.

Διαβάστε Επίσης

Μιλάμε, επομένως, για την ηθική της φιλοδοξίας.

Δεν μιλάμε απλώς για φιλοδοξία. Πρόκειται για μια υπέρμετρη, ανήθικη μορφή της. Η φιλοδοξία από μόνη της δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, αρνητική έννοια. Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με μια ύπαρξη χωρίς ηθικούς φραγμούς. Ο Σαίξπηρ είναι ένας μεγάλος δημιουργός. Το ποιητικό όπως και το μεταφυσικό στοιχείο είναι έντονα στο έργο και μέσα σε αυτό το πλαίσιο παρακολουθούμε τη συντριβή των δύο κεντρικών ηρώων: τη Λαίδη Μακμπέθ να οδηγείται στην τρέλα και στην αυτοκτονία και τον ίδιο τον Μακμπέθ να καταρρέει, παρότι είναι απολύτως βέβαιος ότι κανείς δεν μπορεί να τον μετακινήσει από τη θέση του και να του πάρει την εξουσία. Το σχόλιο γύρω από τη φιλοδοξία και την ηθική διαμορφώνεται μέσα από την πτώση τους, μέσα από τη διαδρομή και την αποξένωσή τους. Γιατί στην αρχή, αυτοί οι δύο είναι ένα πολύ αγαπημένο, δεμένο ζευγάρι κι αυτό είναι σημαντικό να το επισημάνουμε. Σταδιακά όμως απομονώνονται.

evaggelatou
Φόρεμα, ACNE STUDIOS, attica.

Είναι ο Μακμπέθ και μια σκληρή ιστορία αγάπης; Η ιστορία του "εμείς" που καταλήγει στο "εγώ";

Διαβάζοντας το έργο, βλέπουμε μια γυναίκα πολύ αφοσιωμένη στον άντρα της. Τον αγαπά βαθιά, πιστεύει σε εκείνον, αναγνωρίζει τις αδυναμίες του και θεωρεί ότι μπορεί να τον βοηθήσει να τις ξεπεράσει, να γίνει αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Στην αρχή υπάρχει ένας πολύ ισχυρός δεσμός, ένα ζευγάρι βαθιά ερωτευμένο, με μια ενεργή ερωτική σχέση. Αυτό σταδιακά χάνεται. Είναι και αυτό ακόμη μία συνέπεια της διάβρωσης που επιφέρει η άκρατη φιλοδοξία.

Οι τρεις μάγισσες αποτελούν μια καθοριστική παρουσία στο έργο.

Είμαι πολύ ευτυχής με τον συγκεκριμένο θίασο. Πέρα από τον Γιώργο Γάλλο και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη έχω επίσης τη χαρά να συνεργάζομαι με άλλους έντεκα εξαιρετικούς ηθοποιούς. Ανάμεσά τους και τρεις υπέροχες, εντελώς ιδιοσυγκρασιακές ηθοποιοί, οι οποίες υποδύονται τις μάγισσες. Μιλάω για την Έλενα Τοπαλίδου, τη Χριστίνα Μαξούρη και την Αλεξάνδρα Λέρτα. Μαζί προσπαθούμε να προσεγγίσουμε ή μάλλον να ερευνήσουμε το αίνιγμά τους, θέλοντας κυρίως να το αφήσουμε ανοιχτό. Για μένα δεν είναι οι μάγισσες που κατοικούν στο δάσος. Μου αρέσει περισσότερο η διατύπωση του ίδιου του έργου: "weird sisters" ("παράξενες αδελφές"). Είναι πλάσματα ανθρώπινα, θα έλεγα κουρασμένα από την ανθρωπότητα, με μια αιώνια σοφία, που θα μπορούσαν όμως να είναι και τρεις γυναίκες οι οποίες κατοικούν ανάμεσά μας.

Ούτε απολύτως γειωμένες ούτε "απο-γειωμένες", λοιπόν;

Ακριβώς. Είναι γυναίκες που, αν τις έβλεπες να διασχίζουν το πεζοδρόμιο, θα γύριζες να τις κοιτάξεις, γιατί θα είχαν πάνω τους μια παράξενη ενέργεια. Με απασχόλησε η παρουσίασή τους περισσότερο από μια υπαρξιακή σκοπιά και όχι με το στερεότυπο που φέρνει στο άκουσμά της η λέξη "μάγισσα".

evaggelatou 3
Γιλέκο και παντελόνι, όλα SPORTMAX, Max Mara Boutique. Γόβες GIANVITO ROSSI, Kalogirou Stores.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αναμετριέστε με τον ποιητικό λόγο του Σαίξπηρ. Δραματουργικά πώς δουλεύετε ώστε να φτάσει στο κοινό χωρίς να χάσει την πυκνότητά του;

Ο λόγος του Σαίξπηρ έχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: είναι ποιητικός και απαιτεί μεθοδική εργασία για να ξεκλειδωθεί. Με τους περισσότερους ηθοποιούς του θιάσου έχουμε συνεργαστεί αρκετές φορές στο παρελθόν, επομένως έχουν ασκηθεί στον ποιητικό λόγο, αλλά και σε άλλα εξίσου απαιτητικά κλασικά κείμενα. Έχουμε στα χέρια μας μια πολύ ωραία μετάφραση του Νίκου Χατζόπουλου, την οποία ξαναδούλεψε για την παράστασή μας. Στη συνέχεια έκανα και τη δική μου δραματουργική επεξεργασία, ειδικά για την συγκεκριμένη σκηνοθετική ανάγνωση. Μου αρέσει να ασχολούμαι με κείμενα τα οποία διαθέτουν έντονη ποιητική διάσταση, είτε πρόκειται για κλασικό ρεπερτόριο, το αρχαίο δράμα είτε για σύγχρονα έργα. Στον Μακμπέθ έχουμε έναν δύσκολο, περίτεχνο, έμμετρο λόγο, ο οποίος σε ορισμένα σημεία είναι μάλιστα και ομοιοκατάληκτος. Έχουμε δουλέψει πάρα πολύ, αφιερώνοντας στο τραπέζι της ανάγνωσης μεγάλο χρόνο αποκλειστικά για το κείμενο. Έχω την πεποίθηση ότι με τον τρόπο που είναι δομημένη η παράσταση, μπορούμε να κάνουμε το έργο απολύτως προσβάσιμο και κατανοητό στο κοινό, χωρίς να του στερήσουμε τους ποιητικούς χυμούς του. Αυτό είναι το ζητούμενο. Όταν καταπιάνομαι με τον Σαίξπηρ, δεν θέλω να χαθεί αυτή η ποιητική διάσταση.

Τι σας ελκύει τόσο στον ποιητικό λόγο;

Η ομορφιά. Με έλκει η ομορφιά παντού, τόσο στην ποίηση όσο και στη λογοτεχνία. Με ενδιαφέρει, όμως, και ο κόπος που απαιτείται, τόσο από εμάς που δημιουργούμε όσο και από το κοινό, ώστε να "σπάσει" και να μπούμε σε αυτόν τον κώδικα του ποιητικού λόγου. Μου αρέσει ότι δεν είναι κάτι απλό ή εύκολο, ότι απαιτεί αφοσίωση και συγκέντρωση. Αυτό ισχύει για τον ηθοποιό και τον σκηνοθέτη, που καλούνται να τον υπηρετήσουν, αλλά και για τον θεατή που θα τον ακούσει. Επιπλέον, ένα τέτοιο κείμενο προσφέρει στον σκηνοθέτη ένα πολύ γερό έδαφος. Δεν είναι μόνο δύσκολο, είναι και ένα εργαλείο πάνω στο οποίο μπορείς να στηριχτείς. Έχεις να πατήσεις σε κάτι στιβαρό, γιατί πρόκειται για έναν σπουδαίο συγγραφέα και για ένα έργο που αποκαλύπτει τη δύναμή του μέσα από τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο είναι γραμμένο. Όλα αυτά το καθιστούν εξαιρετικά γοητευτικό.

Υπάρχει συχνά η ανάγκη τα κλασικά έργα να συνομιλούν άμεσα με το σήμερα. Πώς αντιμετωπίζετε αυτή την απαίτηση;

Ανάλογα με την περίπτωση. Δεν έχω έναν συγκεκριμένο κώδικα με τον οποίο ξεκλειδώνω τα έργα. Αυτό ισχύει για όλα, όχι μόνο για τον Σαίξπηρ ή το αρχαίο δράμα. Τα προσεγγίζω με βάση το ίδιο το έργο, τη δική μου κατάσταση εκείνη την εποχή, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τους συνεργάτες πάνω και κάτω από τη σκηνή και φυσικά τον χώρο στον οποίο ανεβαίνουν. Είναι ένα ζήτημα πολυπαραγοντικό. Δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να πάρω εκ των προτέρων θέση υπέρ ή κατά της επικαιροποίησης. Αν μια παράσταση πείθει, όλα είναι θεμιτά.

Στον συγκεκριμένο Μακμπέθ, ποιο είναι το σχόλιο που θέλετε να φτάσει μέχρι το σήμερα;

Αυτό από το οποίο ξεκινήσαμε τη συζήτησή μας: η σχέση της ηθικής με τη φιλοδοξία. Είναι το θέμα που με τράβηξε στο έργο.

Η φιλοδοξία μπορεί να γίνει επικίνδυνη και ανήθικη σε κάθε εποχή;

Βεβαίως. Δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο της εποχής μας. Συμβαίνει διαχρονικά και, δυστυχώς, σε όλους τους χώρους, είτε πρόκειται για τον χώρο της πολιτικής είτε για την καλλιτεχνική κοινότητα.

evaggelatou 5
Φόρεμα, ACNE STUDIOS, attica.

Βλέπετε σήμερα συγκεκριμένες εκδηλώσεις αυτής της ανήθικης μακμπεθικής φιλοδοξίας;

Ναι, στα πάντα γύρω μας. Χωρίς να θέλω να γίνω πιο συγκεκριμένη, νομίζω ότι πολλά πράγματα μαρτυρούν πως οι άνθρωποι ξεφεύγουν και υποκύπτουν σε μια αδηφαγία, είτε αυτή αφορά την κατάκτηση θέσεων και εξουσίας είτε το κυνήγι του χρήματος.

Θα ήθελα να πούμε λίγα παραπάνω λόγια για τη Λαίδη Μακμπέθ. Συχνά παρουσιάζεται ως η γυναίκα που παρασύρει τον άντρα της στο κακό.

Προσπαθούμε να προσεγγίσουμε τη σχέση τους μέσα από το πρίσμα της αγάπης και του έρωτα, που σε ορισμένες στιγμές αποκτά ακόμη και μια μητρική διάσταση. Η Λαίδη Μακμπέθ ξεκινά από τη συζυγική αφοσίωση, όμως ο δρόμος στον οποίο τελικά οδηγεί τον άντρα της είναι ο δρόμος του κακού. Νομίζω ότι συχνά οι σκηνοθέτες επιλέγουν να παρουσιάσουν τον Μακμπέθ ως θύμα και τη Λαίδη ως την κινητήρια δύναμη πίσω από τις πράξεις του. Εμείς προσπαθούμε να αναδείξουμε ότι η ευθύνη βαραίνει και τους δύο. Εξίσου.

Μετά την ολοκλήρωση της θητείας σας ως Καλλιτεχνικής Διευθύντριας στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου επιστρέψατε πιο ενεργά στη σκηνοθεσία, ενώ παράλληλα αναπτύξατε σημαντικές συνεργασίες στο εξωτερικό. Πώς αποτιμάτε αυτή την περίοδο;

Ήταν μια σπουδαία περιπέτεια για μένα το Φεστιβάλ. Με δυνάμωσε και με πλούτισε, αν και, φυσικά, υπήρξαν φάσεις που με κούρασε. Μου στέρησε αρκετά από τον κόσμο του Θεάτρου, καθώς έκανα πολύ λιγότερα από όσα θα ήθελα, ειδικά τα πρώτα τρία χρόνια. Δεν σκηνοθέτησα, γιατί αφοσιώθηκα πλήρως στο Φεστιβάλ. Βέβαια, τα δύο πρώτα χρόνια συνέπεσαν και με την πανδημία. Κοιτάζοντας όμως πίσω, η αποτίμησή μου είναι θετική. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, μετά τη λήξη της θητείας μου, έχω καταφέρει να κάνω πολύ περισσότερα πράγματα, καθώς μπορώ πλέον να λείπω από την Ελλάδα. Στο πλαίσιο αυτό, πήγαμε τον Ιππόλυτο στο Χονγκ Κονγκ και θα τον παρουσιάσουμε ξανά στην Κίνα, κοντά στη Σαγκάη, στο Φεστιβάλ Wuzhen, μια υπέροχη διοργάνωση σε μια ειδυλλιακή, αρχαία πόλη με γέφυρες, ποτάμια και λίμνες, που αποκαλείται η Βενετία της Κίνας. Η Λυσιστράτη, την οποία σκηνοθέτησα στο Εθνικό Θέατρο της Σαγκάης, με κράτησε εκεί για τρεισήμισι μήνες τον περασμένο χειμώνα. Η παράσταση θα παρουσιαστεί και στο Φεστιβάλ του Χονγκ Κονγκ τον ερχόμενο Φεβρουάριο και Μάρτιο, όποτε και θα επιστρέψω για πρόβες. Βρίσκομαι, επίσης, σε συζητήσεις με το Εθνικό Θέατρο της Σαγκάης για μια νέα παραγωγή. Είμαι πολύ χαρούμενη και ευγνώμων για όλα αυτά. Πρόκειται για πράγματα που δεν μπορούσα να κάνω τα προηγούμενα χρόνια γιατί είχα αφοσιωθεί στο Φεστιβάλ, και τα οποία έχουν ανοίξει μια νέα προοπτική στην πορεία μου.

Αναφέρατε τη συνεργασία σας με το Εθνικό Θέατρο της Σαγκάης με τη Λυσιστράτη. Τι ιδιαίτερο έχει μια τέτοια παραγωγή;

Έχω δουλέψει αρκετές φορές στο εξωτερικό. Η ιδιαιτερότητα εδώ ήταν ότι επρόκειτο για ένα αρχαιοελληνικό έργο, διασκευασμένο αλλά με τον πυρήνα του απολύτως διατηρημένο, το οποίο παίχτηκε στα κινεζικά, δηλαδή σκηνοθέτησα σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Το έργο μεταφράστηκε στα κινεζικά και συνεργαστήκαμε με έναν Κινέζο συγγραφέα για περαιτέρω επεξεργασία, ώστε το χιούμορ να λειτουργεί στο συγκεκριμένο κοινό αλλά και για να προσεγγίσουμε ορισμένα πιο ευαίσθητα θέματα, όπως τα σεξουαλικά υπονοούμενα, τα οποία δεν συνηθίζονται τόσο στην κινεζική κουλτούρα ούτε επί σκηνής, πολλές φορές, ούτε στις καθημερινές σχέσεις. Είχαμε, λοιπόν, αρκετές ευαίσθητες περιοχές να εξερευνήσουμε και να διαχειριστούμε. Επιπλέον, οι ηθοποιοί δεν γνώριζαν τον Αριστοφάνη ούτε είχαν εξοικείωση με την αρχαία κωμωδία, με τον συνδυασμό τραγουδιού, χορού και πρόζας. Χρειάστηκε, επομένως, να δημιουργήσουμε έναν κοινό κώδικα με τον θίασο για να διαμορφώσουμε μια νέα σκηνική γλώσσα. Η παράσταση προκάλεσε έντονες συζητήσεις ακριβώς εξαιτίας του ευαίσθητου θέματός της. Ξέρετε ο φεμινισμός έχει αναδειχθεί μόλις τα τελευταία χρόνια στην Κίνα και έτσι ένα τέτοιο έργο, με τις γυναίκες να κηρύσσουν σεξουαλική αποχή ως μοχλό πίεσης στους άντρες τους για να σταματήσουν τον πόλεμο, θεωρείται εντελώς επαναστατικό για την εκεί κουλτούρα. Ωστόσο, ήρθαμε πολύ κοντά με το θίασο στη διάρκεια των μηνών που έμεινα εκεί για τις πρόβες, συνεργαστήκαμε άψογα και το πολιτισμικό χάσμα γεφυρώθηκε. Οφείλω επίσης να αναφέρω ότι διαθέτουν έναν εξαιρετικά στελεχωμένο θεατρικό οργανισμό, με μεγάλη τεχνική ομάδα και ισχυρή υποστήριξη στην παραγωγή. Οι συνθήκες εργασίας ήταν άρτιες. Ο ενθουσιασμός των ηθοποιών, καθώς καταλάβαιναν σταδιακά τι θέλαμε να κάνουμε και ποιες δυνατότητες άνοιγε αυτό μπροστά τους, ήταν συγκινητικός. Ήταν μια πραγματική ανταλλαγή: συναντήθηκαν η σύγχρονη κυρίως κινεζική κουλτούρα, η ελληνική και η αρχαιοελληνική παράδοση σε ένα πολύ ωραίο πάντρεμα.

Σας ενδιαφέρει αυτή η δυνατότητα της δημιουργικής ανταλλαγής;

Απόλυτα. Είμαι ευτυχής που έχω τη δυνατότητα να συνεχίσω να δουλεύω με αυτόν τον τρόπο, είτε παρουσιάζοντας ελληνικές παραστάσεις σε φεστιβάλ του εξωτερικού είτε δημιουργώντας παραστάσεις από το μηδέν. Για αυτό άλλωστε ιδρύσαμε στο Φεστιβάλ και το Grape (Greek Agora of Performance), την πρώτη Αγορά παραστατικών τεχνών. Συστηματοποιήσαμε την ανταλλαγή με το εξωτερικό, δημιουργώντας ένα πυκνό πενθήμερο όπου επαγγελματίες από όλο τον κόσμο, περίπου 80 κάθε χρόνο, έρχονταν και παρακολουθούσαν ελληνικές παραστάσεις θεάτρου και χορού τις οποίες στη συνέχεια προσκαλούσαν στα φεστιβάλ και τα θέατρά τους. Πάνω από 20 παραγωγές ταξίδεψαν μέσα σε 3 χρόνια σε 40 πόλεις του εξωτερικού. Είμαι ιδαιτέρως υπερήφανη για όσα καταφέραμε μέσα από αυτή τη γέφυρα που χτίσαμε.

evaggelatou 4
Τζάκετ και φούστα, όλα SPORTMAX, Max Mara Boutique.

Ο Μακμπέθ είναι μια μεγάλη παραγωγή, όχι μόνο ως προς τον αριθμό των συντελεστών, αλλά και ως προς τις απαιτήσεις της. Τι σημαίνει για εσάς η δυνατότητα να δουλεύετε με αυτούς τους όρους;

Είναι πράγματι μια πολύ μεγάλη παραγωγή, με πολλούς ηθοποιούς, παιδιά, κοστούμια ραμμένα στο χέρι, ένα απαιτητικό σκηνικό. Ένα πολυάριθμο ανθρώπινο δυναμικό με καλλιτεχνικούς και τεχνικούς συντελεστές που εργάζονται επί μήνες για την παράσταση. Όλα αυτά συνδυαστικά είναι κάτι που συναντάμε όλο και λιγότερο, ιδιαίτερα στο ελεύθερο θέατρο. Γι’ αυτό είμαι ευγνώμων για αυτή την εμπιστοσύνη από τον παραγωγό μας τον Γιώργο Λυκιαρδόπουλο, που μας δίνει τη δυνατότητα να δουλέψουμε με τέτοιες συνθήκες, δηλαδή με όρους ερευνητικού θεάτρου. Οι δυνατότητες αυτές περιορίζονται όλο και περισσότερο και, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα το πλαίσιο, δεν μπορούν εύκολα να υποστηριχθούν. Κι αυτό είναι κάτι που όλους μας προβληματίζει και οφείλει να αντιμετωπιστεί.

Τι χάνει το θέατρο όταν περιορίζονται αυτές οι δυνατότητες;

Χάνει τη δυνατότητα έρευνας, την απαραίτητη ελευθερία για δοκιμή, τη δυνατότητα να επενδύσει κανείς στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό ενός θιάσου, ενός σκηνοθέτη, ενός παραγωγού. Και αυτό δεν αφορά μόνο το θέατρο. Αφορά όλες τις μορφές πολιτισμού. Λείπει η μεγάλη χειρονομία, η εμπιστοσύνη της πολιτείας, μια στρατηγική που να αναγνωρίζει και να αγκαλιάζει τα πραγματικά μεγέθη και τα οφέλη πίσω από τέτοια εγχειρήματα. Καθώς τα χρόνια περνούν, γίνεται όλο και πιο φανερή η απουσία μόνιμων θεατρικών σχημάτων που να μπορούν να αναδείξουν νέες γενιές δημιουργών.

Πώς θα μπορούσε να διεκδικηθεί μια διαφορετική πολιτική για την υποστήριξη τέτοιων παραγωγών;

Θα πρέπει να βρεθούμε και να συζητήσουμε. Τόσο οι άνθρωποι που έχουν μάθει να εργάζονται με συγκεκριμένους τρόπους, όσο και εκείνοι που θα ήθελαν να εργαστούν διαφορετικά αλλά δεν τους δίνεται η δυνατότητα θα ήταν καλό να συναντηθούμε και να δημιουργήσουμε, σε συνεργασία με την Πολιτεία, ένα πλαίσιο πάνω στο οποίο θα μπορούσαμε να στηριχθούμε ώστε να τεθούν νέες βάσεις. Αυτή τη στιγμή μιλάω κυρίως για το θέατρο και τον χορό. Μεγάλωσα μέσα στο Αμφι-Θέατρο, σε μια περίοδο κατά την οποία άνθιζε το επιχορηγούμενο θέατρο, με επιχορηγήσεις διετούς και τριετούς προγραμματισμού. Αυτές επέτρεπαν στους δημιουργούς να έχουν γύρω τους σταθερά σύνολα ηθοποιών και να καλλιεργούν πολλά διαφορετικά πεδία: τη μετάφραση, τη συγγραφή, τη σκηνογραφία, την ενδυματολογία, την πρωτότυπη μουσική σύνθεση με φυσικά όργανα. Νομίζω ότι θα έπρεπε να συναντηθούμε εμείς που γνωρίζουμε πώς λειτουργεί αυτή η διαδικασία, πόσο κοστίζει μια παραγωγή για να γίνει σωστά και πόσα χρήματα επιστρέφει στην Πολιτεία –γιατί, ναι, το θέατρο επιστρέφει χρήματα. Αν εξετάζαμε τους αριθμούς και θέταμε συγκεκριμένους στόχους θα μπορούσαμε να επαναφέρουμε ένα πλαίσιο με πιο μακροπρόθεσμο προγραμματισμό και, φυσικά, περισσότερα χρήματα. Χρειάζονται πολλοί άνθρωποι, διάθεση και αποδοχή, από την πλευρά της Πολιτείας, της αξίας που μπορεί να έχει μια τέτοια επένδυση. Στη συζήτηση θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να συμμετάσχουν και οι ιδιώτες, οι χορηγοί. Θα πρέπει όλοι αυτοί οι άνθρωποι να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι και να μιλήσουμε. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι απαραίτητο. Βρισκόμαστε σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο για το ελληνικό θέατρο.

Info: Ο Μακμπέθ ανεβαίνει από 13/11 στο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου.

ΦΩΤΟΓΡAΦΟΣ KOSTAS SAPI, STYLING XΡΗΣΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

Μακιγιάζ, μαλλιά: Stellar / D-Tales Creative Agency

Διαβάστε Επίσης