Πώς ήταν αυτό το καλοκαίρι μετά την Κουζίνα, τη μεγάλη θεατρική επιτυχία του χειμώνα που μας πέρασε, η οποία θα επαναληφθεί; Νιώθω ότι η προσπάθεια που χρειάζεται για να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητα, σε σχέση με τα γεγονότα που συμβαίνουν κάθε μέρα στη χώρα αλλά και σε όλα τα μέρη του κόσμου και πλέον βρίσκονται διαρκώς στις οθόνες μας, είναι μεγάλη και αβάσταχτη. Έχοντας ως δεδομένο αυτό το πράγμα, είτε ενημερώνεσαι για πολέμους και σφαγές, για το τι κόσμος είναι αυτός στον οποίο ζούμε και τι πλάσμα είναι τελικά ο άνθρωπος και προσπαθείς να μη λυγίσεις, είτε προσπαθείς να μη σου συμβεί μια κρίση πανικού μέσα σε μια πόλη ηττημένη από το άγχος των πολιτών της. Γιατί όλοι είμαστε μέσα στα νεύρα και στο άγχος. Μένει ένας ελάχιστος τόπος για να μη χάσεις τα μυαλά σου και προϋποθέτει μεγάλη αντίσταση. Αυτό βιώνω προσωπικά και το βλέπω και στους γύρω μου. Οι άνθρωποι πολλές φορές συμπεριφέρονται εντελώς αλλοπρόσαλλα χωρίς να ξέρουν ακριβώς την αιτία. Επίσης, αν δεν χρειάζεται να δουλεύεις σε αυτή την πόλη, έτσι όπως έχει καταλήξει να είναι, δεν έχεις κανέναν λόγο να ζεις εδώ. Και αυτό το συνειδητοποίησα ξανά φέτος, επειδή, λόγω της αναβολής της παράστασης στην οποία θα συμμετείχα, επέλεξα να περάσω το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού εκτός Αθήνας. Αν δεν ήμουν υποχρεωμένος να είμαι εδώ επειδή μόνο εδώ μπορώ να δουλέψω, δεν θα ζούσα στην Αθήνα.
Διαβάστε Επίσης
Τι σας ενοχλεί περισσότερο; Δεν είναι ήσυχη αυτή η πόλη. Είσαι συνέχεια αναγκασμένος να αντιδράς σε έναν βόμβο και έναν θόρυβο, που μπορεί να είναι ανεπαίσθητος, μη κυριολεκτικός, αλλά έχει επιβληθεί πάνω σου. Η πόλη έχει ηττηθεί και από τον κυριολεκτικό και από τον μεταφορικό θόρυβό της. Ο κόσμος βράζει στο ζουμί του, μιλάμε για ζούγκλα. Και μέσα σε αυτή τη ζούγκλα ο καθένας προσπαθεί να είναι καλά φροντίζοντας το δικό του μικρό οικοσύστημα: τους φίλους του, την οικογένειά του, μια συλλογικότητα, το περιβάλλον της δουλειάς του, ό,τι μπορεί να ανθίσει μέσα στο χάος. Μέσα σε αυτό, προσπαθώ να είμαι καλά. Εγώ με τη Μαίρη, τη σύντροφό μου για παράδειγμα μεγαλώνουμε μια κόρη. Προσπαθούμε με νύχια και με δόντια ώστε το παιδί να ζει στην πραγματικότητα μεν αλλά προφυλαγμένο δε!
Και όλα αυτά τα λέω έχοντας επίγνωση των προνομίων μου. Δουλεύω, κάνω αυτό που αγαπάω και ζω αξιοπρεπώς από αυτό. Η ζωή μού έχει φερθεί γενναιόδωρα σε σχέση με αυτό. Υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι από όσους νομίζουμε στους οποίους δεν έχει φερθεί έτσι.
Δεν μπορώ να μην δω στην Κουζίνα μια Αθήνα. Μια πόλη δηλαδή όπως και όλες οι μεγάλες πόλεις, οι οποίες έχουν μετατραπεί σε σκληρά περιβάλλοντα για ανθρώπους οι οποίοι κατά κύριο λόγο εργάζονται.
100%. Η πόλη μοιάζει με ένα τεράστιο εργοστάσιο με ματαιωμένους εργαζόμενους, μέσα στο άγχος, να πηγαίνουν πέρα δώθε.
Η Κουζίνα ήταν από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις της προηγούμενης σεζόν. Όχι μόνο εμπορικά. Συζητήθηκε. Είχε έναν αντίκτυπο παραπάνω. Υποψιάζεστε γιατί; Για τις παραστάσεις νομίζω ότι πρέπει να μιλάνε αυτοί που τις βλέπουν από την στιγμή που ανέβηκαν, όχι εμείς που τις δημιουργούμε. Αν αρχίσω να λέω γιατί πιστεύω ότι πήγε τόσο καλά η παράσταση είναι σαν να καμώνομαι τον έξυπνο, ότι ξέρω τον τρόπο να πάει κάτι καλά και το εφαρμόζω. Στην πραγματικότητα, βρίσκομαι στη αντίπερα όχθη το τελευταίο διάστημα. Προσπαθώ να αποβάλω από την καθημερινότητά μου το βάρος της υποχρέωσης να έχω γνώμη για τα πάντα και να είμαι ο καλύτερος σε όλα γιατί αλλιώς δεν έχω υπόσταση.
Παρ’ όλα αυτά, αν πρέπει να πω κάτι, νομίζω ότι ένας λόγος που αφορούσε τόσο πολύ τον κόσμο είναι γιατί αναγνώρισε τον εαυτό του ως εργαζόμενο. Γιατί κουζίνα δεν είναι μόνο μια κουζίνα εστιατορίου. Είναι ένα δικηγορικό γραφείο, ένα περιοδικό, ένα εμπορικό κατάστημα, μια υπηρεσία. Είναι οποιοσδήποτε χώρος όπου άνθρωποι προσπαθούν να συνεργαστούν κάτω από δύσκολες συνθήκες και δουλεύουν πάρα πολύ, απλά και μόνο για να επιβιώσουν. Αυτή η ταύτιση έφερε ίσως τη μεγαλύτερη σύνδεση με το κοινό που την παρακολούθησε.
Δεν είναι πολλά τα έργα που σε βάζουν σε ένα εργασιακό περιβάλλον και μάλιστα με αυτή την πρόθεση.
Είναι νομίζω το πρώτο που γράφτηκε και έθιγε αυτά τα ζητήματα! Από εκεί που η δραματουργία μιλούσε κυρίως για σαλόνια και ανθρώπους με υψηλό status που έχουν δράματα, εδώ μεταφερόμαστε σε έναν χώρο εργασίας που είναι σχεδόν πάντα αόρατος. Και αυτό έχει σημασία. Πολλή και μεγάλη. Να αποκτήσουν χώρο οι άνθρωποι που δουλεύουν στη σκιά για εμάς. Να δεις τις συνθήκες, τα προβλήματα και τα όνειρά τους. Το πώς ονειρεύεται ένας άνθρωπος μέσα στον χώρο που δουλεύει. Τις φιλοδοξίες του, τις ματαιώσεις του, τις δυσκολίες του, την απόγνωσή του, αλλά και τη χαρά και το χιούμορ που ενυπάρχουν μέσα σε όλα. Τα τελευταία λειτουργούν όπως η βαλβίδα εκτόνωσης σε μια χύτρα.
Για τον ήρωά σας, δεν ξέρεις αν θα ήθελες να δουλέψεις μαζί του ούτε αν θα ήθελες να φας μαζί του. Δεν είναι μονοδιάστατος. Με τι υλικά τον "μαγειρέψατε"; Υπήρξαν υλικά που προστέθηκαν στην πορεία; Με τα χρόνια πιστεύω ότι δουλειά μας δεν είναι να προσθέτουμε με την πάροδο των παραστάσεων, αλλά να αφαιρούμε. Με την έννοια ότι η αφαίρεση καθαρίζει περισσότερο και καλύτερα την εικόνα και το σήμα ενός χαρακτήρα και δίνει χώρο στον θεατή να κάνει και δικές του προβολές πάνω του. Η αγωνία ενός ηθοποιού τις πρώτες ημέρες δεν είναι να έχει μόνο αποδοχή, αλλά κυρίως να λειτουργεί αυτό που κάνει. Δεν είναι απαραίτητα αλληλένδετα αυτά, για αυτό το τονίζω. Όταν φτιάχνεις έναν ήρωα, πολλές φορές κάνεις προσθήκες από ανασφάλεια, φορτώνεις συνέχεια πράγματα γιατί υπάρχει ο τρόμος της αμηχανίας και της ησυχίας. Με τον καιρό, συνειδητοποιείς και αρχίζεις και αφαιρείς. Το σήμα περνάει και με πολύ λιγότερα. Λιγότερα και πιο πυκνά.
Ο Αντρέι στην Κουζίνα βέβαια ούτε λιγότερα μπορεί να κάνει ούτε πυκνός είναι φαινομενικά! Το αντίθετο θα έλεγα. Αλλά ακόμα και σε τέτοιους χαρακτήρες, τόσο πληθωρικούς, μπορείς να πετάς περιττά υλικά συνέχεια. Αυτός ο τύπος αλληλεπιδρά σχεδόν με όλους τους ήρωες της συνθήκης και έχει μια συμπεριφορά ανάλογη με αυτού που συναντά. Είναι νερό. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι είναι έτσι γιατί δεν αποκαλύπτουν το δικό τους κέντρο. Δεν είναι solid, γιατί το κέντρο τους δεν είναι ξεκάθαρο ή ίσως δεν υπάρχει. Άρα παλαντζάρουν σε μια ταραχή που είναι λίγο κρίσιμη. Για να μην φαίνεται αυτό, έχουν μια βεντάλια συμπεριφορών. Γιατί κρύβουν κάτι. Αυτό που κρύβει ο συγκεκριμένος τύπος είναι μια βαθύτατη ευαισθησία και επιθυμία. Γιατί, ξέροντας ακριβώς πού βρίσκεται, το μόνο που λέει είναι: "Εγώ θέλω να ονειρευτώ, να αλλάξω την ζωή μου. Δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο να εργάζεται έτσι. Δεν θέλω να είμαι μέρος αυτής της κουζίνας και κατ’ επέκταση αυτού του συστήματος. Θέλω να πάω να ζήσω σε μια λίμνη με το κορίτσι που αγαπώ και το μωρό που περιμένουμε". Το τελευταίο πράγμα που θέλει να προδώσει είναι τα όνειρά του.
Και μέσα σε αυτή την παράσταση, ένας άνθρωπος που φαινομενικά είναι χωρίς κέντρο, αλλοπρόσαλλος, επικίνδυνος, αστείος, προσβλητικός, τζόρας, τελικά είναι όλα αυτά επειδή είναι ο πιο ευαίσθητος. Υπάρχει και αυτό το στερεότυπο που θέλει τα αγόρια να μη δείχνουν την ευαισθησία τους. Έτσι έχουμε μάθει. Και για όλα αυτά, ο ήρωας καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Γιατί έρχεται η ζωή, η γαλέρα, το γρανάζι και σου λέει: "Άσε τα όνειρα μ***κα, θα φας τα μούτρα σου".
Πόσο σκληρή είναι η συνειδητοποίηση ότι η ασφυκτική πίεση και η εργασιακή βία μας στερούν την πιθανότητα να ονειρευόμαστε; Νομίζω ότι η ματαίωση, όταν έρχεται αυτή η συνειδητοποίηση, είναι τεράστια και την έχουμε βιώσει όλοι, ανάλογα με το πού βρισκόμαστε και την κατάσταση στην οποία είμαστε. Υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν δουλεύοντας μέσα στον ήλιο ή μέσα στο σκοτάδι. Αυτό που με συγκινεί όμως βλέποντας αυτούς τους ανθρώπους είναι η βαθιά αξιοπρέπεια που τους διέπει. Μια απίστευτη αξιοπρέπεια που έχει ταξιδέψει μέσα στο DNA, όπως ταξιδεύουν εκατομμύρια πραγματικότητες. Αυτή η αξιοπρέπεια που διέπει τους ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν εμένα προσωπικά μου κόβει τα πόδια. Με αφήνει ενεό. Με διαλύει. Αλλά, πράγματι, αυτό που λέτε είναι δεδομένο. Και δεν θέλω να το ωραιοποιώ. Μιλάμε για ένα σύστημα που γεννήθηκε και συνεχίζει να λειτουργεί με τους πολλούς να υπηρετούν τους πολύ λίγους –όλο και λιγότερους μάλιστα. Το θέμα είναι να μην κάνεις πως δεν υπάρχει αυτό και να διεκδικείς το καλύτερο. Γιατί δεν θα έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν στις "γαλέρες" σε απάνθρωπες συνθήκες για να πλουτίζουν κάποιοι άλλοι. Γι’ αυτούς μιλάμε στην παράσταση. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μιλάμε για αυτούς και να μην κάνουμε πως δεν υπάρχουν. Να μην αγνοούμε ότι μια τεράστια αλυσίδα εργαζομένων δουλεύει σε απάνθρωπες συνθήκες για να κυλάει η ζωή όλων μας. Για παράδειγμα, υπάρχουν καθημερινά άνθρωποι που ρισκάρουν τη ζωή τους στον δρόμο για να μας φέρουν το φαγητό μας στο σπίτι. Σας λέω το πιο απλό. Δεν είναι δεδομένοι, δεν είναι αόρατοι. Τους βλέπουμε καθημερινά. Χρειάζονται τον σεβασμό μας και την αλληλεγγύη μας όπως κάθε άνθρωπος που πασχίζει για να ζήσει.
Μέσα από την κουζίνα βγαίνει τροφή. Εσάς, μεταφορικά, τι σας κρατά χορτάτο; Η δουλειά μου και η οικογένειά μου. Οι μουσικές που ακούω. Με συντονίζει πολύ οι μουσική. Η κόρη μου, η γυναίκα μου, οι φίλοι και τα σημάδια ότι δεν έχουμε αποχαυνωθεί όλοι. Αυτό μου δίνει ελπίδα. Θέλω επίσης να έχω τη δυνατότητα να αποζητώ την ησυχία και να τη βρίσκω. Η ησυχία μού λείπει. Να έχεις το δικαίωμα να αφουγκραστείς τη δική σου ανάσα. Δεν μας ακούμε καν. Δεν μπορούμε να ζήσουμε σε έλλειψη ηχητικής βαβούρας. Τρομάζουμε από την ησυχία. Γιατί η ησυχία θα αναπαραγάγει ανησυχία και αυτό δεν βολεύει, αν συμβεί συλλογικά. Θα συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει και γιατί.
Και ο θόρυβος είναι ένα σκηνοθετικό όχημα/εργαλείο αυτής της παράστασης για να επέλθει η ησυχία. Ναι, η παράσταση έχει θόρυβο για να λειτουργήσει ακόμα καλύτερα η ησυχία στις πιο ποιητικές στιγμές. Μου είναι πλέον πολύ σημαντική η ησυχία ως ποιότητα. Δεν αποζητώ τίποτα περισσότερο πλέον από το να υπάρχει ησυχία στην ψυχή και στο οικείο μου περιβάλλον, για να μπορώ μετά να είμαι λειτουργικός παντού. Αποζητώ μια αγαπητική και ειλικρινή σχέση με τους ανθρώπους που μου δίνουν δύναμη και στους οποίους δίνω κι εγώ.
Τι άλλα σχέδια έχετε για τη νέα σεζόν; Θα κάνω μια σειρά τον χειμώνα που ξεκινάει γυρίσματα τον Νοέμβριο για να προβληθεί το 2027. Είναι μια ρομαντική κομεντί. Θα είμαι παρέα με την Ευγενία Σαμαρά και θα προβληθεί στον Alpha. Λέγεται Ραντεβού με την Ευτυχία και μου αρέσει πολύ! Κάνω ξανά τηλεόραση με μεγάλη χαρά. Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με το είδος, αυτό το φαινομενικά ανάλαφρο και εύκολο είδος που στην πραγματικότητα απαιτεί σοβαρά αντανακλαστικά και συνεχή παρουσία, οπότε έχω ενθουσιασμό.
Θα έχω δύο παιδιά όντας χωρισμένος. Και με αφορμή αυτό σκέφτηκα "πωπω! Πλέον κάνω τους μπαμπάδες". Πότε πέρασε ο χρόνος; Σκέφτηκα ότι ακούω συχνά ανθρώπους να λένε "ποτέ μεγάλωσα;! Μα νιώθω ακόμα 17 χρονών". Μπορεί να λέει ότι νιώθει 12 ετών, αλλά να είναι 40 ή 50. Και είναι τρυφερό όταν ακούγεται, αλλά μετά αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η σκέψη, εκτός από την αθωότητά της, συνήθως εμπεριέχει και μια δικαιολογία για συμπεριφορές που αντιστοιχούν σε αυτή την ηλικία που λες ότι "νιώθεις" ότι είσαι και έρχονται σε αναντιστοιχία με την πραγματική. Και λέω "ωχ, δεν είναι ακριβώς ρομαντικό αυτό". Η εμπειρία και η ηλικία τελικά έχουν μια ανάλογη ευθύνη. Ο ίδιος ο χρόνος είναι ευθύνη. Οπότε με μεγάλη χαρά λέω στο εαυτό μου ότι πλέον θα υποδυθώ έναν πατέρα. Μου λειτούργησε δηλαδή όλο αυτό (όσο χαζό και αν ακούγεται) σαν αφορμή να σκέφτομαι τη συνειδητότητα της ευθύνης των πράξεών μας. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί νιώθω πολλές φορές δώδεκα χρονών ή νοσταλγώ την εποχή που ήμουν. Αλλά αυτό το αγόρι πρέπει να το φέρνω στα πόδια και στο κέντρο βάρους ενός σαραντάρη και στο πώς αυτός ο άνδρας σήμερα δουλεύει, αντιλαμβάνεται το δίκαιο και το άδικο, μιλάει και διάγει τον βίο του, πώς συμπεριφέρεται στον απέναντί του κάθε μέρα. Και αυτό δεν φέρει βάρος καθόλου. Είναι ζωή.
Ποιος θα ήταν ο λόγος για να επιστρέψετε στον δωδεκάχρονο Μιχάλη; Για να δω τους γονείς μου, τι άλλο;
ΦΩΤΟΓΡAΦΟΣ ΤΗΑΝΑSSIS KRIKIS / 10AM
STYLING ΒΙΒΙΑΝ ΡΟΥΒΕΛΑ
Διαβάστε Επίσης
