Τα τελευταία χρόνια έχετε μια σταθερή παρουσία στη μικρή οθόνη. Φέτος σας είδαμε στο Σπίτι Δίπλα στο Ποτάμι (Alpha). Τι διαφορετικό είχε αυτή η σειρά;
Ξεκινήσαμε τα γυρίσματα ενάμιση χρόνο πριν. Η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Για εμένα έπαιξε ρόλο το ότι υπήρχε μια δυνατή βάση ανθρώπων, όπως ο σκηνοθέτης μας Μιχάλης Ρουμπής, με τους οποίους δουλεύαμε μαζί και στο Ναυάγιο, οπότε αυτό μου εξασφάλισε εμπιστοσύνη και οικειότητα, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Έκανε τα πράγματα να κυλήσουν πολύ πιο οργανικά. Η σειρά βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο της Λένας Μαντά, χωρίς να το ακολουθεί πιστά. Το σενάριο επικεντρώνεται σε πέντε γυναίκες, στις ζωές τους, στις επιθυμίες τους και, κυρίως, στην ανάγκη τους να φύγουν από το περιβάλλον που μεγάλωσαν. Καθεμία αναζητά την ελευθερία με τον δικό της τρόπο. Αυτούς τους διαφορετικούς τρόπους παρατηρούμε.
Η έννοια της ελευθερίας είναι αυτονόητη σήμερα για τις γυναίκες;
Καθόλου. Όπου κι αν ζούμε οι γυναίκες, εξακολουθούν να συμβαίνουν πράγματα που δείχνουν ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και εξασφαλισμένο. Ακόμη και εμείς οι ίδιες, πολλές φορές, ξεχνάμε να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας ή δεν συνειδητοποιούμε ότι μας στερείται. Εγκλωβιζόμαστε σε σχέσεις, δουλειές, οικογενειακά σχήματα, ακόμη και στα ίδια μας τα "θέλω". Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο: τα κοινωνικά "πρέπει" που έχουμε εσωτερικεύσει και τα οποία μας κρατούν δέσμιες.
Φέτος δεν κάνατε θέατρο, αλλά ολοκληρώσατε τα γυρίσματα μιας ταινίας.
Ήθελα να κάνω πολύ σινεμά. Τον αγαπώ τον κινηματογράφο. Είναι μια τελείως διαφορετική φόρμα. Ο τρόπος που γίνεται δίνει χρόνο σε όλους όσοι συμμετέχουν να είναι πιο δημιουργικοί. Αυτή είναι η μαγεία του κινηματογράφου. Εκεί όλα φαίνονται μεγαλύτερα, αλλά εγώ, ως ηθοποιός, αυτό που θέλω είναι να δίνω σημασία στα μικρά. Η αφήγηση στη μεγάλη οθόνη μπορεί να γίνει και μέσα από λεπτομέρειες: από μια ανάσα, ένα βλέμμα, μια παύση.
Μιλήστε μας για τη νέα σας ταινία. Αυτή που σας έφερε πιο κοντά στο σινεμά που αγαπάτε.
Πρόκειται για μια αστυνομική κομεντί με χιούμορ, ρυθμό και μυστήριο. Έχει τίτλο Η Βαλίτσα και στο κέντρο της ιστορίας είναι και πάλι τέσσερις γυναίκες. Μια κοριτσοπαρέα που αποτελείται από πολύ διαφορετικές προσωπικότητες, οι οποίες έρχονται αντιμέτωπες με ένα δίλημμα: τι θα κάνουν με μια βαλίτσα γεμάτη χρήματα που βρήκαν δίπλα σε μια νεκρή γυναίκα. Παρακολουθούμε πώς αντιδρά η καθεμία και πώς προσπαθούν να διαχειριστούν την κατάσταση. Στο πλευρό μου έχω τις φανταστικές Ναταλία Τσαλίκη, Λίλα Μπακλέση και Βάσω Καβαλιεράτου. Ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία, με έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη, τον Δημήτρη Παπαθανάση. Δεθήκαμε πολύ όλη η ομάδα, σε σημείο μάλιστα που όταν τελείωσαν τα γυρίσματα, έλειπε ο ένας στον άλλο. Σε λίγες ημέρες θα ξεκινήσω γυρίσματα για μία ακόμη ταινία. Θα λέγεται Lilium και θα συμπρωταγωνιστώ με τον Μάκη Παπαδημητρίου, έναν ηθοποιό με τον οποίο ήθελα πολύ να συνεργαστώ. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Ανδρέας Μορφονιός και το σενάριο ο Γιώργος Τσουρής.
Αγαπάτε το σινεμά και το θέατρο. Πώς εντάσσετε τη μόδα μέσα και έξω από αυτά τα πλαίσια;
Η μόδα είναι μέρος και εργαλείο της δουλειάς μου, αλλά και της καθημερινότητάς μου. Είναι αισθητική, είναι έκφραση. Δεν θα φορέσω κάτι στην τύχη, αλλά ούτε θα το υπεραναλύσω. Ντύνομαι με βάση τη διάθεσή μου και την περίσταση. Πιστεύω ότι η μόδα είναι τέχνη και οι σχεδιαστές καλλιτέχνες. Τα ρούχα έχουν τη δύναμη να σε κάνουν να νιώθεις, και εγώ θέλω να νιώθω αυτό που φοράω.
Άλλη μία επιλογή ελευθερίας... Πείτε μας μία ακόμα δική σας, προσωπική στιγμή στην οποία νιώθετε ελεύθερη.
Συνειδητοποίησα πρόσφατα ότι νιώθω απόλυτα ευτυχισμένη όταν πηγαίνω σε συναυλίες αγαπημένων μου καλλιτεχνών. Να χάνομαι μέσα στη μουσική, να τραγουδάω δυνατά χωρίς να με απασχολεί τίποτα άλλο. Ακόμη και όταν δεν καταφέρνω να πηγαίνω συχνά, ακούγοντας δυνατά μουσική στην καθημερινότητά μου, νιώθω ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει λάθος, ακόμη και αν πάει. Μέσα στο αυτοκίνητο, για παράδειγμα, μπορεί οι άλλοι γύρω να με κοιτάνε, αλλά δεν με νοιάζει. Εκείνη τη στιγμή υπάρχω μόνο εγώ και η μουσική. Αυτό για εμένα είναι μια σπουδαία μορφή ελευθερίας.
Γίνονται όλο και πιο δύσκολες αυτές οι στιγμές ελευθερίας σήμερα;
Ναι, γι' αυτό είναι πολύτιμες, ακόμη και όταν εντάσσονται στο πλαίσιο της καθημερινότητας. Αλλά, ναι, είναι δύσκολο να νιώθεις ελεύθερος με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Όσα αποκαλύπτονται, όσα συνεχίζουν να συμβαίνουν — όχι μόνο εδώ, παντού, σε όλο τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε γίνονται πόλεμοι. Κράτη εκτοξεύουν απειλές το ένα στο άλλο.
Επίσης, υποθέσεις όπως η λίστα Epstein είναι απλώς μια υπενθύμιση του πόσο μακριά έχουμε υπάρξει από την ελευθερία όλα αυτά τα χρόνια. Δεν ξέρω αν μπορούμε να νιώθουμε πραγματικά ελεύθεροι μέσα σε αυτό το φλεγόμενο χάος, αλλά αξίζει να προσπαθούμε. Να διεκδικούμε την ελευθερία μας και να μιλάμε — όχι για να ακουγόμαστε εμείς, αλλά γιατί πρέπει να ακούγονται όλα όσα κινδυνεύουν. Και η ελευθερία είναι ένα από αυτά.
Τι είδους ρόλους ονειρεύεστε για το μέλλον;
Δεν έχω απωθημένα. Ήθελα να κάνω κινηματογράφο, συνέβη, και ελπίζω να συνεχίσει να συμβαίνει. Η ηρωίδα μου στη Βαλίτσα είναι πολύ κοντά σ' εμένα. Είναι ένα κορίτσι με ορμή που διεκδικεί και ορίζει τη ζωή του. Την αγάπησα πολύ και θέλω επίσης πολύ να αγαπηθεί. Επιδιώκω ρόλους με ενδιαφέρον, που να έχουν μια πρόκληση.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση σε αυτή την ηρωίδα;
Να μη ταυτιστώ απόλυτα μαζί της. Ήταν τόσο κοντά μου, που χρειάστηκε προσπάθεια να κρατήσω μια απόσταση, ώστε να της αφήσω χώρο να υπάρχει και μόνη της χωρίς εμένα.
Και για το θέατρο πώς νιώθετε;
Μου έλειψε φέτος. Υπάρχει κάτι στα σκαριά, αλλά δεν μπορώ να πω περισσότερα ακόμα.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: THANASSIS KRIKIS/10AM
STYLING: ΒΙΒΙΑΝ ΡΟΥΒΕΛΑ
Μακιγιάζ-Μαλλιά: Χαρά Παπανικολάου/10 ΑΜ
Βοηθός φωτογράφου: Έλλη Μπαλατσούρα
Διαβάστε Επίσης
