Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Hamnet, η Jessie Buckley ονειρευόταν ότι βρίσκεται κάτω από το νερό. "Υπάρχει ένα τεράστιο σαλάχι που περνά από πάνω μου, καταπίνοντας κάτι που προσπαθώ να σώσω και το οποίο έχει σφηνώσει πίσω από έναν βράχο", αφηγείται με την ιρλανδική προφορά της θέλοντας να περιγράψει τη διαδικασία προσέγγισης του ρόλου της. Για την Buckley, η οποία στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Maggie O’Farrell από την Chloé Zhao υποδύεται μια μητέρα που αγωνίζεται να σώσει το παιδί της, αυτό ήταν μία από τις πολλές υποσυνείδητες στιγμές που βρήκαν τον δρόμο τους στην ερμηνεία της. Μάλιστα, η ηθοποιός συνεργάστηκε με την "dream coach" Kim Gillingham, ώστε να μπορέσει να μεταφέρει αυτά τα νυχτερινά όνειρα στην πραγματικότητα.
Στο Hamnet, η Buckley αποδίδει το πένθος με έναν τρόπο που ίσως δεν έχουμε ξαναδεί στην οθόνη. Δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκεται στις σημαντικότερες λίστες των υποψηφιοτήτων Α' Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου (συμπεριλαμβανομένου του Όσκαρ), έχοντας ήδη κερδίσει Χρυσή Σφαίρα γυναικείας ερμηνείας στην κατηγορία Δραματική Ταινία. Αν και είναι κλισέ να λέμε ότι ένας ηθοποιός "εξαφανίζεται" μέσα στον ρόλο του, εκείνη πράγματι βυθίζεται ολοκληρωτικά στον χαρακτήρα της Agnes, της συζύγου του Σαίξπηρ, όπως έχει κάνει και σε τόσες άλλες ερμηνείες της. Βλέποντάς την ως μια μητέρα σε απόγνωση στην ταινία Η Χαμένη Κόρη της Maggie Gyllenhaal, ως βοηθό παραγωγής της Judy Garland στο Judy ή ως φιλόδοξη τραγουδίστρια της κάντρι στο Wild Rose, σχεδόν πάντα δεν την αναγνώριζα μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Ακόμη και τώρα, καθισμένη στο —όπως το περιγράφει η ίδια— "παλιό της σπίτι" στο Νόρφολκ της Αγγλίας, με τα κοντά καστανά μαλλιά της ατημέλητα, δείχνει εντελώς διαφορετική από ό,τι φανταζόμουν. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ιδιαίτερο πρόσωπό της, αλλά και στο ότι αφοσιώνεται τόσο ολοκληρωτικά και αβίαστα στους ρόλους της, ώστε ξεχνάς πως απλώς υποδύεται κάποιον. "Η δουλειά μου είναι να τολμώ να γίνομαι πιο ανθρώπινη", λέει η ίδια. Η ερμηνεία της στο Hamnet είναι απίστευτα σωματική. Η σκηνοθέτρια Zhao ζήτησε από την Buckley και τον συμπρωταγωνιστή της Paul Mescal να παρακολουθήσουν ένα ταντρικό εργαστήριο, ώστε, όπως λέει η ηθοποιός, να χτίσουν μια "κινητική εμπιστοσύνη" μεταξύ τους. (Ό,τι κι αν φαντάζεστε, ήταν πολύ πιο ήπιο. Όπως λέει η Buckley γελώντας: "Δεν το ολοκληρώσαμε".) Η Buckley σπούδασε υποκριτική με έμφαση στον Σαίξπηρ στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου (RADA) και ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή σε μια παραγωγή του έργου Τρικυμία στο Globe Theatre (εκεί όπου, συμπτωματικά, εκτυλίσσεται και η τελευταία σκηνή του Hamnet). Πάντα την έλκυε η γλώσσα του Σαίξπηρ, η οποία παραμένει επίκαιρη εδώ και πάνω από 400 χρόνια. "Aυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε μια επίσημη γλώσσα", λέει η ίδια. Έχει επίσης και μουσικό υπόβαθρο, καθώς στην εφηβεία της επιλέχθηκε για ένα τηλεοπτικό ριάλιτι μιούζικαλ παραγωγής του Andrew Lloyd Webber. Μόνο η μουσική, όπως λέει, "μπορούσε να συγκρατήσει τα εκρηκτικά συναισθήματα των 15 μου χρόνων", και εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική επιρροή για εκείνη. Το 2022, μάλιστα, ηχογράφησε έναν δίσκο και αναφέρει ότι ακούγοντας την Dame Judi Dench και τη Nina Simone να τραγουδούν, διαμορφώθηκε ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει την υποκριτική. "Σου επιτρέπουν με γενναιότητα να δεις μέχρι και τις ρωγμές που έχουν στην καρδιά τους", λέει χαρακτηριστικά.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του Hamnet είναι ο τρόπος με τον οποίο δείχνει πώς το πένθος μπορεί να απομονώσει και να διχάσει εκείνους που πενθούν. Ο William και η Agnes αντιδρούν στην τραγωδία εντελώς διαφορετικά και πρέπει να βρουν ξανά τον δρόμο ο ένας προς τον άλλον. "Το πένθος και η αγάπη δεν έχουν ένα μόνο χρώμα, αλλά πολλά", λέει η Buckley. "Υπάρχει θυμός εκεί μέσα. Υπάρχουν κομμάτια σπασμένου γυαλιού. Είναι αγάπη, είναι τα πάντα. Οι ιστορίες μάς βοηθούν να υπερβούμε όσα δεν ξέρουμε πώς να αφήσουμε να βγουν από μέσα μας". Στην προετοιμασία για το συγκλονιστικό φινάλε της ταινίας, παραδέχεται πως "δεν είχα ιδέα πού επρόκειτο να φτάσω. Και το να είμαι χαμένη ήταν μέρος της διαδικασίας. Θυμάμαι να σκέφτομαι: "Ίσως, τελικά, το να είσαι χαμένος να είναι βαθιά ανθρώπινο. Και αν μπορώ να αφήσω τους άλλους να το δουν αυτό, τότε ας γίνει έτσι. Τότε μόνο θα έχει νόημα. Η ανθρωπότητα σήμερα μοιάζει να προσπαθεί να βρει τον εαυτό της σε μια στιγμή όπου όλα φαίνονται εντελώς διαλυμένα. Το να είσαι άνθρωπος είναι ένα χάος".
ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΡΙΕΣ
"Δεν ήταν ποτέ μια συνειδητή προτεραιότητα. Απλώς το υλικό ήταν πιο ενδιαφέρον. Έχω αλλάξει βαθιά μέσα από τη μοναδική γλώσσα που φέρνουν οι γυναίκες στη σκηνοθεσία. Όταν διαβάζω τα σενάρια που μου στέλνουν, αναγνωρίζω κάποιον που ελπίζω να έχω συναντήσει κάποια στιγμή στη ζωή μου. Οι ερωτήσεις, οι προκλήσεις, οι χαρακτήρες, η κατανόηση του τι σημαίνει να είσαι μια απόλυτα ζωτική δύναμη, το πολυσχιδές φάσμα των χρωμάτων μιας γυναίκας είναι κάτι που διαποτίζει όλες τους τις ταινίες. Όλα αυτά υπάρχουν στο Nomadland της Chloé Zhao, στο ντοκιμαντέρ Stories We Tell της Sarah Polley. Αυτές οι ταινίες είναι πλήρεις. Τα έχουν όλα. Και νομίζω ότι ο λόγος που συνεχίζω να δουλεύω με γυναίκες σκηνοθέτριες είναι επειδή διεκδικούν ολόκληρη την ιστορία".
ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΜΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΣΤΟ HAMNET, PAUL MESCAL
"Μερικές φορές απλώς έχεις εξαιρετική χημεία με κάποιον στο πλατό, κάτι που μας επέτρεψε να φτάσουμε εκεί που χρειαζόταν. Ως φίλοι, ξέραμε ότι μπορούσαμε να αντέξουμε όλα αυτά και το κάναμε. Και σε σχέση με κάθε άλλο συμπρωταγωνιστή, αυτή η συνεργασία ήταν η πιο ολοκληρωμένη εμπειρία".
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ HAMNET
"Τα δάση όπου γινόντουσαν τα γυρίσματα ήταν απίστευτα. Θυμάμαι ότι με έστειλαν σε ένα πολύ παράξενο ξενοδοχείο πάνω σε έναν κυκλικό κόμβο, από εκείνα που έχουν… δέκα εστιατόρια. Σκεφτόμουν "όχι, όχι. Δεν μπορώ να μείνω εδώ". Είχα ανάγκη να βρίσκομαι σε μια καλύβα στην άκρη ενός δάσους. Και καθώς ο οδηγός με πήγαινε εκεί, με ρώτησε: "Θα είσαι καλά εδώ;". Κι εγώ με αυτοπεποίθηση του απάντησα: "Ναι, θα είμαι πολύ καλά"".
ΓΙΑ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
"Αγαπώ την ίδια την αγάπη. Το αξίζει. Τι άλλο μπο- ρούμε να κάνουμε; Να απομονωθούμε μακριά απ’ όλους; Πρέπει να ζούμε. Ο Hamnet, παρόλο που πεθαίνει, κάπως συνεχίζει να ζει. Ο Σαίξπηρ έκανε κάτι αθάνατο και δημιούργησε έναν τρόπο ώστε αυτή η ιστορία, αυτός ο γιος, αυτό το γεγονός στη ζωή του να γίνει κάτι μεγαλύτερο. Ίσως πρέπει κι εμείς να ζούμε έτσι".
Στην κεντρική φωτογραφία η Jessie Buckley φοράει πουκάμισο, φουλάρι και σορτς, όλα RALPH LAUREN. Σκουλαρίκια και δαχτυλίδι, όλα BULGARI. Καλσόν, CALZEDONIA. BEAUTY TIP: Για το makeup look της Jessie Buckley χρησιμοποιήθηκαν τα προϊόντα Phyto-Teint Primer Matte, Phyto-Blush Twist και Phyto-Rouge Shine. Όλα SISLEY PARIS.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: NATHANIEL GOLDBERG
STYLING: ALEX WHITE
Μακιγιάζ: Wendy Rowe/The Wall Group
Μαλλιά: Stéphane Lancien for L' Oréal Paris
Μανικιούρ: Christina Conrad/Callisté Agency
Παραγωγή: Louis2 Paris
Διαβάστε Επίσης
