Υπάρχει ένα φεστιβάλ που ανήκει στην Αθήνα. Η σχέση τους δεν είναι μόνο κινηματογραφική. Είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους η Αθήνα καταλαβαίνει τον εαυτό της κάθε φθινόπωρο και μαζί της τον καταλαβαίνουμε κι εμείς. Γινόμαστε ξανά αυτοί που θέλουν απλώς να βολευτούν σε μια σκοτεινή αίθουσα, ξέροντας ακριβώς τι θέλουν να δουν και με ποιον. Γιατί μπορεί τα φεστιβάλ να είναι όλο και περισσότερα, αλλά την ίδια στιγμή κινδυνεύουν από την υπερπροσφορά εικόνων, τις πλατφόρμες, την αδιάκοπη ροή περιεχομένου, τις μικρές οθόνες, από τα μηνύματα που κραυγάζουν, αφήνοντας πίσω την τέχνη του σινεμά και, πολλές φορές, αυτό το απλό αλλά πολύπλοκο βόλεμα. Το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας (30/9–11/10) μας τα θυμίζει όλα αυτά και φέτος. Μετά από μια δύσκολη περσινή διοργάνωση, επιστρέφει με ένα πρόγραμμα γεμάτο πολυαναμενόμενες πρεμιέρες, αφιερώματα, αποκατεστημένες uncut κόπιες, μουσικά ντοκιμαντέρ και ξεχωριστές κινηματογραφικές συναντήσεις.
Η ταινία έναρξης, το Club Kid, είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Jordan Firstman, που είδαμε να πρωταγωνιστεί στη σειρά I Love L.A., και ήδη ανοίγεται μπροστά του ένας μεγάλος κινηματογραφικός δρόμος. Οι τίτλοι τέλους για το φεστιβάλ θα πέσουν με το Wild Horse Nine του Martin McDonagh, που ενθουσίασε στη Biennale της Βενετίας. Το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα είναι γεμάτο ταινίες που αξίζουν την προσοχή σας, περισσότερο από τις ταινίες που θα πάρουν έτσι κι αλλιώς διανομή τους επόμενους μήνες.
Το μεγάλο αφιέρωμα της φετινής διοργάνωσης είναι για τον Lee Chang-dong, έναν από τους σημαντικότερους Κορεάτες σκηνοθέτες των τελευταίων δεκαετιών, με αφορμή τη νέα του ταινία Possible Love. Οι ταινίες του έχουν στην καρδιά τους, σε μια ιδανική σύγκρουση, την επιθυμία με ό,τι άλλο ματαιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη. Γύρω από τους ήρωές του όλα μοιάζουν να κατεδαφίζονται, την ίδια στιγμή που αυτή η αποδοχή μοιάζει με την ιδανική επιλογή για να χτιστούν ξανά. Το φεστιβάλ παρουσιάζει ολόκληρη τη φιλμογραφία του, από το Green Fish και το Peppermint Candy μέχρι το Secret Sunshine, το υπέροχο Poetry και το Burning. Αν δεν έχετε δει το Peppermint Candy, βάλτε το κάπου ψηλά. Αν δεν έχετε δει το Poetry, επίσης. Αν έχετε δει και τα δύο, μάλλον ξέρετε ήδη γιατί αξίζει να δείτε και τα υπόλοιπα. Και υπάρχει, φυσικά, το Possible Love, η ταινία που βραβεύτηκε στη φετινή Βενετία. Η ταινία έναρξης, το Club Kid, είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Jordan Firstman, που είδαμε να πρωταγωνιστεί στη σειρά I Love L.A., και ήδη ανοίγεται μπροστά του ένας μεγάλος κινηματογραφικός δρόμος. Οι τίτλοι τέλους για το φεστιβάλ θα πέσουν με το Wild Horse Nine του Martin McDonagh, που ενθουσίασε στη Biennale της Βενετίας. Το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα είναι γεμάτο ταινίες που αξίζουν την προσοχή σας, περισσότερο από τις ταινίες που θα πάρουν έτσι κι αλλιώς διανομή τους επόμενους μήνες.
Το μεγάλο αφιέρωμα της φετινής διοργάνωσης είναι για τον Lee Chang-dong, έναν από τους σημαντικότερους Κορεάτες σκηνοθέτες των τελευταίων δεκαετιών, με αφορμή τη νέα του ταινία Possible Love. Οι ταινίες του έχουν στην καρδιά τους, σε μια ιδανική σύγκρουση, την επιθυμία με ό,τι άλλο ματαιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη. Γύρω από τους ήρωές του όλα μοιάζουν να κατεδαφίζονται, την ίδια στιγμή που αυτή η αποδοχή μοιάζει με την ιδανική επιλογή για να χτιστούν ξανά. Το φεστιβάλ παρουσιάζει ολόκληρη τη φιλμογραφία του, από το Green Fish και το Peppermint Candy μέχρι το Secret Sunshine, το υπέροχο Poetry και το Burning. Αν δεν έχετε δει το Peppermint Candy, βάλτε το κάπου ψηλά. Αν δεν έχετε δει το Poetry, επίσης. Αν έχετε δει και τα δύο, μάλλον ξέρετε ήδη γιατί αξίζει να δείτε και τα υπόλοιπα. Και υπάρχει, φυσικά, το Possible Love, η ταινία που βραβεύτηκε στη φετινή Βενετία και θα είναι η μόνη ευκαιρία να τη δείτε στη μεγάλη οθόνη, μιας και έχει αγοραστεί από το Netflix.
Αναζητήστε επίσης τις ταινίες που έχει επιλέξει ο Γιώργος Λάνθιμος, ανάμεσα στις οποίες είναι κάποιες πολύ συγκινητικές επιλογές που αξίζουν την ιεροτελεστία της μεγάλης οθόνης. Το Wanda της Μπάρμπαρα Λόντεν και το Wendy & Lucy Κέλι Ράιχαρντ είναι δυο από αυτές.
Ιδιαίτερη προβολή αυτή του Pink Narcissus στο συναυλιακό χώρου του Floyd με ζωντανή μουσική από τον Κωνσταντίνο Βήτα την οποία έγραψε αποκλειστικά για αυτό τον σκοπό. Κάποιοι περιμένουν πως και πως τη πρώτη πανελλήνια προβολή της πλήρους, uncut εκδοχής των Δαιμονισμένων (The Devils). Το βλάσφημο, υπερβολικό, και απολύτως ακατάλληλο Ken Russell.
Τα μουσικά ντοκιμαντέρ έχουν, όπως κάθε χρόνο, τη δική τους μικρή φεστιβαλική ζωή. Το Pulp: What Do You Do for an Encore? μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την ενέργεια της πρόσφατης επανένωσης του θρυλικού βρετανικού συγκροτήματος. Μη χάσετε όμως το The Best Summer, αν αγαπάτε το alternative rock των ’90s που είναι γεμάτο από performances, συνεντεύξεις και backstage στιγμές των συγκροτημάτων και των καλλιτεχνών εκείνης της περιόδου που η μουσική κυλούσε στις φλέβες μας και μπορούσε να γίνει αφιέρωση.
Και κάπου εδώ έρχεται το NAZA, το ντοκιμαντέρ των Ισραηλινών Yuval Abraham και Rachel Szor, συνδημιουργών του No Other Land, κοιτά από μέσα τους μηχανισμούς των επιθέσεων στη Γάζα. Με μαρτυρίες 24 ανώνυμων μελών του ισραηλινού στρατού και των υπηρεσιών πληροφοριών, το ντοκιμαντέρ εξετάζει πώς η τεχνολογία, η γραφειοκρατία και η γλώσσα μπορούν να μετατρέψουν την απώλεια ανθρώπινων ζωών σε αριθμό. Το ντοκιμαντέρ μια ημέρα θα προβάλλεται στις αίθουσες.
Μη χάσετε ακόμα: Τα Βλέπω τα Κτίρια να Πέφτουν Σαν Αστραπές της Κλίο Μπάρναρντ. Ένα πολιτικό, μελαγχολικό coming-of-age για την ενηλικίωση μιας παρέας σε μια πόλη που δεν περιμένει κανέναν. Ψηλώνει αρχιτεκτονικά για να αφήνει τους ανθρώπους που την κρατούν ζωντανοί μικρούς, αδύναμους και άστεγους από τη θέληση να την φτάσουν. Βασίζεται στο υπέροχο ομότιτλο μυθιστόρημα του Κίραν Γκόνταρ (εκδ. Αλεξάνδρεια). Τα Θλιμμένα Κορίτσια της Φερνάντα Τοβάρ είναι ένα αμφίβιο δράμα ενηλικίωσης με πρωταγωνίστριες δύο δεκαεξάχρονες κολυμβήτριες στο Μεξικό. Η Γκραντίβα είναι το ντεμπούτο της Μαρίν Ατλάν που οι κριτικές όσων έχουν δει την ταινία περιγράφουν ένα γνήσια σκηνοθετικό ταλέντο. Το Everytime έφυγε από το Φεστιβάλ Καννών με το σημαντικό βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα. Το Κόκκινο Υπόστεγο του Χουάν Πάμπλο Σαλλάτο μας μεταφέρει στο πρωινό της 11ης Σεπτεμβρίου του 1973 στη Χιλή όπου με στρατιωτικό πραξικόπημα εγκαθιδρύεται η δικτατορία του Πινοσέτ.
Το Μέσα Στη Νύχτα της Μπεατρίς Γκίμπσον είναι ένα συλλογικό φεμινιστικό χρονικό που φέρνει στο μυαλό το σινεμά της Σαντάλ Ακερμάν που μας πάει σε ένα μεταμεσονύκτιο Παρίσι που μοιάζει με όνειρο και ποίημα. Ο Ράντου Ζούντε έχει το δικό του κοινό, Το Ημερολόγιο Μιας Καμαριέρας είναι και στη δική μας λίστα.
Το Once Upon a Time in Harlem το ντοκιμαντέρ του σημαντικού μαύρου ντοκιμαντερίστα William Greaves για το Harlem Renaissance θα είναι σπουδαία επιλογή. Ο Ryusuke Hamaguchi ( Drive My Car ) δύσκολα θα μας απογοητεύσει με το All of a Sudden, τη νέα του, γαλλόφωνη ταινία.
Παραμένουμε σε ιαπωνικό mood με το The Samurai and the Prisoner του Kiyoshi Kurosawa, που αφήνει για λίγο τα φαντάσματα και τα υπαρξιακά του άγχη για ένα σκοτεινό ιστορικό δράμα στην Ιαπωνία του 16ου αιώνα, με πολιορκίες, μυστηριώδη εγκλήματα και αρκετή παράνοια. Στο μεταξύ, ο Slavoj Žižek επιστρέφει στο σινεμά για την τρίτη συνεργασία του με τη Sophie Fiennes στο The Pervert’s Guide to Utopias.Αν έχετε δει το How To with John Wilson, μάλλον καταλαβαίνετε ήδη γιατί περιμένουμε τόσο το The History of Concrete. Τέλος, Οι Βοσκοί του Νίκου Παπατάκη είναι διονυσιακή, βουκολική τραγωδία για την ταξική καταπίεση, τις πατριαρχικές δομές και την αδιάλλακτη υποκρισία μιας κλειστής επαρχιακής κοινότητας. Αξίζει την προσοχή σας.
Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα στο www.aiff.gr
