"Ημουν πάντα παιδί του κινηματογράφου. Mεγάλωσα στην επαρχία και πρόσβαση στο θέατρο δεν υπήρχε. Στο Ρέθυμνο, από όπου κατάγομαι, μπορούσα να δω ελάχιστες παραστάσεις και μόνο το καλοκαίρι. Έβλεπα όμως πολύ σινεμά και κυρίως γαλλικό, γιατί η μητέρα μου σπούδασε στη Γαλλία, οπότε υπήρχαν τέτοιες αναφορές στο σπίτι. Το θέατρο ήρθε μεταγενέστερα και κάπως με εξέπληξε ευχάριστα, γιατί δεν ήταν κάτι που είχα σκεφτεί ότι θέλω να κάνω. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια απόφαση πίσω από αυτό, ότι, για παράδειγμα, θέλω να κάνω θέατρο ή να γίνω ηθοποιός. Το έφερε λίγο η ζωή. Γενικά, έτσι πορεύομαι και εγώ.
Είμαι ανοιχτός. Περιμένω τη ζωή να μου φέρει πράγματα και τα ακολουθώ. Δεν μου αρέσει πολύ η αυστηρή δομή. Τα έχω κάνει όλα ανάποδα στη ζωή μου –δεν μπορώ την ορθολογική πορεία των πραγμάτων. Οπότε το θέατρο μου συστήθηκε μέσα από μια φοιτητική θεατρική ομάδα στο πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδαζα στη Γυμναστική Ακαδημία. Κάναμε πρόβες παράνομα μέσα στο πανεπιστήμιο, μετά τα μεσάνυχτα, γιατί δεν μας έδιναν χώρους. Ήταν μια πολύ αγνή και ωμή μορφή θεάτρου. Ρομαντική. Τριάντα πιτσιρίκια μαζευόμασταν και τα κάναμε όλα μόνοι μας. Γνώρισα το θέατρο ως παιχνίδι και όχι ως δουλειά.
Ήταν γνωριμία και αλληλεπίδραση με ανθρώπους, επαφή και επικοινωνία με το σώμα σου, με το κείμενο. Δεν έχω πάει σε δραματική σχολή. Η δουλειά ήρθε ως απόρροια όσων έκανα και η ενασχόλησή μου με το θέατρο δεν έφερε ποτέ το βάρος του σωστού και καλού αποτελέσματος. Επειδή μου άρεσε, το ακολούθησα και με ακολούθησε κι αυτό.
Από εκείνη την εποχή κουβαλάω σαν φυλαχτό την αίσθηση του να δημιουργείς κάτι που δεν υπήρχε πριν και το έχεις φτιάξει εσύ μαζί με άλλους. Γιατί τότε τα κάναμε όλα εμείς: σκηνοθεσία, δραματουργία, μουσική, κοστούμια. Όλα από το μηδέν. Όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα. Καλό, κακό, δεν είχε σημασία. Αυτό που είχε σημασία ήταν η διαδικασία και η πορεία, η ανακάλυψη του "εμείς" και του "εγώ" σε άλλες συνθήκες και η ευκαιρία να τα εξερευνήσεις.
Η ομάδα αυτή σταμάτησε, εγώ έφυγα στην Ισπανία και μετά ήρθε η καραντίνα και έπρεπε να γυρίσω στο Ρέθυμνο. Σε αυτή την περίοδο του τίποτα και της ησυχίας κατάλαβα ότι μου άρεσε πολύ αυτό που έκανα τότε σε εκείνη τη θεατρική ομάδα –χωρίς και πάλι να το φορτίσω με το ειδικό βάρος ότι πρέπει να γίνει και δουλειά και να επιβιώσω από αυτό. Έκανα σεμινάρια και το έψαξα, έκανα οντισιόν, δούλευα με πολύ μικρούς ρόλους σε διάφορες παραγωγές. Πολύ οργανικά έγινε και επάγγελμα. Μέσα από μια διαδικασία και πάλι. Ευτυχώς που έγινε σταδιακά γιατί έτσι είχα χώρο και χρόνο να κάνω λάθη. Δεν είχα τίποτα να χάσω και αυτό ήταν πολύ απελευθερωτικό.
Με βοήθησε επίσης το αθλητικό background. Στον αθλητισμό μπαίνεις απλώς στον αγώνα. Δεν το συζητάς και πάρα πολύ. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχεις κάνει προπόνηση. Εμένα αυτό με βοήθησε. Δεν το λέω για σωστό, αλλά σε μένα δούλεψε στην αρχή.
Αυτό με έχει φέρει σήμερα στην παράσταση The Dreamers, (Οι Ονειροπόλοι) σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου, που βασίζεται στην ομώνυμη ταινία του Bernardo Bertolucci. Είναι ωραίο που έχω την ευκαιρία να βουτήξω στο Παρίσι του ‘68 με όλα στην πόλη να φλέγονται, τα κινήματα και τη nouvelle vague σε απόλυτη έξαρση, στην Αμερική να έχει δολοφονηθεί μόλις ο Martin Luther King και τον πόλεμο στο Βιετνάμ να μαίνεται.
Το έργο παρακολουθεί δύο δίδυμα αδέλφια μιας αστικής παριζιάνικης οικογένειας που καλούν στο σπίτι τους έναν Αμερικανό φοιτητή και, παρόλο που έχουν συνείδηση και επίγνωση όλων αυτών που συμβαίνουν στον κόσμο, καταλήγουν να πίνουν κρασιά και να κάνουν έρωτα. Στο πυρήνα του έργου βρίσκεται αυτό ακριβώς: όση επίγνωση και να έχουμε για το τι συμβαίνει γύρω μας, πόση δράση παράγουμε και τι κάνουμε εν τέλει στην πραγματικότητα.;
Το ερώτημα που προκύπτει είναι: καταλήγουμε άπραγοι γιατί, τελικά, νιώθουμε ανίκανοι επειδή αυτό που συμβαίνει είναι τόσο ισχυρό ή είναι απλώς ασφαλές να κάτσει κανείς στη φωλίτσα του; Δεν έχω απάντηση, αλλά δεν πιστεύω και ότι είναι απαραίτητα αδράνεια το να καταλήγεις να απολαμβάνεις τη ζωή, ό,τι και αν συμβαίνει. Όταν όλα εκεί έξω καίγονται, οι απολαύσεις μπορούν να έχουν τον ρόλο αποθεραπείας, αυτοφροντίδας, αρκεί αυτές οι επιλογές να έχουν προκύψει υπό ένα συγκεκριμένο πρίσμα, να είναι συνειδητές. Μπορεί να συμβεί, δεν είναι φυγοπονία και δεν το κρίνω.
Ωστόσο, την ίδια στιγμή οφείλουμε να βρίσκουμε τρόπο να αντιστεκόμαστε και να μην γινόμαστε έρμαια των απολαύσεων πίσω από τη δικαιολογία του "και τι άλλο μπορώ να κάνω;”. Φυσικά πρέπει να απολαμβάνουμε τη ζωή. Θα ήταν άδικο και ίσως ψεύτικο το αντίθετο. Εγώ προσπαθώ να απολαμβάνω τα μικρά και τα απλά, αλλά θέλω να παραμένω ενεργοποιημένος.
Η λέξη "ισορροπία” είναι μια έννοια που με απασχολεί σε σχέση με αυτό. Η ισορροπία είναι κάτι που συνεχώς το κυνηγάς και συνεχώς σου ξεφεύγει Ευτυχώς, ίσως. Τις στιγμές που κάπως την επιτυγχάνεις, λες "και τώρα τι;”. Γι’ αυτό προσπαθώ να κάνω συχνά βήματα προς τα πίσω και να βλέπω το δάσος και όχι μόνο το δέντρο ή τα δέντρα που έχω κάθε φορά μπροστά μου.
Στο έργο υποδύομαι τον Μάθιου, τον Αμερικανό φοιτητή που έρχεται στο Παρίσι να βελτιώσει, υποτίθεται, τα γαλλικά του. Ένα παιδί που προέρχεται από προτεσταντική οικογένεια με αυστηρές πεποιθήσεις περί θρησκείας, πολέμου, σεξουαλικότητας. Στο Παρίσι τού ανοίγεται κάπως ένας νέος κόσμος γεμάτος ηδονές. Καλείται να το διαχειριστεί και προσπαθεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ερχόμενος αντιμέτωπος και με τη εξουσία που του ασκείται, αλλά και με αυτή που μπορεί να ασκήσει.
Είναι ένα μεγάλο ζήτημα για τον καθένα το πώς στέκεται απέναντι στις εξουσίες που έχει, αλλά και τις εξουσίες που δέχεται. Οι δυναμικές που αναπτύσσονται ανάμεσα στους χαρακτήρες έχουν να κάνουν με την εξουσία, την αντίσταση αλλά και τη σύγκρουση διαφορετικών πολιτισμών, κοσμοθεωριών και ιδεολογιών.
Η εποχή μας σήμερα μας ζητά να αποκτούμε γρήγορα απόψεις και να διαλέγουμε στρατόπεδα, χώρους και μεριές. Εγώ θέλω να ξέρω πού βρίσκομαι αλλά και να νιώθω ελεύθερος να αλλάξω γνώμη, να είμαι ελεύθερος να μετακινούμαι και να κάνω ένα εξελικτικό ταξίδι χωρίς παρωπίδες. Υπάρχει αυτή η σκληρή απαίτηση να είμαστε με τους καλούς ή με τους κακούς. Λες και τα όρια είναι απλά.
Από την άλλη, υπάρχει και αυτή η ανάγκη να πάρω μια θέση για να ανήκω κάπου, το οποίο το καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι για τους ανθρώπους. Το ανήκειν είναι στη φύση του ανθρώπου. Το κατανοώ. Θυμάμαι κι εγώ να μεταβάλλομαι για να ανήκω. Πλέον δεν το κάνω. Προτιμώ να δημιουργήσω κάτι γύρω μου από τον τρόπο που στέκομαι στη ζωή και από το πώς θα ζήσω.
Η τέχνη μπορεί να γίνει μια κοινή γλώσσα επικοινωνίας γύρω από αυτές τις επιλογές. Τώρα, στο ερώτημα αν σήμερα η τέχνη πράγματι το κάνει, η ρομαντική μου πλευρά θα σου απαντήσει "ναι” και η ορθολογική μου θα σου απαντήσει "όχι”. Υπάρχουν περιπτώσεις που συμβαίνει.
Είμαι ένας time traveller αυτή την περίοδο. Με το The Dreamers βρίσκομαι στο Παρίσι του ‘68, με τη σειρά Ντέρτι (ANT1) μεταφέρομαι στην Πάτρα του 1987. Από τη μια Ανιές Βαρντά και The Beatles και από την άλλη Ρίτα Σακελλαρίου και Στράτος Διονυσίου. Μόνο κοιμάμαι στο 2026!
Στη σειρά υποδύομαι έναν αστυνομικό της Δίωξης Ναρκωτικών. Το "Ντέρτι” είναι ένα νυχτερινό μαγαζί. Μπουζούκια, τραπέζια ανάποδα, λουλούδια, σπασμένα πιάτα. Οπτικοποιούμε την ελληνική νυχτερινή επαρχία, αλλά και την ευδαιμονία των παχιών αγελάδων και της άγνοιας κινδύνου για όσα θα συνέβαιναν στην Ελλάδα μετέπειτα.
Ο Άρης Δεληγιάννης, ο ήρωάς μου, έχει ανάγκη για απόλυτο έλεγχο, κάτι που πηγάζει από το γεγονός ότι δεν έχει κανέναν δικό του άνθρωπο στη ζωή του. Δεν έχει ερωτευτεί ποτέ. Έχει μεγάλη αδυναμία να εκφραστεί, να ανοιχτεί. Είναι ταγμένος στη δουλειά του και αυτό τον κινεί. Όταν ερωτεύεται τη Στέλλα, αυτό που νιώθει είναι βαθύ και αληθινό και καλείται να συγκρουστεί με τον ίδιο του τον εαυτό. Πάλι ο έρωτας και η επιθυμία είναι ο δυναμίτης σε μια ιστορία. Η βασική θεματολογία της παγκόσμιας δραματουργίας είναι ο έρωτας, ο θάνατος και η εξουσία, αυτή που ασκούμε και αυτή που μας ασκείται.
Θέλω να κάνω μια ιδιαίτερη αναφορά στο σενάριο, που έχουν υπογράψει με πολλή προσοχή και φροντίδα οι Μελίνα Τσαμπάνη και Πέτρος Καλκόβαλης. Γράφουν χαρακτήρες με συνέπεια και δεν τους αφήνουν έρμαια για να εξυπηρετηθεί η πλοκή. Αυτό δεν συμβαίνει τόσο συχνά, για να είμαι ειλικρινής. Μια σειρά με πολλά επεισόδια αναγκαστικά χάνει σε κάποια επίπεδα, αλλά εδώ γίνεται μια προσπάθεια να διατηρηθεί μια ποιότητα και μια κινηματογραφική ματιά.
Νιώθω ότι θα είμαι πολύ περήφανος για αυτή τη σειρά και για τον χαρακτήρα μου, που η ονειροπόλησή του είναι η ακεραιότητά του. Εγώ ονειροπολώντας, πάω πίσω στον μικρό Νικόλα, σε εκείνο το παιδάκι που θυμάμαι με αγάπη και φροντίδα. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, με γνωρίζει και είναι χαρούμενο για το ποιος είμαι όταν δεν υπάρχει κανείς τριγύρω. Όνειρα υλικά δεν είχα ποτέ. Μου αρέσουν τα ωραία πράγματα, δεν έχω ενοχές για αυτό. Όμως η ονειροπόλησή μου, όλες οι ευχές μου, είναι να είμαι ευτυχισμένος –ό,τι κι αν σημαίνει αυτό κάθε φορά. Θέλω τα όνειρά μου να με κρατάνε ζωντανό τις ημέρες που θα νιώθω ότι δεν υπάρχει ζωή".
Η παράσταση The Dreamers κάνει πρεμιέρα στις 3/10 στο Σύγχρονο Θέατρο. Η σειρά Ντέρτι προβάλλεται στον ΑΝΤ1.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΕΛΛΗ ΜΠΑΛΑΤΣΟΥΡΑ
STYLING: ΒΙΒΙΑΝ ΡΟΥΒΕΛΑ
GROOMING: ΑΘΗΝΑ ΣΚΟΥΒΑΚΗ / D TALES CREATIVE AGENCY
ΒΟΗΘΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ: ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΤΑΤΣΗ
Διαβάστε Επίσης
